อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 695

"พวกเราต้องก่อไฟไหม?" องครักษ์ถาม

ที่นี่หนาวเกินไปแล้ว

ฟู่จาวหนิงคิดจะจุดไฟ แต่เหลือบมองศพกงอนี้ ก็ยังกัดฟันขึ้น "ไม่ พวกเราต้องออกจากที่นี่"

"จัดการรถม้าที่ยังพอใช้งานได้ หาม้าที่ยังมีชีวิตอยู่กลับมา"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมององครักษ์เหล่านั้น "พวกเขา ยังมีชีวิตอยู่ไหม?"

ไป๋หู่นิ่งงันไป "ตายไปสิบเอ็ดคน คนที่เหลือยังมีชีวิตอยู่ แต่ลมหายใจอ่อนแรงอย่างมาก"

ฟู่จาวหนิงสูดลมหายใจลึก

"พาคนทั้งหมดไป" ที่ตายไปก็จะทิ้งรวมกับพวกนักรบเดนตายและมือสังหารเหล่านี้ไม่ได้

"ขอรับ"

พวกของไป๋หู่รีบจัดการทันที

ม้าหนึ่งตัวแบกคนสองคน แล้วยังมีรถม้าบางส่วนที่ใช้การได้ บรรทุกคนขึ้นไป ที่เหลือไม่กี่คน ก็ต้องให้พวกเขาแบกขึ้นหลังไป

"อ๋องเจวี้ยนเขา"

ไป๋หู่มองไปทางอ๋องเจวี้ยน รู้สึกลำบากใจ

รถม้ายัดคนไว้จำนวนมาก ถ้าจะยัดอ๋องเจวี้ยนเข้าไปด้วย ร่างกายของเขาก็ไม่รู้จะทนไหวหรือไม่ ถึงอย่างไรอ๋องเจวี้ยนเดิมทีก็พิษกำเริบไปแล้ว

"ข้าจะแบกเขาเอง" ฟู่จาวหนิงพูด แล้วแบกเซียวหลันยวนขึ้นไป

ไป๋หู่เองก็แบกองครักษ์คนหนึ่งอยู่ พอเห็นนางเช่นนี้ก็ร้อนรนขึ้นมา "คุณหนู ทางยังอีกตั้งไกล ท่านจะแบกได้อย่างไรกัน"

"ไป"

ฟู่จาวหนิงกัดฟัน

เซียวหลันยวนพิษกำเริบแล้ว นางต้องคอยสังเกตสถานการณ์เขาไปตลอดทาง ไม่ว่างใจจะส่งให้คนอื่น

อดพูดไม่ได้เลย ว่าตอนนี้ที่เขาเข้ามารับ ช่วยฟู่จาวหนิงเอาไว้มากจริงๆ

นางแทบจะทนไม่ไหวแล้ว เดินบนพื้นหิมะก็ยังเหนื่อยเอาการ

"อ๋องเจวี้ยนบาดเจ็บหรือ?" เฉินซานมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา เห็นสภาพพวกเขาแล้วก็ตกอกตกใจ รู้สึกว่าหัวใจแทบจะเด้งออกมาเลยทีเดียว

"ประคองเขาขึ้นไปบนรถ"

เฉินซานรีบเข้าไปประคองเซียวหลันยวนขึ้นรถม้า ชิงอีเองก็ถูกแบกขึ้นมาด้วย

ในรถม้ายังมีเตาถ่านจุดไว้ อบอุ่นมาก อุณหภูมิแตกต่างกับด้านนอกอย่างสิ้นเชิง

"ออกไปก่อน" ฟู่จาวหนิงเองก็นั่งลงพัก หอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง นางเองจะเหนื่อยเกินไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวนางจะทนรักษาคนตั้งมากมายขนาดนี้ไม่ไหว

เฉินซานตอนที่รอพวกเขาที่นี่ก็ไม่ใช่รออยู่เปล่าๆ ปลี้ๆ เขายังหาสถานที่ที่ป้องกันลมเลี่ยงลมออกมาอีกด้วย

คนทั้งหมดล้วนเลี่ยงออกมาจากถนนใหญ่ พักกันลงมาชั่วคราว