อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 869

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่รู้เพระาอะไรถึงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนัก เพราะสืออีสือซานก็ล้วนมองนางอย่างกังวล

สืออียังกำข้าวสารมากำหนึ่ง โปรยให้กับนกพิราบสื่อสารทั้งสองตัว

นางมองเลื่อนลงไปอีก

ประโยคที่สอง: ข้าหลายวันนี้อยู่แต่นจวนอ๋อง ไม่ได้ออกไปไหนเลย ปิดประตูไม่พบแขก อาบน้ำยาตามเวลา กินยาตรงเวลา นอนตามเวลา

ฟู่จาวหนิงมองไปทางนกพิราบสื่อสารที่กำลังก้มหน้าจิกข้าวสารอย่างเหนื่อยอ่อนทั้งสองตัวนั้น รู้สึกขึ้นมาฉับพลันว่าพวกมันน่าสงสารจริงๆ

ส่งจดหมายตอนนี้ คำพูดเหล่านี้ไม่ต้องพูดก็ได้ แค่บอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก็จบไหม?

"ท่านผู้เฒ่ากับเสี่ยวเฟยกลับบ้านตระกูลฟู่ ข้าให้จงเจี้ยนติดตามไปอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่แล้ว มีจงเจี้ยนอยู่ เชื่อว่าเจ้าคงจะวางใจได้หน่อย"

"แล้วก็ ในเมืองหลวงเนื่องจากองค์หญิงหนานฉือเดินสาย งานเลี้ยงมากมายจัดขึ้นไม่หยุดหย่อน คึกคักมาก แต่ข้าก็ไม่ได้สนใจ"

อ่านถึงตรงนี้ก้ยังไม่เข้าเรื่องทางการเสียที

สืออีทนไม่ไหวแล้ว ถามขึ้น "พระชายา ท่านอ๋องเขียนอะไรหรือ?"

"...ตอนนี้ยังไม่เห็นสิ่งที่สำคัญเลย"

ฟู่จาวหนิงตอบกลับไปคำหนึ่ง

เอาล่ะ ยังไม่พูดว่าสำคัญหรือไม่สำคัญ แต่คำพูดพวกนี้ข้ามไปก็ได้ คิดถึงความเหนื่อยยากของเหล่านกพิราบสื่อสารหน่อยดีไหม?

นางอ่านลงไปอีก ด้านหลังถึงจะเขียนเรื่องทางการ

ตระกูลเก๋อ?

ลุงสามของเสิ่นเสวียน?

"ไป๋หู่" หลังอ่านจดหมายนี้จบ ฟู่จาวหนิงก็ร้องเรียกไป๋หู่ ถามถึงคนผู้นี้ "เจ้ารู้จักเก๋อชีซิงไหม?"

ไป่หู่บรรยายหน้าตาของเก๋อชีซิง ฟู่จาวหนิงก็พลางฟังเขาบรรยายแล้ววาดออกมา จากนั้นก็แก้ไขไปหลายครั้ง สุดท้ายก็วาดออกมาใกล้เคียงเจ็ดแปดส่วนแล้ว นางเขียนอักษรเล็กๆ ลงไปข้างๆ เพราะใช้ดินสอถ่านเขียน อักษรจึงเขียนได้เล็กมาก ภาพกับอักษรพอรวมเข้าด้วยกันก็แค่กระดาษหน้าเดียว

"สืออี ส่งจดหมายนี้ออกไปหน่อย"

สืออีรับกระดาษนั้นมา ใช้วิธีการของพวกเขาม้วน จดหมายนี้ของฟู่จาวหนิงใช้แค่ตัวเดียวก็พอ

เทียบกับจดหมายของเซียวหลันยวนก่อนหน้า นางเขียนง่ายกว่ามาก

สืออีลังเลครู่หนึ่ง "พระชายา ถึงอย่างไรก็ยังมีนกพิราบสื่อสารอีกตัว ท่านจะไม่เขียนอีกสักหน้าหรือ?"

"ไม่ต้องหรอก" ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าไม่มีอะไรให้เขียน ถึงอย่างไรพวกเขาหลายวันนี้ก็ต้องเร่งเดินทาง

หรือว่าจะต้องขี่ม้ากันจนปวดก้นปวดขาแบบที่เซียวหลันยวนว่าจริงๆ?

"พระชายาเขียนหน่อยเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าจะกลายเป็นข้าป้อนเจ้านกพิราบสื่อสารตัวนี้ไปเปล่าๆ นะ" สืออีเอ่ยขึ้น