อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 670

"ข้าให้องครักษ์เงามังกรค้นหาทั้งเส้นทางอีกรอบ ทิศทางนั้นถ้าหากตรงไปเรื่อยๆ จะสามารถผ่านไปถึงเมืองชายแดน พวกเขาเป็นไปได้มากว่าจะลอบกลับไปยังต้าชื่อ"

ต้าชื่อส่งคนมากมายขนาดนี้ลอบเข้ามาในเมืองหลวงแคว้นเจา พวกเขาจะทำอะไรกัน?

"ข้าจะส่งคำสั่งกลับไป"

"ท่านลุง ท่านไม่ต้องรีบร้อน ร่างกายของท่านยังต้องพักฟื้นให้ดีอีก" ฟู่จาวหนิงกังวลว่าเขาจากนี้จะไม่สนใจร่างกายที่เจ็บป่วยของตนเอง

"วางใจเถอะ"

"ท่านลุงสู้พักผ่อนเสียก่อนดีกว่า ทั้งหมดรอพรุ่งนี้แล้วค่อยว่ากัน " เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

พอคำพูดส่งออกมา สายตาของเสิ่นเสวียนกับฟู่จาวหนิงก็ตกไปอยู่บนหน้าเขาทันที

ทำไมถึงมาเรียกท่านลุงตามกันล่ะ?

ฟู่จาวหนิงมองไปทางเสิ่นเสวียน และไม่รู้ว่าเสิ่นเสวียนจะด่าเขาว่าหน้าไม่อายหรือไม่?

เสิ่นเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง จึงร้องอืมขึ้นมาเสียงหนึ่ง หมุนตัวเดินออกไป

พอประตูปิดลงอีกครั้ง เซียวหลันยวนก็กระพริบตาปริบใส่ฟู่จาวหนิง "ท่านลุงนาจะยอมรับแล้ว"

"ท่านทำไมจู่ๆ ก็หน้าด้านขึ้นมาเสียอย่างนั้น"

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวออกไป ฝังเข็มแก้พิษต่อให้เฮ่อเหลียนเฟย

"เรียกท่านลุงตามภรรยา มีอะไรผิดแปลกกัน?" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"ท่านไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว กินยาลงไปเสีย แล้วรีบนอนลง เดี๋ยวข้าจะฝังเข็มให้ท่าน"

เซียวหลันยวนปากยังขยับ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพื่อห้ามนาง

ถึงแม้เขาจะยังปวดใจที่นางตอนนี้บนตัวยังบาดเจ็บ แต่นอกจากนาง จะยังมีใครที่มาระงับพิษที่กำเริบให้เขาได้?

ฟู่จาวหนิงวุ่นวายทั้งๆ ที่บาดเจ็บอยู่ครึ่งค่อนคืน

หงจั๋วพวกนางเองก็ไปอุ่นยามาหลายตัว วุ่นจนฟ้าสาง พิษของเซียวหลันยวนในที่สุดจึงถูกสะกดลงมา พิษของเฮ่อเหลียนเฟยเองก็แก้แล้ว ตื่นขึ้นมาเรียบร้อย

เซียวหลันยวนสั่งคนส่งจดหมายไปยังท่านผู้เฒ่าที่บ้านตระกูลฟู่แล้ว

ผลคือผู้เฒ่าฟู่รออยู่ที่บ้านไม่ไหว ต้องเข้าไปเห็นฟู่จาวหนิงกับเฮ่อเหลียนเฟยด้วยตาตนเองจึงจะวางใจ ดังนั้นจงเจี้ยนจึงคุ้มกันเขาเข้ามา

ถ้าหากเห็นนางนั่งยังนั่งไม่ไหว ท่านปู่ก็คงจะกังวลแย่เลยกระมัง?

ผู้เฒ่าฟู่ถูกหู่จือประคองตัวเข้ามา จงเจี้ยนเองก็ติดตามมาด้วย และที่ตามเข้ามายังมีเสี่ยวเถาอีกคน

"จาวหนิง จาวหนิงเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ผู้เฒ่าฟู่พอเข้ามาก็มือฟู่จาวหนิง น้ำตาก็อาบขึ้นทันที สองมือยื่นไปหาฟู่จาวหนิงอย่างสั่นเทา

"ท่านปู่ ก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่เป็นไรหรอก บาดเจ็บแค่ที่ผิวหนัง ฟื้นฟูเสียหน่อยก็หายแล้ว" ฟู่จาวหนิงยิ้มอย่างอ่อนแรง "ข้าตอนนี้ที่ดูเหนื่อย ก็เพราะช่วยเสี่ยวเฟยแก้พิษจนอ่อนล้า พักไม่กี่วันก็ไม่เป็นไรแล้ว"

ผู้เฒ่าฟู่จับมือนางไว้ "เจ้าอย่าโกหกข้า พวกเขาบอกว่าเจ้าขึ้นไปบนภูเขาช่วยเสี่ยวเฟย คนพวกนั้นก็โหดเหี้ยมมากด้วย"

"ไม่ได้หลอกเลย เสี่ยวเฟยตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว"

ผู้เฒ่าฟู่ตอนนี้ถึงได้มองไปยังเฮ่อเหลียนเฟยบนเตียง "เขาโดนพิษอะไรมา? คนเหล่านั้นทำไมต้องทำร้ายเขาด้วย?"

ฟู่จาวหนิงส่งสัญญาณให้หู่จือประคองเขาเข้าไปดูอาการเฮ่อเหลียนเฟย

"ไม่เป็นไรแล้ว ท่านปู่ นั่นล้วนถูกลูกหลงมาจากราชาเฮ่อเหลียน หลังจากนี้พวกเราจะไม่ให้เสี่ยวเฟยกลับไปแล้ว จะคอยปกป้องเขา"