อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 775

เซียวหลันยวนเสียงแหบพร่า "เจ็บน้อยลงหน่อยแล้ว พอทนได้แล้ว"

ดังนั้นก็ต้องรีบฝังเข็มแล้วสิ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเขาจะคิดเตลิดเปิดเปิงไปอีก

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินว่าเขาทนไหวแล้ว จึงไม่กล้าชักช้า ให้เขาเอนตัวเข้าหาขอบถัง เผยให้เห็นช่วงหลังไหล่ จากนั้นก็เริ่มฝังเข็มให้เขา

แต่ก่อนจะลงเข็มนางก็ยังต้องพูดขึ้นมาให้ชัดเจนก่อน

"พิษนี้ของท่านเดิมทีลามขึ้นบนหน้าแล้ว ดังนั้น ตอนนี้อาจจะมีพิษคงค้างบีบไปอยู่บนหน้าบ้าง แผลเป็นพิษของท่านนี้จะเห็นชัดขึ้นมาอีก แต่ว่า ถัดจากนี้ก็จะมีการรักษาเฉพาะที่แผลเป็นพิษด้วย"

แต่ก็อาจจะรักษาแผลเป็นพิษนี้ได้ไม่หมด

"ข้าก่อนหน้านี้แม้จะไม่ได้ค้นคว้าด้านนี้มาโดยเฉพาะ แต่ขอแค่มีพิษอยู่ ถัดจากนี้ข้าก็สามารถเพ่งสมาธิค้นคว้าการขจัดรอยแผลเป็นออกได้ เป็นไปได้มากว่าจะรักษาท่านได้จนหายดี"

แต่ของบางอย่าง ก่อนหน้านี่จะยืนยันได้อย่างสมบูรณ์ นางเองก็ยังรับประกันกับเซียวหลันยวนไม่ได้ ข้าจะทำให้หน้าตาของท่านฟื้นฟูกลับมาได้ดีเหมือนเดิมอย่างแน่นอน

นี่คือความเข้มงวดจริงจังในฐานะที่นางเป็นหมอ

"ข้ายังมั่นใจอยู่" แต่เห็นว่านี่เป็นคนของตนเอง นางจึงเสริมเข้าไปอีกคำหนึ่ง เพื่อไม่ให้เซียวหลันยวนเอาแต่กังวลเรื่องแผลเป็นพิษบนใบหน้าเขาอยู่ตลอดเวลา

"ได้"

เซียวหลันยวนคว่ำตัวพิงขอบถัง ขานรับออกมาคำหนึ่ง

ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ออกไปหาใครลำบากแล้ว จะน่าเกลียดเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่แตกต่างอะไร

แต่ขอแค่พิษของเขาแก้ออกไปได้ ร่างกายดีขึ้นมา หลังจากนี้เป็นเหมือนคนแข็งแรงปกติ ไม่ต้องกลัวว่าจะล้มลงแค่เพราะลมพัด ไม่ต้องกลัวว่าใช้วรยุทธ์แล้วจะพิกลพิการอีกต่อไป เช่นนั้นก็จะดีมากเลย

ฟู่จาวหนิงหลังจากพูดกับเขาชัดเจนก็ตั้งสมาธิฝังเข็มให้เขา

แต่ตอนที่เริ่มฝังนางก็พบว่ากล้ามเนื้อเขาเกร็งอยู่ เห็นได้ชัดว่าตึงเครียดมาก

"ผ่อนคลายหน่อย"

นางฝังเข็มให้กับเขามาแล้วหลายครั้ง ตามหลักการก็น่าจะชินแล้วถึงจะถูก ทำไมถึงยังเครียดขนาดนี้ล่ะ?

เซียวหลันยวนถอนหายใจเบา พยายามผ่อนคลายลงมา

เขายังเครียดอยู่จริงๆ

หลายปีมานี้ เขาถูกร่างกายพังๆ นี้พันธนาการไว้มาโดยตลอด ตอนนี้พอบอกว่าสามารถแก้พิษได้ เขาก็ยังรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง

น่าจะเพราะความคาดหวังรุนแรงเกินไป จนทำให้ใจตุ้มต่อมขึ้นมากระมัง

"เอาล่ะ ถัดจากนี้คือชีพจรที่หน้าอก พิงไปด้านหลัง"

เซียวหลันยวนพิงไปด้านหลัง พอเห็นสายตาของฟู่จาวหนิงมองไปบนหน้าเขา ก็ยังตัวแข็งไปบ้างด้วยสัญชาตญาณ

"แผลเป็นพิษ ขยายออกอีกไหม?"

ขยายออกเร็วขนาดนี้เลยหรือ?

"เอากระจกให้ข้าหน่อย" เขาเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงส่ายหน้า "ไม่หรอก ไม่ได้เร็วขนาดนั้น ท่านเองก็ไม่ต้องดูด้วย อีกเดี๋ยวข้าจะจัดการแผลเป็นพิษนี้ให้ จากนั้นจะทายาแล้วพันมันเอาไว้"

นางไม่ได้พูดความจริง อันที่จริงบนแผลเป็นพิษมีตุ่มน้ำโผล่ออกมาไม่น้อยแล้ว ลักษณะเหมือนฝีดาษ ของเหลวพิษก็ขับออกมา อีกเดี๋ยวจะต้องจัดการเสียหน่อย

ก่อนหน้านี้นางคิดว่าจะพาเขาเข้าไปในห้องเภสัช สามารถใชข้แสงเลเซอร์ขจัดพิษขจัดการอักเสบได้ ยับยั้งการลุกลาม

แต่ถ้าการพาเซียวหลันยวนเข้าไปในห้องเภสัชก็ยากเกินไป อาจจะเปิดเผยห้องมิติได้ตลอดเวลา นางไม่กล้าเสี่ยง

ทำได้แค่ค้นคว้าต่อไปก่อน