อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 773

ฟู่จาวหนิงให้คนส่งข้อความถึงเซียวหลันยวน บอกถึงความต้องการของจินเสวี่ยและไป๋ซวง

นางอย่างไรก็ได้

ไม่นานนัก เซียวหลันยวนก็ให้ชิงอีกมาอธิบายกับนายโดยเฉพาะ

"พระชายา ท่านอ๋องรับปากว่าจะส่งจินเสวี่ยกับไป๋ซวงไปยังยอดเขาโยวชิงแล้ว"

ชิงอีอธิบายว่า "อันที่จริงสาวใช้สองคนนี้ก็ไม่ชอบยอดเขาโยวชิงมาโดยตลอด เพราะที่นั่นมันวิเวกวังเวงและน่าเบื่อ พวกนางอยู่ที่นั่นก็วนไปวนมาอยู่กับท่านอ๋อง ดังนั้นพวกนางต่อให้กลับไปที่ยอดเขาโยวชิงก็คงไม่มีความสุขนัก สำหรับพวกนางก็น่าอึดอัดเช่นกัน"

"แต่พวกนางอยากจะไปกันเอง"

ชิงอีชะงักไป "พวกนางอาจจะเห็นว่าครั้งนี้ท่านอ๋องพาท่านออกไปเป็นเวลานาน คงมองออกแล้ว ว่าข้างกายท่านอ๋องคงไม่จำเป็นต้องมีพวกนางอีกแล้ว"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินเขาพูดก็เข้าใจขึ้นมาแล้ว

"เซียวหลันยวนในเมื่อรับปากแล้ว ก็ว่าไปตามนั้นนั่นล่ะ"

"พระชายาถ้ารุ้สึกว่าสาวใช้ในจวนไม่เพียงพอ ก็สามารถเพิ่มคนได้"

"ไม่ต้อง ข้าไม่เอา"

ฟู่จาวหนิงส่ายหน้า

รอจนชิงอีออกไป หงจั๋วจึงเอ่ยกับฟู่จาวหนิงว่า "พระชายา ไป๋ซวงกับจินเสวี่ยแบบนี้คงจะปล่อยวางแล้วจริงๆ"

"พวกนางอยู่ในจวนอ๋องคงลำบากยิ่งกว่า" เฝิ่นซิงเอ่ยขึ้นมาเช่นกัน

ไม่ว่าพวกนางจะเลือกไปทำงานอะไร ก็ล้วนไม่ใช่สาวใช้ระดับหนึ่งอีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางยังเห็นท่านอ๋องดีกับพระชายาเสียขนาดนี้ ซึ่งอาจจะเป็นสิ่งที่ทรมานยิ่งกว่าสำหรับพวกนางก็ได้

เฝิ่นซิงรู้สึกว่า ไป๋ซวงกับจินเสวี่ยเดิมทีก่อนหน้านี้ก็กอดความหวังไว้ ว่าข้างกายท่านอ๋องจะไม่มีหญิงสาวอยู่ รอจนสุขภาพดีขึ้นมา พวกนางสองคนก็จะกลายเป็นสาวใช้ในห้องนอน

พวกนางหลายปีมานี้ปรนนิบัติท่านอ๋องมาตลอด การจะชอบท่านอ๋องขึ้นมาก็เป็นเรื่องปกติ

ถ้าหากท่าอ๋องไม่ต้องการพวกนางจริงๆ พอความฝันพังทลาย พวกนางเองก็คงจะเจ็บปวดทรมานมาก

"พระชายาา พวกนางจากไปเองก็ดีเช่นกัน ท่านอ๋องหลังจากนี้ก็ไม่ต้องไปยอดเขาโยวชิงอีกแล้ว ท่านเองก็จะไม่เจอพวกนางอีก" หงจั๋วเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงไม่พูดอะไร

ไป๋ซวงกับจินเสวี่ยไม่เคยอยู่ในใจนางมาแต่ไหนแต่ไร พวกนางออกไปเลือกเส้นทางของตนเองก็ดี

"ใช่แล้ว" ฟู่จาวหนิงกระพริบตาปริบใส่เขา

ซู๊ด

"แล้ว ไม่ต้องถอดเสื้อผ้าหรือ?" เซียวหลันยวนรู้สึกว่าน่าจะอาบโดยไม่ต้องถอดเสื้อผ้า ไม่เช่นนั้นนางจะเข้ามาอย่างสงบเช่นนี้แล้วบอกว่าจะดูได้อย่างไร?

"คิดอะไรของท่านน่ะ?" ฟู่จาวหนิงวางของลงข้างๆ บอกกับเขาว่า "มันก็ต้องถอดสิ! ไม่เช่นนั้นข้าจะฝังเข็มให้ท่านได้อย่างไร?"

"ข้า"

"ข้าจะหันออกไป ท่านก็รีบถอดเสีย จากนั้นก็ลงไปในน้ำ" ฟู่จาวหนิงบอกจะหมุนก็หมุนทันที "น้ำยาเป็นสีดำ ท่านแช่อยู่ในนั้นข้าก็ไม่เห็นอะไรหรอก วางใจเถอะ"

เซียวหลันยวนเม้มปาก

เห็นนางเหมือนไม่ได้พูดเล่น จึงทำได้แค่เริ่มถอดเสื้อผ้าออกอย่างเก้ๆ กังๆ

"เร็วหน่อย! เดี๋ยวพอเย็นไปจะใช้ไม่ได้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงเร่งรัดขึ้นมา ทำให้เขาเพิ่มความเร็วขึ้นด้วยสัญชาตญาณ