อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 772

ถ้าใบหน้าของท่านอ๋องไม่ดีขึ้นมา ไม่ใช่ว่าทั้งชีวิตคงไม่ได้พบปะผู้คนอีกหรือ? วันคืนเช่นนั้นคงจะยากลำบากเอามากๆ

อันที่จริง องค์จักรพรรดิถ้ามองเห็นใบหน้าของท่านอ๋อง ก็น่าจะวางใจกับตัวเขาได้แล้ว คนที่ใบหน้าพิกลพิการเป็นจักรพรรดิไม่ได้หรอก เช่นนี้ก็อธิบายได้ว่าท่านอ๋องไม่ใส่ใจกับตำแหน่งนั้นแล้ว

แต่ว่าพอเขากลับมาคิดก็ยังรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ถึงตอนนั้นองค์จักรพรรดิอาจจะใช้เหตุผลนี้ ทำให้เขาส่งของในมือทั้งหมดออกไปก็ได้

ถึงอย่างไรถ้าแค่ไม่เชื่อใจไม่ชอบ ถ้าไม่เอาของทั้งหมดกลับไปก็คงวางใจลงมาไม่ได้

ฟู่จาวหนิงเตรียมกลับเรือนเจียนเจีย ระหว่างทางก้ถูกคนสองคนขวางเอาไว้

"พระชายา"

ฟู่จาวหนิงยืนนิ่ง มองสองคนนี้อยู่พักหนึ่งจึงจำพวกนางได้

นี่เกือบจะมองไม่ออกเสียแล้ว

ไป๋ซวงกับจินเสวี่ยนั่นเอง

ตอนที่เพิ่งเจอกับสองสาวใช้นี้ เสื้อผ้าดูหรูหรา หน้าตางามสง่า ผิวละเอียดละเมียดละไม ดูเหมือนเป็นคุณหนูจากครอบครัวคนชั้นสูงอย่างไรอย่างนั้น

แล้วตอนนั้นสีหน้าพวกนางก็หยิ่งทะนง สายตาที่มองมาก็สูงส่งเหลือประมาณ ถ้าไม่รู้ยังคิดว่าพวกนางเป็นคุณหนูชั้นสูงไปเสียแล้ว

แต่ตอนนี้ไป๋ซวงกับจินเสวี่ยดูสวมชุดสาวใช้เรียบง่ายของจวนอ๋องสาม บนหัวก็มีแค่ดอกไม้ประดิษฐ์ไม่กี่ดอก แตกต่างกับก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง

ที่แตกต่างมากที่สุดคือสีหน้าและสายตาของพวกนาง

ความหยิ่งทะนงสูงส่งในอดีตไม่เหลืออยู่อีกแล้ว ตอนนี้นางทั้งสองคนไม่กล้าจะสบตาฟู่จาวหนิงด้วยซ้ำ

"พวกเจ้านี่เอง มีอะไรหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

ในใจนางรู้สึกแปลกประหลาด คิดไม่ถึงว่าพวกนางจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ ตอนนี้ดูแล้ว เซียวหลันยวนคงไม่ใช่แค่สั่งให้พวกนางไปทำเรื่องสัพเพเหระเท่านั้น แต่น่าจะทำเรื่องอะไรบางอย่างที่ไปกดดันจิตใจพวกนางด้วย

ผู้ชายคนนั้น ถ้ากลายเป็นศัตรูแล้วก็น่ากลัวเอามากๆ เลย

"พระชายา ข้าน้อยกับจินเสวี่ยมีเรื่องขะขอร้องท่านเรื่องหนึ่งได้ไหม?" ไป๋ซวงเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ

"ขอร้อง?"

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ

"ดังนั้นพวกเขาตอนนี้จึงอยากขอร้องข้า กลับไปเป็นสาวใช้ใหญ่ข้างกายเซียวหลันยวนหรือ?"

"ไม่ใช่ ไม่ใช่เช่นนั้น" จินซวงรีบเอ่ยขึ้น ท่านอ๋องเองก็บอกกับพวกเราแล้ว ถ้าหากผิดต่อเขาบางทียังอาจจะมีโอกาสบ้าง แต่พวกเราทำร้ายพระชายา เช่นนั้นไม่ว่าจะทำอย่างไร ชีวิตนี้ก็คงไม่มีโอกาสได้กลับไปอีกแล้ว

ไป๋ซวงเองก็ด้วย "ใช่แล้ว ท่านอ๋องเตือนพวกเราไว้ ถ้าหากพวกเรายังทำร้ายพระชายาอีก เขาจะเอาชีวิตพวกเราด้วยมือเขาเอง"

ฟู่จาวหนิงตกตะลึง

เซียวหลันยวนบอกกับพวกนางเช่นนี้หรือ?

"ท่านอ๋องยังเก็บพวกเราไว้ อันที่จริงก็เพราะพวกเราคุ้นเคยต่อยอดเขาโยวชิง ตอนที่ไปยอดเขาโยวชิง พวกเราเองก็ยังปรนนิบัติเจ้ายอดเขาด้วย เห็นแก่หน้าของเจ้ายอดเขา ท่านอ๋องจึงไว้ชีวิตพวกเราอยู่"

"เช่นนั้นพวกเจ้าตอนนี้จะให้ข้าช่วยอะไร?"

"พระชายา ข้ากับจินเสวี่ยอยากจะไปที่ยอดเขาโยวชิงได้หรือไม่"