อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 666

"กลับกันก่อน"

เซียวหลันยวนไม่พูดอะไรมาก ตัวเขาเองก็มาช้าเกินไป จะมีหน้าไปโทษพวกเขาได้อย่างไรกัน?

ตอนที่ฟู่จาวหนิงตื่นขึ้นมา ด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว และยังมีเกล็ดหิมะโปรยลงมาอีก

จวนอ๋องเจวี้ยนเองยังสว่างด้วยโคมอยู่

เซียวหลันยวนดูแลอยู่หน้าเตียงนาง สีหน้าขาวซีดไปบ้าง

"ท่านอ๋อง ท่านไปพักผ่อนสักหน่อยเถิด ท่านถ่ายกำลังภายในให้พระชายาตั้งมากมาย ถ้าล้มเป็นอะไรไป ตอนพระชายาตื่นก็ยังต้องเหนื่อยนางอีก"

ผู้ดูแลจงเตือนเซียวหลันยวนขึ้นมาข้างๆ

เซียวหลันยวนหลังจากพาฟู่จาวหนิงกลับมาก็เชิญท่านหมอมาแล้ว แต่ท่านหมอก็ยังต้องยกมือยอมแพ้กับสภาพของฟู่จาวหนิง เพราะพิษที่บาดแผลนางทำให้เลือดไหลออกมาไม่หยุด

กว่าจะรื้อหากล่องยาของนางเจอ แล้วยังต้องไปหาเสิ่นเสวียนอีก รับเอายารักษาที่ฟู่จาวหนิงสกัดให้เขาเป็นพิเศษมาก่อน ถึงทำให้เลือดนางหยุดไหลลงได้

แต่เฮ่อเหลียนเฟยกลับไม่ฟื้น สติสัมปชัญญะยังไม่ตื่นตัว ทว่าทั้งตัวกลับร้านผ่าว และยังทำท่าแปลกๆ เพ้อออกมาเป็นระยะด้วย นี่ก็ทำเอาท่านหมอต้องก่ายหน้าผากเหมือนกัน

ท่านหมอยังสามารถตรวจออกมาได้ว่าเฮ่อเหลียนเฟยโดนยาอะไรมา แต่กลับไม่ถอนไม่ได้

นั่นเพราะรู้ว่าเฮ่อเหลียนเฟยโดยยาสกปรกอะไรมา จิตสังหารของเซียวหลันยวนจึงระงับลงมาไม่ได้เลย

อีกฝ่ายคิดจะทำอะไรแค่คิดก็รู้

แต่เฮ่อเหลียนเฟยตอนนี้ก็เป็นแค่เด็กอายุสิบสามเท่านั้น เขาไม่อยากให้ตอนนี้เขาต้องใช้วิธีการนั้นเพื่อถอนพิษ ไม่เช่นนั้นจะเท่ากับโยนเงามืดลงไปที่จิตใจเขา และไม่รู้ว่ารอจนเขาตื่นขึ้นมาแล้วจะคิดอย่างไร

พวกของจ้าวเฉินก็พากลับมาได้แล้ว

จ้าวเฉินบาดเจ็บหนัก ยิ่งไปกว่านั้นยังติดพิษอีก ตอนนี้ถูกขังไว้ในห้องฟืน ไม่มีคนไปสนใจเขาชั่วคราว

"ท่านหมอยังมีวิธีอะไรอีกไหม?" เซียวหลันยวนถาม

"ให้ท่านเสิ่นพักผ่อนเสียก่อน สุขภาพของเขาไม่ดีนัก จาวหนิงก็ลงแรงรักษาเขาอย่างยากลำบากด้วย จะให้มาแย่ลงในเวลานี้ไม่ได้"

พอได้ยินเซียวหลันยวนยังกังวลตัวเสิ่นเสวียน ผู้ดูแลจงเองก็ร้อนใจ "ท่านอ๋อง สีหน้าท่านซีดขึ้นอีกแล้ว ท่านเองก็ต้องพักผ่อนก่อน นอนลงไปข้างๆ พระชายาเลยก็ได้"

"ไม่ต้องเตือนแล้ว เจ้าออกไปเถอะ"

เซียวหลันยวนตอนนี้ไม่กล้าจะหลับตาลงด้วยซ้ำ

เขาไม่รู้ว่าควรจะช่วยเหลือฟู่จาวหนิงอย่างไร ทำได้เพียงจ้องมองนางไม่วางตา ถ้าเผื่อนางตื่นขึ้นมาแล้วส่งเสียงไม่ออก เขาก็คงไม่รู้กันพอดีว่านางต้องการอะไร

ผู้ดูแลจงถอนหายใจ รู้ว่าเตือนไปก็เท่านั้น จึงหมุนตัวเตรียมจะถอยออกไป

ฟู่จาวหนิงเองก็ตื่นขึ้นมาเวลานี้

นางเพิ่งฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือมือเย็นมาก เย็นเกินไปแล้ว ราวกับกำลังกำน้ำแข็งก้อนหนึ่งอยู่อย่างไรอย่างนั้น