อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 672

"คนของต้าชื่อ"

เซียวหลันยวนหลังจากได้ยินก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง

ฟู่จาวหนิงมองเขา รอจนเขาจัดการความคิดของเขาเสียหน่อย จากนั้นจึงถามขึ้นคำหนึ่ง "เจ้ารู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้ต้องไปถามลุงของข้าไหม?"

เสิ่นเสวียนถึงอย่างไรก็เป็นคนจากต้าชื่อ

"เจ้าพักผ่อนก่อนเถอะ เรื่องนี้ข้าจัดการเอง ไม่ต้องคิดอะไรมาก" เซียวหลันยวนมองนาง ยื่นมือไปลูบหน้าผากนาง "เจ้าตัวร้อนหน่อยๆ นะ"

"จริงหรือ?"

ฟู่จาวหนิงงงงัน จึงยกมือตนเองขึ้นอังหน้าผาก

นางเป็นไข้จริงๆ แล้วกลับไม่รุ้ตัวเลย

เฮ่อเหลียนเฟยรีบเอ่ยขึ้น "พี่หญิง เช่นนั้นท่านต้องรีบกินยาแล้ว ไปจับไข้มาบนภูเขาหิมะใช่ไหม?"

"ให้คนจัดให้เสี่ยวเฟยพักที่นี่ก่อนได้ไหม?" ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน

"พักที่นี่ไปก่อนทั้งหมดนั่นล่ะ" เซียวหลันยวนอุ้มนางขึ้นมา "ปู่ของเจ้าก็พักที่นี่ไปก่อน เจ้าไม่ต้องกังวลมาก ข้าจะอุ้มเจ้ากลับเรือนเจียนเจีย"

เขาไม่รู้เลยว่าที่แท้นางจะมีนิสัยขี้กังวลขนาดนี้ ตัวเองเจ็บจนเป็นไข้แล้วแท้ๆ ในสมองกลับยังคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้เต็มไปหมด

"ใช่ใช่ใช่ พี่หญิง ข้าจะตามพี่เขยไป ท่านไม่ต้องกังวล" เฮ่อเหลียนเฟยเอ่ยขึ้น

"พี่เขย?"

เซียวหลันยวนหันมามองเขาผาดหนึ่ง

เฮ่อเหลียนเฟยรีบร้องขึ้นมา "พี่เขย ข้าไม่ดื้อไม่ซน จะฟังท่านทุกคำพูดเลย"

"อืม"

เซียวหลันยวนให้คนเข้ามาพาเขาไปที่เรือนแขก

เขาอุ้มฟู่จาวหนิงกลับเรือนเจียนเจีย

"เอาเรื่องนี้บอกกับเสี่ยวเฟย แล้วให้เขาเป็นคนเลือก"

"ราชาเฮ่อเหลียนอันที่จริงก็ไม่ได้คำนึงอะไรถึงเขาเลย ข้าให้คนไปเมืองหูเพื่อตรวจสอบแล้ว แต่ว่าก่อนหน้านี้ ตัวตนฐานะของเฮ่อเหลียนเฟยก็ยังต้องยืนยันเสียก่อน"

"ได้"

ฟู่จาวหนิงตอนนี้หัวตื้อๆ หนักๆ แล้ว พอตอบประโยคนี้ของเซียวหลันยวนนางก็หลับไป

เซียวหลันยวนคลุมผ้าห่มให้นาง หมุนตัวเดินออกไป

เพียงแต่ตอนที่เขาออกจากเรือนแขก เสิ่นเสวียนกลับนั่งอยู่ตรงหน้าเฮ่อเหลียนเฟยแล้ว

พวกเขาอาจจะคุยกันไปพักหนึ่งแล้ว เฮ่อเหลียนเฟยสีหน้าดูสีหน้าตุ้มต่อม และไม่รู้ว่าเสิ่นเสวียนกำลังพูดอะไรกับเขา

พอเห็นเซียวหลันยวนเดินเข้ามา เฮ่อเหลียนเฟยก็แอบผ่อนลมหายใจ ลุกขึ้นยืนเรียกเขา "พี่เขย!"

เซียวหลันยวนกวาดตามองเขา