อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 656

เฮ่อเหลียนเฟยถลึงตาโตมองเพดานกระโจม

และตามคาด พอมองอย่างละเอียดก็เห็นจุดที่ไม่ถูกต้องด้านบน

ท่อนไม้หลายท่อนกระทั่งไม้แหลมที่ห้อยแทงลงมาอีกหลายเล่ม!

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไม้แหลมเหล่านั้นถูกผู้บัญชาการมู่ฉาบพิษไว้หรือไม่

กระทั่งผ้าที่ตอกไว้ทั้งสี่ด้าน น่าจะเปื้อนพิษไว้แล้วกระมัง?

แล้วก็พรมบนพื้น

พี่หญิง อย่ามาเด็ดขาด!

การเคลื่อนไหวภายนอก ผ่านไปครู่หนึ่งก็หายไปหมดแล้ว

รอบด้านนิ่งเงียบเป็นเป่าสาก บางครั้งก็มีเสียงลมภูเขาหวีดหวิว นอกจากนี้ด้านนอกก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดอีก

เฮ่อเหลียนเฟยได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัว

ทั่วตัวเขาเหมือนจะร้อนขึ้นมา ไม่ได้รู้สึกเย็นเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้ผู้บัญชาการมู่กับจ้าวเฉินพวกเขาจะต้องคอยซุ่มอยู่รอบๆ นี้แน่นอน รอจนพี่หญิงเข้ามา

เฮ่อเหลียนเฟยร้อนรนจนปากแทบจะพอง

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง

บนภูเขาหิมะมีแสงหิมะขับเด่น แต่ก็ยังพอฝืนมองเห็นอยู่

ไม่รู้ผ่านมานานเท่าไร ตอนที่รอยเท้าแนวนั้นใกล้จะถูกปกคลุม บนถนนภูเขาในที่สุดก็ปรากฎเงาคนร่างหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงเดินมานานกว่าจะหาที่นี่เจอ

ในช่วงสุดท้ายที่ลมหิมะจะกลบร่องรอยก็หาเบาะแสพบจนได้

รอยเท้าตั้งมากมายขนาดนั้น เล็กใหญ่ไม่เท่ากัน นางแม้จะวิเคราะห์สถานการร์บางส่วนออก แต่พอเห็นว่าลมหิมะกลับมาอีกครั้ง ฟ้าเองก็มืดแล้ว พอคิดว่าเฮ่อเหลียนเฟยอยู่ในมือของอีกฝ่าย นางก็ตัดสินใจที่จะบุกขึ้นไปบนเขา

ก่อนที่จะขึ้นเขา นางหยิบขวดสุราใบเล็กใบหนึ่งออกมาจากในห้องเภสัช ดื่มลงไปหลายอึก

นางไม่ได้รีบเข้าไป แต่นั่งลงมาที่เดิม จากนั้นก็ล้วงขนมชิ้นหนึ่งออกมาจากในอก และหยิบขวดสุรานั้นออกมาอีกครั้ง

นั่งอยู่บนพื้นหิมะ ฟู่จาวหนิงกินขยมดื่มสุราลงไปเงียบๆ ไม่ส่งเสียง

จ้าวเฉินกับผู้บัญชาการมู่ที่หลบอยู่ห่างออกไปก็ตกตะลึงไปแล้ว

การมาถึงที่นี่แล้วระแวดระวังตัวมาก ไม่เดินไปด้านหน้ากระโจมเพื่อสำรวจในทันที พวกเขาเข้าใจได้ แต่นั่งลงบนพื้นหิมะกินดื่มขึ้นมา จุดนี้พวกเขาไม่เข้าใจเอาเสียเลย!

ยิ่งไปกว่านั้นนี่มาหาเฮ่อเหลียนเฟยนะ มาช่วยคนไม่ใช่หรือ แล้วนางทำไมถึงยังเอาขนมกับสุรามาด้วยกัน?

"พี่มู่ ที่นางดื่มนั่นใช่สุราไหม?"

จ้าวเฉินยังคิดว่าตนเองมองผิด เพราะนั่นเป็นกาสุราสีขาว คงไม่ได้ใส่น้ำเอาไว้หรอกกระมัง?

ถึงแม้จะไม่ได้กลิ่นก็ตาม

ผู้บัญชาการมู่เองก็สงสัยตาตนเองเหมือนกัน

เขาทำท่าทางให้เงียบ ไม่กล้าบุ่มบ่ามขึ้นมาไปชั่วขณะหนึ่ง