อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 877

"หมอหวาง!"

เสิ่นเสวียนรีบเดินเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้า จิตใจก็ดำดิ่ง

ชายชราคนนั้นคือหมอหวาง

ร่างกายของไท่ไท่อาวุโสสั่นจนไม่สามารถฝังเข็มได้แล้ว นี่มันฝังผิดได้ทุกเมื่อ

หมอหวางมองไปทางเสิ่นเสวียน เอ่ยขึ้นอย่างจำใจ "ท่านเสวียน ทำอะไรไม่ได้เลย ไท่ไท่อาวุโสสั่นไปทั้งตัว แล้วยังตึงอย่างมาก ฝังเข็มต่อไม่ได้แล้ว ยาเองก็ป้อนลงไปไม่ได้"

ผู้อาวุโสเสิ่นที่นั่งอยู่ข้างๆ สองมือกุมภรรยาชราของเขา น้ำตาก็อาบท่วม

อันที่จริงคนในบ้านตระกูลเสิ่นอายุยืนมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งไปกว่านั้นสุขภาพทั้งสองคนก่อนหน้านี้ก็ดีมาโดยตลอด ถ้าไม่ใช่ปีที่แล้วเข้าวังจนโดนพิษ ตอนนี้ยังกินได้ดื่มได้นอนได้ คิดไม่ถึงเลยว่าแค่ครู่เดียวก็เป็นเช่นนี้แล้ว

"อาเสวียน พอแค่นี้เถอะ" เขาเอ่ยขึ้นเสียงแหบพร่า

พูดจบประโยคนี้ก็ถอนหายใจยาวออกมา

ให้เขาพูดคำว่าพอแค่นี้เถอะออกมาเอง ใจก็เหมือนมีดกรีดแทง

นี่เป็นภรรยาที่อยู่กับตนเองมาครึ่งชีวิตเลยนะ พวกเขาทั้งสองคนเดิมทีก็ล้วนมีความคาดหวังร่วมกัน คืออยากจะเห็นวันที่เสิ่นฉยงลูกชายคนโตกลับมาที่บ้าน

เขาอยากเห็นร่างกายของเสิ่นเสวียนสุขภาพดีขึ้นมา บนใบหน้าปรากฎความยอดเยี่ยมในวัยหนุ่มขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ว่าตอนนี้ก็ยังไม่ได้เห็น ตอนนี้พวกเขาอยู่ในช่วงบ้านแตกสาแหรกขาด ทั้งที่เห็นเสิ่นเสวียนดีขึ้นมา แต่ภรรยากลับไม่ไหวเอาเสียแล้ว

ตระกูลเสิ่นของพวกเขาไม่ไหวแล้วจริงหรือ?

"ทำไมเป็นเช่นนี้?"

"ช่วงนี้ หมอหวางเองก็สุดกำลังแล้ว พวกของหลิวหั่วก็สุดกำลังแล้ว เจ้าเองก็เต็มที่แล้ว แม่ของเจ้าเองก็เต็มที่แล้วเช่นกัน"

"ใช่!"

เสิ่นเสวียนหันหน้ามาบอกกับหมอหวาง "หมอหวาง รบกวนท่านเตรียมการด้วย ถึงเวลาจาวหนิงอาจจะต้องการคนช่วย!"

ช่วยลงมือ แล้วก็บรรยายสถานการณ์ป่วยช่วงนี้

"ขอรับ ข้าจะอยู่ดูแลที่นี่"

หมอหวางเดิมทีอยากจะบอกว่าสองวันนี้ไม่ต้องคิดหาวิธีรักษาไท่ไท่อาวุโสแล้ว ให้นางพักผ่อนสงบสักสองวัน บางทีอาจจะไม่ต้องสองวัน นางวันนี้อาจจะหลับไปเลยก็ได้

แต่ตอนนี้พอได้ยินว่าฟู่จาวหนิงมาแล้ว ในใจเขาเองก็มีความคาดหวังวูบหนึ่งทะลักขึ้นมาในพริบตา

ช่วงนี้ได้ยินเสิ่นเสวียนพูดถึงฟู่จาวหนิง เขามีความคาดหวังและความอยากรู้อยากเห็นต่อตัวฟู่จาวหนิงเอามากๆ

"ท่านพ่อ ข้าจะไปรับจาวหนิงเอง" เสิ่นเสวียนรีบเดินออกประตูไป