อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 673

เฮ่อเหลียนเฟยเองก็แปลกใจ อยู่ต่อหน้าคนอื่นก็ยังดีหน่อย แต่พออยู่ต่อหน้าเสิ่นเสวียนกลับปอดแหกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เซียวหลันยวนมองพวกเขาอย่างละเอียด ตอนนี้ดูแล้วเฮ่อเหลียนเฟยไม่ได้คล้ายเสิ่นเสวียนเท่าไร

น่าจะเพราะสังเกตได้ถึงการพิจารณาของเขา เสิ่นเสวียนก็เข้าใจขึ้นมาว่าเขากำลังมองอะไร

"ข้าตอนนี้หน้าตาไม่ค่อยเหมือนสมัยเด็กๆ"

"ความหมายของท่านลุงคือ เสี่ยวเฟยดูคล้ายกับท่านตอนเด็กหรือ?" เซียวหลันยวนถาม

เฮ่อเหลียนเฟยมองเสิ่นเสวียนด้วยอาการตื่นเต้นและใจตุ้มต่อม รอคำตอบของเขา

เสิ่นเสวียนไม่ทำให้เขาผิดหวัง พยักหน้ายอมรับ

"ก็ดูคล้ายมากจริงๆ"

"เช่นนั้นข้า ข้า" จะเป็นหลานชายของเขาจริงไหม แล้วจะเป็นน้องชายแท้ๆ ของพี่หญิงจริงไหม?

"เมื่อครู่ข้าถามเขาไปคำถามหนึ่ง เผ่าเฮ่อเหลียนเวลานี้มีเรื่อง เขาคิดจะกลับไปไหม" เสิ่นเสวียนบอกเซียวหลันยวน "เขายังพิจารณาอยู่"

เซียวหลันยวนเองก็มองไปทางเฮ่อเหลียนเฟย

เฮ่อเหลียนเฟยตึงเครียดขึ้นมา

"ข้า ข้า ข้ากับท่านพ่อไม่มีความรู้สึกอะไรให้กัน เขาเองก็ไม่ได้รักข้าเท่าไร ถึงแม้คนนอกจะล้วนคิดว่าเขาน่าจะยกตำแหน่งราชาเฮ่อเหลียนให้ข้า แต่ข้ารู้ อันที่จริงเขาคิดจะให้ข้าช่วยกันน้องชายสามเอาไว้ ทุกคนก็ล้วนคิดเช่นนี้ และมีคนเกิดความคิดไม่ดีขึ้น และเพ่งเป้ามาที่ข้า"

เฮ่อเหลียนเฟยนิ่งงันไป

"แตต่แม่ของข้ายังดีกับข้าอยู่ นางเลี้ยงข้าจนโต ถึงแม้นางจะชอบพูดว่า ข้าคือสมบัติที่นางเก็บมาจากหญิงสาวข้างกายพ่อข้า แต่ถึงอย่างไรนางก็เลี้ยงข้าจนโตมา"

"เมื่อครู่ข้าเพิ่งบอกกับพี่หญิงของเจ้าไป ตอนนี้ต้องยืนยันตัวตนฐานะของเจ้า ดังนั้นเจ้าอยากจะเปลี่ยนชื่อเป็นฟู่จาวเฟยไหม?"

"ฟู่จาวเฟย?"

เฮ่อเหลียนเฟยเองก็สนใจจุดนี้อยู่

ถูกขโมยหรือว่าถูกทอดทิ้ง เป็นสิ่งที่แตกต่างกัน

เสิ่นเสวียนนิ่งงันไปพักหนึ่ง เอ่ยต่อว่า "ในสายเลือดคนตระกูลเสิ่น มีหลายคนที่มีไฝบนกระหม่อม และยังมีนิ้วเท้าที่สองยาวกว่านิ้วโป้งมาก แปลกจริงๆ คนส่วนใหญ่ล้วนเป็นเช่นนี้ กระทั่งเสิ่นเชี่ยวน้องสาวข้าก็เหมือนกัน"

"นิ้วเท้าของข้าเป็นเช่นนี้!"

เฮ่อเหลียนเฟยพอได้ยินก็รีบถอดรองเท้าของตนเองออกทันที

เสิ่นเสวียนกับเซียวหลันยวนพอมอง นิ้วเท้าที่สอของเขาก็ยาวกว่านิ้วโป้งมากจริงๆ

""บนหัวข้าไม่มีไฝ จดนี้ข้าไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้ลองมาดูหน่อยก็ได้!

เขาพูดพลางแบะผมบนศีรษะตนเองออกมา