"เสี่ยวเฟยล่ะ?"
นางคิดถึงเฮ่อเหลียนเฟยขึ้นมาอีกครั้ง
ชิงอีรีบรีบบอกสถานการณ์ของเฮ่อเหลียนเฟยกับนาง
ฟู่จาวหนิงพยักหน้า ถูกหงจั๋วกับเฝิ่นซิงประคองตัวยืนขึ้นมา "พาเขาไปทางนั้น ข้าจะแก้พิษให้เขา"
นางเองก็มองไปที่เซียวหลันยวน ถอนหายใจ "ประคองท่านอ๋องของพวกเจ้าไปด้วยกันเลย"
ดูสภาพเขาแล้ว ถ้าไม่ฝังเข็มคงไม่ไหวแน่
"พระชายา แล้วท่านจะทำอย่างไร? ตัวท่านเองยังบาดเจ็บอยู่เลย ท่านหมอบอกว่าบาดแผลท่านมีพิษปนเปื้อน เขาเองก็ใช้เวลาตั้งนานกว่าจะห้ามเลือดท่านได้ แต่ว่าตอนนี้พิษยังไม่ถูกแก้ออกนะ"
หงจั๋วกับเฝิ่นซิงเห็นนางเพิ่งตื่นขึ้นมาก็วุ่นจะช่วยคนอื่นแก้พิษแบบนี้ จึงร้อนรนจนแทบจะร้องไห้
"ไม่ต้องห่วงไม่ต้องห่วง ข้ารู้ ข้ามียาแก้พิษอยู่ที่นั่น อีกเดี๋ยวพวกเจ้าช่วยข้าใช้ยาให้ก็พอ"
ฟู่จาวหนิงเห็นสองสาวใช้ที่ร้องไห้ขึ้นมา ก็รีบปลอบประโลมทันที
ดวงตาของพวกนางบวมแดง ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ร้องไห้ไปนานแค่ไหน
"พวกเจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้าจะไม่ตื่นขึ้นมาหรอกนะ?" ฟู่จาวหนิงตบลงที่มือของพวกนาง "ไม่มีทางหรอก ไม่มีทาง ในใจข้าคิดเอาไว้แล้ว แค่ก่อนหน้านี้พิษรุนแรงไปหน่อย ดังนั้นจึงสลบไป ตอนนี้ตื่นมาก็จัดการได้แล้ว"
"พวกเขาบอกกันว่าคนเป็นหมอรักษาตัวเองไม่ได้"น้ำตาหงจั๋วไหลหยดลงมาราวกับไข่มุกที่สายขาดอย่างไรอย่างนั้น
"ไม่หรอก วิชาแพทย์ข้าดีมากนะ"
ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ แต่แผลด้านหลังก็เจ็บเกินไป นางยิ้มจนหูตาจมูกไม่เป็นธรรมชาตินัก
เซียวหลันยวนถูกชิงอีประคุงขึ้นมา พอเห็นรอยยิ้มของนาง ก็อดพูดขึ้นไม่ได้ "เจ็บแผลใช่ไหม? ไม่ต้องพูดแล้ว"
"ยกเกี้ยวเบาเข้ามา" เขาให้คนยกเกี้ยวเบาเข้ามา แล้วยกฟู่จาวหนิงไปยังห้องผ่าตัดทางนั้น
"ไม่หรอก ร่างกายข้าจะไม่ทิ้งแผลเป็นไว้" ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกประหลาด นางเองก็พบจุดนี้จากในความทรงจำนาง เหมือนว่าแม่นางฟู่จะมีร่างกายที่มีแผลเป็นได้ยากตั้งแต่เด็ก
"ข้ายังมียาลบรอยแผลเป็นด้วยนะ ทาทุกวันก็จะไม่มีแผลเป็น"
สาวใช้ทั้งสองพอได้ยินฟู่จาวหนิงพูดเช่นนี้ก็วางใจขึ้นมาก
"แล้วก็นี่ ช่วยข้าทำความสะอาดแผลหน่อย" นางหยิบขวดน้ำยาลดบวมส่งออกไป ให้สองสาวใช้ทำความสะอาดแผลให้กับตนเอง จากนั้นก็จับชีพจรตนเองขึ้นมา
ตอนที่พวกนางล้างบาดแผล ในหัวสมองนางก็เริ่มคิดสูตรยาแก้พิษแล้ว
จนตอนที่บาดแผลของนางจัดการเสร็จ หงจั๋วไปต้มยาให้นาง ฟู่จาวหนิงก็ปวดจนเหงื่ออาบไปทั้งตัว
พิษที่ผู้บัญชาการกองธงมู่อะไรนั่นใช้ออกมาร้ายกาจมากจริงๆ พอเปิดบาดแผล ยาพิษนั่นก็จะทำให้ความเจ็บปวดที่บาดแผลทวีคูณขึ้นสิบเท่า
นางสุดท้ายก็ยังไม่มีทางเลือก กินยาห้ามเลือดลงไปก่อนเม็ดหนึ่ง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
😄...
ไม่เข้าใจ?? ซื้อตอนแล้วทำไหมอ่านไม่ได้ ต้องแก่ตรงไหน กดซื้อซ้ำก็ขึ้นerror😞...
รอต่อจากตอน 415 นานแล้ว ตั้งแต่กลางปีที่แล้ว จะให้สนับสนุนยังไงถึงจะลงต่อคะ...
ไม่ลงต่อเหรอค่ะรองนานแล้วค่ะ...
อัพต่อหน่อยจ้า...
ตามอ่านมายังไม่อัพจบสักเรื่องเลยเว็ปนี้อะ😒😒...
ทำยังไงถึงจะได้ต่อคะ สนุกดีค่ะ...
อัพต่อนะคะ...
อัพต่อนะคะ รอนางเอกฟาดนางอิจฉาอยู่ หายไปนานๆใจคอไม่ค่อยดี 😅...
อัพต่อเถอะนะคะ..กำลังรอฟู่จาวหนิงฟาดซ่งอวิ๋นเหยาอย่าให้รอเก้อเลยนะคะ..พรีสสสส😅😅😅😅...