อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 747

ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ครั้งนี้กังวลขึ้นมาหน่อยๆ แล้วจริงๆ

"แล้วท่านไม่กลัวว่า พวกเขาเป็นไปได้ว่าจะถูกหลอกให้เข้าลัทธิเทพทำลายล้าง? ถ้าหากพวกเขาเป็นคนของลัทธิเทพทำลายล้า ที่มู่เหรินหลีพูดมา ที่บอกว่าลัทธิเทพทำลายล้างวางยาพิษ ประโยคนี้ก็ถือว่าพูดไม่ผิด"

เขานวดหน้าผาก พอคิดถึงสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินอาจจะเป็นคนของลัทธิเทพทำลายล้าง ก็รุ้สึกว่าสมองจู่ๆ ก็ปวดขึ้นมา

นางตอนนี้เองก็รังเกียจลัทธิเทพทำลายล้าง เจอกับพวกสาวกลัทธิเทพทำลายล้างไปหลายคน แล้วพวกเขาก็ยังวางยาพิษที่ทั้งมากทั้งโหดร้ายกับจงเจี้ยนอีก ล้วนทำให้นางรู้สึกว่ากลุ่มสำนักนี้ทำให้คนรังเกียจเสียเหลือเกิน

ถ้าหากพ่อแม่นางเป็นคนของลัทธิเทพทำลายล้าง แค่คิดก็รู้สึกเป็นเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจเอามากๆ แล้ว

"ข้าไม่ใช่ว่าเคยวิเคราะห์กับเจ้าแล้วหรือไร?"

"วิเคราะห์อะไรหรือ?"

"พ่อของเจ้า ไม่ใช่คนโง่พรรค์นั้น ไม่ใช่คนที่จะถูกคนอื่นหลอกล่อได้ง่ายๆ สำหรับเขาแล้ว ตอนนั้นที่เข้าร่วมกับลัทธิเทพทำลายล้างอะไรนั่นก็ยังไม่เท่ากับการเข้าร่วมราชสำนักเป็นข้าราชการเลย ตอนนั้นพวกเขาคุณความดีที่ปกป้ององค์จักรพรรดิ บวกกับความสามารถที่ยอดเยี่ยมเกินใครของเขา เกือบจะได้เข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แค่เขาทำคะแนนให้ได้ดี อนาคตก็ไกลลิบลิ่ว"

เซียวหลันยวนกลัไม่ค่อยเชื่อว่าฟู่จิ้นเชินจะไปเข้าร่วมลัทธิเทพทำลายล้างอะไรนั่น เพราะสำหรับสภาพของเขาในตอนนั้นแล้ว เข้าร่วมลัทธิเทพทำลายล้างไม่มีอะไรดีเลยจริงๆ

รถม้าขับขึ้นถนนทางการแล้ว

ฟู่จาวหนิงเลิกม่านออกมอง รอบๆ ไม่มีคนอื่น ล้วนมีแต่พวกเขาที่เดินทาง ดังนั้นจึงวางใจขึ้นได้หน่อย คุยถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับแคว้นตงฉิงขึ้นมากับเขา

"ท่านอย่าลืมนะ ลัทธิเทพทำลายล้างตรวจสอบเรื่องของแคว้นตงฉิงในอดีตเช่นกัน กล่องเหล็กที่ย่าของท่านทิ้งไว้เหล่านั้นด้านในยังมีแผนที่ แม้ตงฉิงจะถูกกลบฝังไปแล้วตอนนั้น แต่ว่าพวกเขาอันที่มีการเตรียมพร้อมรับมือกับภัยพิบัติอยู่"

กล่องเหล็กสิบแปดใบหลังจากเปิดออกพวกเขายังเห็นแผ่นที่เส้นทางเป็นตั้งๆ กับการจัดวางถนนในเมืองด้วย แล้วยังมีห้องลับกลไกของเมืองหลวงจักรพรรดิของตงฉิงอยู่อีก

สิ่งเลห่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่ผู้รอดชีวิตของตงฉิงเหล่านั้นจะค่อยๆ นำกลับมาฟื้นฟู

พวกเขาเตรียมการเพื่อให้ตงฉิงได้กลับมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกครั้งมาโดยตลอด

ถ้าหากไปขุดอย่างไม่มีเป้าหมาย ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะขุดตงฉิงกลับออกมาได้

เซียวหลันยวนเดิมทีก็ฟังคำของนางมาตลอด คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางก็จะยื่นมือมาดึงหมวกของเขาลง จึงไม่ทันได้ป้องกันเลยทีเดียว

หลังจากปลดออกเขาก็หันข้างให้โดยสัญชาติญาณ ใช้ด้านที่ยังไม่เป็นไรหันหานาง

ตอนนี้เป็นช่วงกลางวัน แผนเป็นพิษเองก็เห็นได้ชัดเจน

เขาวันนี้ตอนเช้าส่องกระจกทองแดงในโรงเตี๊ยม เกือบจะทำเอาตนเองตกใจสะดุ้งโหยง เหมือนว่าการเร่งเดินทางครั้งนี้ เจ้าแผลเป็นพิษนี่ก็น่าเกลียดขึ้นมาอีกพอควร

ถ้าเขาตอนนี้เข้าวังล่ะก็ คาดว่าพอเผยหน้าออกมาคงทำเอาองค์จักรพรรดิฮองเฮาตกอกตกใจหมดเป็นแน่

"ข้าไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นแผลเป็นพิษของท่านเสียหน่อย" ฟู่จาวหนิงมองท่าทีของเขาแล้วก็โมโห "แล้วก็ ข้ายังเป็นหมอของท่านด้วยนะ หลังจากนี้ถ้าคิดจะให้ข้ารักษาท่านล่ะก็ ข้ายังต้องเข้าใกล้เพื่อมองใบหน้าท่านอย่างละเอียดอีก ท่านจะซ่อนมันไปถึงไหนกัน?"

เซียวหลันยวนไม่มีคำอะไรมาโต้ได้เลย