อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 693

พวกองครักษ์ที่คุ้มกันอยู่ข้างๆ มีหลายคนที่ได้ยินเสียงฟู่จาวหนิง แต่ก็ยังพยายามลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง มีคนกระทั่งแค่ลืมตาก็ยังทำไม่ได้เลย

"พระชายา พระชายามาแล้ว" ชิงอีพังพาบอยู่บนพื้น ขยับนิ้วมือ พูดออกมาคำหนึ่ง แต่เสียงของประโยคนี้ก็เบาจนน่าสงสาร นอกจากตัวเอาเองก็ไม่มีใครได้ยิน

ฟู่จาวหนิงวิ่งห้อขึ้นมาแล้ว

ไม่มีใครลงมืออีก

นางพุ่งเข้ามา พอมองก็เห็นคนชุดดำนอนระเนระนาดอยู่บนพื้นที่ห่างออกไป

จำนวนไม่น้อย แค่มองผ่านๆ ก็น่าจะเป็นสิบคน

และยังมีศพม้า รวมถึงม้าอีกหลายตัวที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ห่างนัก

บนพื้นหิมะล้วนเป็นรอยเลือด สีแดงเข้มอยู่ทั่วทุกที่ ทำเอาพื้นหิมะเป็นรอยปื้นน่าสยดสยอง

"เซียวหลันยวน!!"

ฟู่จาวหนิงตะโกนเสียงดังขึ้นมา เสียงเองก็สั่นพร่า

เพิ่งสิ้นเสียงตะโกน นางก็มองเห็นคนในชุดจอมยุทธ์เบาสีเขียวเข้มกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมวงกัน

นั่นคือองครักษ์จากจวนอ๋อง!

และในพวงที่พวกเขาล้อมกันอยู่ มีคนหนึ่งพังพาบอยู่บนพื้น อีกคนหนึ่งพิงอยู่ข้างหิน นั่นมันเซียวหลันยวนนี่?!

"คุณหนูจาวหนิง อ๋องเจวี้ยนอยู่ทางนั้น" พวกของไป๋หู่เองก็มองเห็นทางนั้นแล้ว

รอบๆ คนเหล่านั้น ก็มีคนชุดดำตายอยู่ไม่น้อย ดูท่าคิดจะโจมตีเข้ามา แต่ถูกลอบสังหารจนตาย

ดูท่าพวกเขาสุดท้ายก็ยังปกป้องไว้ได้แล้ว

แต่ตอนนี้คนยังมีชีวิตอยู่ไหม?

ตอนที่มองเห็นฉากนี้ ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกว่าหัวใจตนเองแทบจะหยุดเต้นลงทันที

ฟู่จาวหนิงวิ่งไปทางนั้น

นางเหมือนได้ยินเสียงหัวใจตนเองเต้นตึกตักอย่างรุนแรง

"..." ฟู่จาวหนิงมองเขาผาดหนึ่ง "ไป๋หู่!"

ไป๋หู่รีบเข้ามา และกรอกสุราโอสถอึกหนึ่งให้กับชิงอี จัดการพลิกตัวเขากลับมา

ฟู่จาวหนิงนั่งยองลงตรงหน้าเซียวหลันยวน ยื่นมือไปทางข้างคอเขา

นางพบว่ามือของตนเองยังสั่นระริก

เพราะเซียวหลันยวนแม้บนตัวจะมีผ้าคลุมอยู่สามผืน สวมหมวกกันลม แต่ว่าคิ้วของเขาก็ยังมีหิมะเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง ใบหน้าขาวจนแทบจะเหมือนหิมะอยู่แล้ว ริมฝีปากเองก็ขาวจนเริ่มเทา นิ้วของเขายังคีบเข็มเงินอยู่ แต่สองมือนั้นก็ดูเป็นสีขาวไปแล้ว

นิ้วของนางในที่สุดก็กดลงไปที่ข้างคอเขาได้ สัมผัสเหมือนกับน้ำแข็งก้อนหนึ่ง เย็นจนใจนางสั่นไหว

พอคลำดู ก็แทบจะสัมผัสไม่ได้ถึงการเต้นของชีพจร

"เซียวหลันยวน"

ฟู่จาวหนิงเรียกชื่อเขาเสียงสั่นพร่า ไม่ได้หดมือกลับ แต่ยังคลำสำรวจต่อ ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงการเต้นเบาๆ

นางแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว