อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 771

"ข้าแค่หมายถ้าสมมติว่า"

ฟู่จาวหนิงเกือบถูกเสียงนั้นของเขาทำให้ไปต่อไม่ได้เสียแล้ว

"เรื่องที่ไม่มีวี่แววแบบนี้จะสมมติมาทำไมกัน?" เซียวหลันยวนย้อนถามเขา

ฟู่จาวหนิงชะงัก

จะว่าไปก็จริง

ถ้ายังไล่ตามต่อไปก็จะหมายถึงนางปล่อยวางไม่ลง

เรื่องราวยังไม่ได้เกิดขึ้นเลยนะ

"องค์จักรพรรดิตอนนี้ยังไม่ได้เรียกท่านเข้าวัง เขาจะต้องรู้เรื่องที่องครักษ์ลับเหล่านั้นหลับไปสองวันที่หาดริมน้ำแล้ว ถ้าในใจท่านคิดไว้แล้วก็ดี ข้าจะไปเตรียมยาก่อนนะ"

ฟู่จาวหนิงเตรียมจะเดินออกไปอีก

"แม่นางอัน" ส่งจดหมายอะไรของพี่ชายมาให้หรือ?

"อะไรหรือ?"

"ไม่มีอะไร พรุ่งนี้เจ้าไปก็พาคนไปด้วยล่ะ"

"ได้"

พอเห็นฟู่จาวหนิงออกไป ประตูก็ถูกปิดลง เซียวหลันยวนถอนหายใจฮู่ รู้สึกว่าในใจเปรี้ยวฝาด

ชิงอีเดินเข้ามาแล้ว

เขาเพิ่งจะได้ยินบทสนทนาของท่านอ๋องกับพระชายา ตอนนี้พอเห็นท่าทางท่านอ๋องดูกลัดกลุ้ม ก็อดถามขึ้นไม่ได้ "ท่านอ๋อง ท่านไม่ใช่อยากถามพระชายาหรือ บนจดหมายของผู้ตรวจการอันเขียนอะไรไว้?"

แล้วทำไมไม่ถามออกไปตรงๆ ล่ะ? ทำเอาเขาร้อนรนจะแย่แล้ว

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง "เจ้าจะไปรู้อะไร?"

เขาไม่รู้หรอก ท่านอ๋องไม่ใช่ว่ากำลังหึงหรือไรกัน?

ชิงอีรีบเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง

ท่านอ๋องที่จะหาตัวท่านทิงโหลว แน่นอนว่าคงจะเชิญท่านทิงโหลวมาทำหน้ากากให้เขาเป็นแน่

ตอนนี้หน้ากากทั้งหมดที่หาได้จากภายนอกล้วนไม่เหมาะกับท่านอ๋อง

ต้องทำหน้ากากออกมาโดยเฉพาะ สามารถสวมได้อย่างมั่นคง และระบายอากาศได้ดี และยังต้องไม่สัมผัสโดนแผลเป็นพิษอีกด้วย

สิ่งนี้จำเป็นต้องใช้วัสดุชั้นดี ฝีมือชั้นยอด ต้องมาวัดแล้วทำจากใบหน้าของท่านอ๋อง

ท่านอ๋องตอนนี้ขนาดเรือนก็ยังไม่ออกไป แน่นอนว่าเป็นเพราะใบหน้านี้

ตอนที่กลับมาเขาก็สวมหมวกเดินเข้าไป กระทั่งผู้ดูแลก็ยังไม่เห็นใบหน้าของท่านอ๋องตอนนี้

ชิงอีหลังจากออกไปก็ถอนหายใจ

ท่านอ๋องแม้จะไม่พูด แต่ก็ชัดเจนว่าใส่ใจต่อใบหน้านี้มาก