อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 680

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง

ครั้งนี้นางเป็นห่วงเขาอย่างจริงจัง

"เป็นห่วงขนาดนี้เลยหรือ?"

"ท่านพูดอะไรน่ะ?" ฟู่จาวหนิงไม่ชินกับท่าทีอุบไว้แบบนี้ของเขาเอาเสียเลย

"อันที่จริงก็ง่ายมาก ข้าก็พูดออกไปตรงๆ ว่าข้าจะพาเจ้าออกไปยังที่ห่างไกลรอบหนึ่ง ถึงตอนนั้นผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟยจะอยู่ในเมืองหลวง ถ้ามีการเคลื่อนไหวอะไรองค์จักรพรรดิก็จะรู้ได้"

"ง่ายๆ แค่นี้หรือ? แล้วเขาก็ปล่อยท่านออกมาน่ะนะ?"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกเกินคาด

"อืม เจ้าไม่ค่อยรู้จักองค์จักรพรรดิดีน่ะสิ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "เขาตอนนี้มีความทุกข์ใจอยู่เรื่องหนึ่ง ก็คือไท่ซ่างหวงทิ้งอะไรไว้ให้ข้ากันแน่ ในมือข้ามีองครักษ์เงามังกร เขาจะบีบให้ข้าเอาสิ่งยืนยันทั้งสามชิ้นออกมาก็ไม่ได้ แล้วครั้นจะแย่งชิงตรงๆ เขาก็ยังต้องรักษาหน้าตาไว้อีก"

"ดังนั้นพอบอกว่าจะออกเดินทางไกล เขาก็รู้ว่าท่านจะไปหาสิ่งที่ไท่ซ่างหวงทิ้งไว้ให้กับท่าน"

"ถูกต้อง เขาไม่มีทางขวางข้าแน่ ข้าบอกว่าข้าจะไปกับเจ้า แน่นอนว่าเขาไม่มีทางกักบริเวณเจ้าไว้ เพราะเขาเองก็รู้สึกว่า ถึงอย่างไรเขาก็ต้องส่งคนให้ลอบตามไปอยู่แล้ว นั่นก็ไม่แตกต่างอะไรกับคอยจับตาดูเจ้า"

ฟู่จาวหนิงเข้าใจขึ้นมาทันที

นางเดิมทีคิดว่าเซียวหลันยวนจะปลีกตัวออกมาจากในวังได้ลำบากมาก ยืนกรานจุดยืนไม่ลดราวาศอกกับองค์จักรพรรดิ ไม่มีทางสำเร็จได้ง่ายๆ แน่นอน แต่ก็ไม่คิดเลย ว่าผลลัพธ์กลับง่ายดายเช่นนี้

นางมองความคิดขององค์จักรพรรดิออกแล้ว

แค่เรื่องง่ายๆ เรื่องเดียว!

"แต่ว่า เรื่องนี้เดิมทีก็ไม่ใช่ว่าสามารถแอบดำเนินการได้หรอกหรือ?"

"แอบออกไปอะไรแบบนี้?"

"ร่างกายข้าแบบนี้ จาวหนิงรู้ดีที่สุด จากเมืองหลวงแคว้นเจาไปต้าชื่อ นั่นต้องข้ามเขาข้ามห้วยเป็นพันลี้เลยนะ ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นเสวียนเองสุขภาพก็ไม่ดีนัก คนป่วยสองคนออกเดินทางไกลด้วยกัน ถึงตอนนั้นต้องหาคนไปสักเท่าไร?"

ผู้เฒ่าฟู่พอคิดถึงสถานการณ์นั้นก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยใจแล้ว

"ยิ่งไปกว่านั้นข้าได้ยินว่า ตระกูลเสิ่นก็เหมือนจะเกิดเรื่องอยู่? ตอนนั้นแม่ของเจ้า ที่หลงทางหายออกไปจากตระกูลเสิ่นตอนเด็กๆ นั่นอาจจะเป็นสิ่งที่คนทำก็ได้ จะว่าไป เจ้าก็ไม่ใช่บอกมาหรือ? ว่าอาการป่วยลุงของเจ้า เป็นไปได้มากว่าทำขึ้นโดยคนใน"

ผู้เฒ่าฟู่เองก็เห็นใจเสิ่นเสวียนอยู่

คนที่เก่งกล้าสามารถมาแต่เดิมคนหนึ่ง ถูกเล่นงานจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

หลายปีมานี้ เขาก็เอาแต่คอยหาหมอ ดูอาการ กินยา ยื้อชีวิตกับยมบาลไปๆ มามา น่าเวทนาเหลือเกิน

"เจ้าว่าตระกูลเสิ่นที่เป็นเช่นนี้ ลุงของเจ้ากลับไปยังไม่รู้วา่จะต้องเจอกับเรื่องราวมากน้อยแค่ไหน แล้วถ้าข้าคิดตามเขาไปด้วย นั่นจะไม่ไปถ่วงแข้งถ่วงขาเขาหรอกหรือ?"

ผู้เฒ่าฟู่ส่ายหัว ท่าทีมั่นคง