อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 692

"ข้าไม่มีทางรอที่นี่ได้ นี่ไม่ใช่นิสัยของข้า"

ฟู่จาวหนิงพูดจบ ก็หันหัวม้า ร้องย่าห์เบาๆ ห้อทะยานตรงไปยังหุบเขา

"ตามไป!"

ไป๋หู่หน้าเปลี่ยนสี กระโจนขึ้นมาไล่ตามฟู่จาวหนิงออกไปทันที

เฉินซานมองพวกเขาห่างออกไป ร้อนรนจนดวงตาแดงเถือก แต่ยังคงกัดฟัน รีบพารถม้ากับม้าที่เหลือตรงไปในป่าที่ไม่ห่างออกไปนัก เข้าไปซ่อนในนั้นก่อน

ถ้าหากพวกของฟู่จาวหนิงกลับมา ของเหล่านี้หายไปหมดล่ะก็ คงจะเร่งเดินทางไปเขาอวี้เหิงต่อได้ลำบากมาก

ฟู่จาวหนิงใจร้อนรนเหมือนถ่านเผา ควบม้าทะยานไปตลอดทาง

พวกของไป๋หู่เองก็รีบตามเข้ามา และคอยสังเกตซ้ายขวาอยู่ด้วย

"คุณหนู ถึงอย่างไรก็ระมัดระวังตัวด้วย"

แม้จะผ่านไปสองสามวันแล้ว แต่ใครจะรู้ว่ายังมีคนเหลืออยู่อีกหรือไม่? ถ้าเผื่อพวกเขาไม่พบตัวฟู่จาวหนิง แล้วคอยดักอยู่ที่นี่ล่ะ? หรืออาจจะกำลังไล่ตามออกมาล่ะ?

"ทุกคนกินยาลูกกลอนแก้พิษที่ข้าให้พวกเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ลงไปด้วย"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้ว่าต้องระวังตัว พวกเขาทะยานมาตลอดทางเช่นนี้ยังไม่เจอร่องรอยคน สิ่งนี้ทำเอาจิตใจของนางตึงเครียดขึ้นเหมือนกัน

พวกของไป๋หู่พอได้ยินคำสั่งก็กินยาลูกกลอนทันที

ยานี้ทำให้พวกเขามีจะไม่ติดพิษได้ง่ายๆ เป็นเวลาสามชั่วยาม

เส้นทางข้างหน้ามองแล้วเดินทางลำบาก ถนนแคบแล้วยังคดเคี้ยว ทัศนวิสัยเองก็ไม่ดีด้วย

ฟู่จาวหนิงรู้สึกแค่ว่าหัวใจเต้นเหมือนกลองรัว ลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีนัก จึงดึงเชือกทันที ส่งสัญญาณให้พวกของไป๋หู่ลดความเร็วลง

"ลงจากม้า"

นางเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ ตนเองพลิกตัวลงจากม้า สะบัดชายเสื้อ มือขวาก็กำมีดผ่าตัดไว้แน่น มือซ้ายคีบเข็มพิษไว้อีกหลายเล่ม ย่องฝีเท้าแผ่วเบา เดินตรงไปทางนั้น

พวกของไป๋หู่ก็ค่อยๆ ชักกระบี่ออกไปตามไป

เดินเข้าไปใกล้หน่อย พวกเขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรง

ข้างๆ เหล่าองครักษ์นั่งล้อมเขาอยู่ ล้วนกำลังพิงตัวหากันและกัน บนตัวมีผ้าคลุม พยายามจะบังลมให้กับเซียวหลันยวน

แต่ดวงตาของพวกเขาล้วนปิดมิด

มีเพียงเซียวหลันยวน ที่ยังพยายามจะลืมตาขึ้น อยู่ในท่าทีป้องกัน

เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ ดังนั้นจึงปาเข็มพิษออกไป

แต่ว่าพวกเขาตอนนี้ใช้เข็มเงินอาวุธลับไปจนหมดแล้ว เหลือแค่ไม่กี่เล่มในมือเขา ดังนั้นจึงใช้อย่างประหยัด

"ข้าคือฟู่จาวหนิง!"

เสียงของฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็ลอดเข้ามาในหูเขา

เซียวหลันยวนร่างสั่นสะท้าน เบิกตาโพลงขึ้นทันที

"หนิงหนิง"

เขาคิดจะขยับ แต่ก็ขยับไม่ไหว