อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 776

เซียวหลันยวนยังคิดจะไปหยิบกระจก ฟู่จาวหนิงถลึงตาใส่เขา "ตอนนี้จะไปดูอะไรเล่า?"

รอให้ฝังเข็มเสร็จก่อนค่อยว่ากันสิ?

เซียวหลันยวนไม่กล้าพูดอะไร

รอจนฟู่จาวหนิงฝังชีพจรตรงหน้าอกเสร็จ เซียวหลันยวนก็รู้สึกว่าหน้าอกอึดอัดนิดหน่อย แล้วยังมีความรู้สึกเหมือนเลือดลมหลั่งทะลักด้วย

"ข้าตอนนี้จะออกไป ท่านก็ลุกออกจากน้ำได้แล้ว จำไว้ด้วยว่าบนตัวจะต้องเช็ดให้แห้ง หลังจากนั้น...จะมีช่วงที่จะมีสภาพอาเจียนประมาณหนึ่งชั่วยาม ท่านเตรียมตัวเตรียมใจไว้ด้วย"

ฟู่จาวหนิงพูดจบก็เก็บของแล้วเดินออกไปทันที

เซียวหลันยวนได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็ตึงเครียดขึ้นทันที

เขาไม่มีทางให้นางได้เห็นสภาพอเนถอนาถจากการอาเจียนของตนเองแน่นอน!

เขารีบลุกออกจากในน้ำ รีบเช็ดตัวให้แห้งแล้วสวมเสื้อผ้า

"ท่านอ๋อง"

องครักษ์สองคนที่คุ้มกันอยู่ด้านนอกเข้ามาประคองเขาทันที

"พระชายาบอกให้ส่งท่านไปที่ห้องส้วม"

เซียวหลันยวน "..."

ค่ำของวันนี้ เซียวหลันยวนก็ทรมานจนแทบรากเลือด

จนตอนที่ฟ้าค่อยๆ สว่าง เขากระทั่งรู้สึกว่าตัวเองเบาขึ้นมาหลายชั่ง

"พระชายา"

เซียวหลันยวนถูกประคองกลับห้องอย่างยากลำบาก พอนอนลงมา ก็ได้ยินเสียงขององครักษ์ดังขึ้นที่นอกประตู

"เปิดประตู"

ฟู่จาวหนิงถือถาดเข้ามา

เซียวหลันยวนตึงเครียดเล็กน้อย

เหลือบมองชิงอีที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นเสียงต่ำว่า "ในห้องกลิ่นไม่ค่อยดีหรือเปล่า?"

เมื่อคืนนี้เขาทรมานจนแทบจะไม่ไหว อาเจียนออกมาแทบรากเลือด แม้จะไปที่ห้องส้วมแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าบนตัวยังมีกลิ่นติดตัวมาอยู่

"พระชายา เช่นนั้นท่านอ๋องก็จะดีขึ้นแล้วหรือ?"

"ต้องหาเอ็นมังกรหยกให้เจอ"

ฟู่จาวหนิงถาม "พวกท่านส่งคนออกไปหาแล้วหรือยัง?"

"ไปประกาศเงินรางวัลที่พันธมิตรโอสถใต้หล้าแล้ว"

ชิงอีลังเลไปครู่ จึงพูดต่อว่า "เดิมทีคิดจะไปที่โรงยาทงฝู พวกเขาน่าจะมีเส้นทางการเก็บยาอยู่บางส่วน ดีกว่าพวกเราออกไปตามหากันเอง"

"เช่นนั้นก็ไปหาเสียสิ" ฟู่จาวหนิงต่อคำพูดให้ ตอนนี้ยิ่งมีทางเลือกมากขึ้นก็ยิ่งมีการรับประกันนี่นา

"แต่ท่านอ๋องไม่อนุญาต"

"พูดมากเสียจริง"

เซียวหลันยวนเหลือบตามอง ชิงอีรีบแฉลบตัวออกไปด้านนอกทันที "ท่านอ๋องบอกจะไม่ไปขอร้องต่อหน้าซือถูไป๋!"

พอสิ้นเสียง เขาก็เบี่ยงตัวไปนอกประตูเรียบร้อย แล้วยังเอาประตูออกไปด้วย