อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 800

ฟู่จาวหนิงไม่รู้เลย หลายวันนี้ที่พูดถึงเรื่องการเดินทางขององค์หญิงหนานฉือ พูดถึงเรื่องที่หวางต้าหลางกับผู้ตรวจการอันไปต้อนรับ เซียวหลันยวนเองก็ไม่ได้พูดเลยสักคำ

"ข้าไม่รู้" นางตอบ

"ได้ยินว่าคนผู้นั้นเล่าเรียนมามากมายบนยอดเขาโยวชิง คิดว่าอ๋องเจวี้ยนคงจะพูดกับเขา" ฮูหยินหลิ่วอธิบายอย่างเขินอาย

ฟู่จาวหนิงไม่รู้อะไรเลย นั่นเป็นเพราะอ๋องเจวี้ยนไม่ได้บอกนาง

อาจจะเพราะความรู้สึกฉันท์สามีภรรยาของพวกเขายังไปไม่ถึงไหน? เรื่องที่ในเมืองพูดกันว่าอ๋องเจวี้ยนยกพระชายาอ๋องเจวี้ยนไว้ในใจแล้วเป็นเรื่องโกหกหรือ?

"อ๋องเจวี้ยนถ้าฟังออกก็ยิ่งดีเลย" ฮูหยินใหญ่โม่เอ่ยขึ้น "อย่างน้อยก็คงจะไม่เหมือนกับฟังหนังสือจากสวรรค์ที่คนธรรมดาฟังไม่ออกหรอก"

"อืม" ฟู่จาวหนิงพยักหน้า

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ฮูหยินหลิ่วกับฮูหยินจางล้วนไม่ค่อยสบายกัน ทรมานมากว่าหนึ่งปีแล้ว ไปหาหมอก็ไม่ได้ ท่านช่วย..."

ฮูหยินใหญ่โม่พอเอ่ยเรื่องนี้ขึ้น ฮูหยินทั้งสองคนก็หน้าแดงเล็กน้อย

เพราะอาการป่วยของพวกนางมันน่าอายอยู่หน่อยๆ

"ข้าจะช่วยทั้งสองท่านดูให้"

"ข้าก่อนดีไหม?" ฮูหยินหลิ่วตอนนี้ร้อนรนขึ้นมาแล้ว เพราะนางเองก็ทรมานมาก

ฮูหยิงใหญ่โม่กับฮูหยินจางถอยออกไป

ฮูหยินหลิ่วหน้าแดงพูดกับฟู่จาวหนิงว่า "พระชายาอ๋องเจวี้ยน เสียมารยาทแล้ว"

"ไม่สบายต้องหาหมอ นี่เสียมารยาทตรงไหนกัน ฮูหยินหลิ่วบอกอาการมาเถิด ยื่นมือมา"

ฟู่จาวหนิงพอเข้าการทำงานก็ท่าทีจริงจัง สีหน้าตั้งใจ ไม่ทำให้คนรู้สึกขวยเขินเลย

ฮูหยินหลิ่วเห็นฟู่จาวหนิงไม่ได้หัวเราะเยาะนาง ก็วางใจขึ้นมา

เรื่องนี้นางไม่มีทางกล้าบอกกับหมอคนไหนแน่ สายตาของคนอื่นนางคงทนไม่ไหว

"เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ ร่างกายของท่านยังดีอยู่ เป็นเรื่องที่น่ายินดีออก" ฟู่จาวหนิงเองก็ยอมรับในจุดนี้

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านไม่รู้สึกว่าน่าอายบ้างหรือ?" ฮูหยินหลิ่วตะลึงงันไป

"ตรงไหนกัน? นี่เป็นอารมณ์ปกติของมนุษย์"

ฮูหยินหลิ่วจมูกสะอื้น นางก่อนหน้านี้แบกเอาไว้ในใจมาตลอด รุ้สึกว่าถ้าพูดเรื่องเหล่านี้ออกไป หน้าตาของนางคงจะพังป่นปี้

แต่ว่าเรื่องนี้ก็ทำให้พวกเขากลัดกลุ้มมาตลอด แทบจะไม่มีความหวังเอาเสียเลยในแต่ละวัน

"ฮูหยินหลิ่ว ข้าตอนนี้จะใช้มือสำรวจ ท่านรับได้ไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม