อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 671

ฟู่จาวหนิงรู้ว่าถ้าไม่บอกว่าเฮ่อเหลียนเฟยเป็นอย่างไรบ้าง ท่านปู่คงไม่วางใจ

ดังนั้นนางจึงเลือกเล่าเรื่องราชาเฮ่อเหลียน จากนั้นก็บอกว่าจะไม่ให้เฮ่อเหลียนเฟยกลับไปแล้ว นี่จึงทำให้ผู้เฒ่าฟู่วางใจขึ้นมาได้บ้าง

"ใช่ๆๆ พ่อของเขาคนนั้นทำไมจึงไม่ได้เรื่องเช่นนี้? ทำความผิดอย่างสังหารล้างเผ่าด้วยตนเอง แล้วยังไม่คิดอีกว่าลูกชายอยู่ที่ไหน ไม่ยอมส่งคนมาปกป้อง ไม่บอกแจ้งกับเขา ไม่กลัวว่าเสี่ยวเฟยจะเกิดเรื่องเลยหรือ?"

ผู้เฒ่าฟู่มองใบหน้าขาวซีดของเฮ่อเหลียนเฟย ปวดใจขึ้นมา

สิ่งที่ฟู่จาวหนิงพุดมา ให้เฮ่อเหลียนเฟยอยู่ที่นี่ไม่ต้องกลับไปแล้ว ก็ตรงกับใจเขาพอดี

ตอนนี้ต่อให้เฮ่อเหลียนเฟยบอกว่าตนเองจะไป ผู้เฒ่าฟู่เองก็คงไม่ยอมให้เขาไปแล้ว

"ท่านปู่ ลุงของข้าเองก็อยู่ที่นี่ ท่านไปคุยกับเขาดีไหม?"

"ได้ได้ได้ เจ้าคงจะเหนื่อยมากแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ ข้าจะไปหาเสิ่นเสวียนคุยด้วยเสียหน่อย"

รอจนผู้เฒ่าฟู่ออกไป เฮ่อเหลียนเฟยก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

"พี่หญิง"

"ข้าอยู่นี่แล้ว"

ฟู่จาวหนิงไม่ขยับตัว

นางเหนื่อยมาก เจ็บแผลด้วย ไม่อยากจะขยับแล้ว

เฮ่อเหลียนเฟยลุกขึ้นนั่งทันที มองไปที่นาง ร้องไห้จ้าขึ้นมา

"พี่ พี่หญิงท่านไม่เป็นไรใช่ไหม? ที่นี่คือที่ไหน? จ้าวเฉิน..."

เฮ่อเหลียนเฟยพบว่าตอนนี้ตนเองนอนอยู่บนเตียงแคบๆ ด้านล่างยังเป็นผ้าสีขาวอีก รู้สึกแปลกหน่อยๆ

เขายังคิดว่าพวกเขาถูกจับตัวไปแล้วเสียอีก

ถึงอย่างไรในบ้านก็ยังไม่เคยเห็นนองที่อย่างประหลาเช่นนี้ แต่พอเห็นฟู่จาวหนิงเอนตัวไปบนแคร่นิ่มก็เหมือนว่าจะไม่มีอะไรผิดปกติ

"ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบร้อน ไม่เป็นไรแล้ว พวกเราตอนนี้อยู่ที่จวนอ๋องเจวี้ยน ช่วยเจ้ากลับมาแล้ว"

ได้ยินเสียงร้องไห้ของเฮ่อเหลียนเฟยมาแต่ไกล พอเข้าประตูก็เห็นเขานั่งอยู่บนพื้นดึงแขนเสื้อของฟู่จาวหนิง ทนดูต่อไปไม่ได้จริงๆ

"พี่หญิงบาดเจ็บหรือ?" เฮ่อเหลียนเฟยตกใจสะดุ้งโหยง ปล่อยมือราวกับถูกไฟดูด มองฟู่จาวหนิงอย่างกังวล "ผู้บัญชาการกองธงมู่คนนั้นทำร้ายเอาหรือ?"

"ไม่เป็นไร"

ฟู่จาวหนิงเองก็ขี้เกียจจะอธิบายอาการบาดเจ็บนางอีก

"เฮ่อเหลียนเฟย เจ้าได้ยินอะไรมาใช่ไหม?" เซียวหลันยวนเข้ามาก็เพราะคิดจะรอให้เฮ่อเหลียนเฟยตื่นก่อนแล้วสอบถามเรื่องที่ได้ยินมา

เฮ่อเหลียนเฟยตกใจ

"ได้ยิน!"

"ว่ามา"

เฮ่อเหลียนเฟยเอาเรื่องทั้งหมดที่ตนเองได้ยินพูดออกมา และกลัวว่าตนเองจะตกหล่นอะไรไป หลังจากเขาพูดไปรอบหนึ่งก็หยุดลงย้อนนึก แล้วเล่ารายละเอียดเสริมเติมเข้าไป