อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 842

แต่วว่าฟู่จาวหนิงตอนนี้ก็ไม่ได้คิดจะโต้เถียงกับเขา

"ให้หงจั๋วเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านไหม?"

"เจ้ามาช่วยนั่นล่ะ" เซียวหลันยวนส่ายหัว "แค่ช่วยข้ารวบผมก็พอ เสื้อผ้าเดี๋ยวข้าเปลี่ยนเอง"

ตอนที่เขานอนหลับอย่างสงบ สามารถนอนนิ่งไม่ขยับได้ทั้งคืน เสื้อผ้าก็ไม่ได้ยับยู่ยี่ด้วย

ฟู่จาวหนิงเอียงตามองเขา "ได้เลย ท่านอ๋อง"

ขันทีด้านนอกเรียกขึ้นมาอีกครั้ง "อ๋องเจวี้ยน!"

"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

เสียงของเซียวหลันยวนดังลอดออกมาจากในห้อง ขันทีตอนนี้จึงเพิ่งจะผ่อนลมโล่งลงมา

ถ้าเขาเรียกอ๋องเจวี้ยนออกมาไม่ได้ กลับไปก็คงอธิบายกับองค์จักรพรรดิลำบาก ถึงตอนนั้นเข้าคงถูกดุด่าอีก ไม่แน่อาจจะไม่ใช่แค่ด่าด้วย

เซียวหลันยวนเพียงไม่นานก็ให้คนเข้ามา

องครักษ์ประคองเขาไปที่เกี้ยวเบาแล้วยกแบก

เขานั่งอยู่บนเกี้ยวเหลือบมองขันทีคนนั้น "วันนี้อยู่ต่อหน้าข้าเจ้าอย่าได้ส่งเสียง ข้าฟังเสียงเจ้าแล้วปวดหูเหลือเกิน"

ขันทีอ้าปากพะงาบๆ แต่ก็รีบปิดลงไปทันที

เขาไม่กล้าขัดคำสั่งอ๋องเจวี้ยนหรอก

อ๋องเจวี้ยนถูกเขาเอะอะจนโมโหขึ้นแล้วจริงๆ

ฟู่จาวหนิงเองก็เดินออกมาแล้ว "ให้คนหยิบของว่างมาให้กินด้วย ท่านต้องกินยา จะให้หิวไส้กิ่วไม่ได้"

"ได้"

เซียวหลันยวนขานรับทันที ชิงอีให้คนไปนำมาทันที

เรื่องนี้จะชักช้าไม่ได้

"องค์จักรพรรดิ ตอนต้นปีก็ได้รับจดหมายจากชานเจี้ยงกู่แห่งค่ายทหารทางเหนือที่หกแล้ว บอกว่าเสบียงทหารทางนั้นเหลือไม่มาก ยิ่งไปกว่านั้นเสื้อผ้าจากปีที่แล้วก็ยังขาดเก่าหมดแล้ว ตอนนั้นท่านบอกให้พวกเขารอผลเก็บเกี่ยวช่วงฤดูใบไม้ร่วงของหอไป่กุย และพวกเขาก็ประหยัดเสื้อผ้าเสบียงมาเกือบครึ่งปีแล้ว เกรงว่าคงจะทนต่อไม่ได้อีก"

องค์จักรพรรดิสีหน้าก็ไม่ค่อยดีนัก

"พวกเจ้าพูดมามันก็ง่ายสิ! แต่ข้าขอถามหน่อย จะไปแบ่งเสบียงมาจากไหน? ค่ายทหารเหนือใต้ออกตกทั้งสิบเอ็ด มีที่ไหนที่จะแบ่งเสบียงให้พวกเขาได้บ้าง?"

พอเสบียงทหารเข้าไปในคลังเสบียงของแต่ละที่แล้ว ที่ไหนบ้างจะยอมคายออกมา?

เรื่องการแบ่งเสบียงนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!

"การจะแบ่งเสบียงคลังทหารเกรงว่าคงไม่ง่าย แต่ถ้าหากแบ่งออกจากคลังเสบียงในพื้นที่ต่างๆ ล่ะ? แล้กว็ยังมีจากพวกพ่อค้าเสบียงอีก?"

มีขุนนางใหญ่ส่ายหัว "นั่นก็ไม่ง่ายเลย สถานที่ที่ร่ำรวยหน่อยแบ่งมาได้ แต่ก็อยู่ห่างไปมาก ถ้าจะขนส่งหนึ่งคือไม่ทันการ สองคือระยะทางไกลนับพันลี้ก็เกรงว่าจะเกิดเรื่องได้อีก แต่ถ้าหากแบ่งจากพื้นที่ที่ใกล้หน่อย พื้นที่เลห่านั้นเดิมทีก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร เขาจะยอมกันหรือ?"

พอคำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็นิ่งเงียบไป