อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 878

ท่านผู้เฒ่าได้สติกลับมา จับมือภรรยาไว้แน่น เอ่ยกับนางว่า "ฮูหยิน เจ้าได้ยินไหม? จาวหนิงเด็กคนนั้นมาแล้ว อาเสวียนเชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของนางขนาดนั้น เจ้าต้องรออีกหน่อยนะ ต้องให้โอกาสเด็กคนนั้นเสียหน่อยใช่ไหม?"

"จะว่าไป อาเสวียนบอกว่า เด็กคนนั้นมีที่มาเช่นเดียวกับพวกเรา อีกเดี๋ยวข้าจะบอกตัวตนของนางกับพวกเรา เจ้าไม่อยากรู้หรือ? เจ้าต้องรอนางนะ"

เสิ่นเสวียนรีบออกจากบ้านตระกูลเสิ่น ทำให้คนของบ้านตระกูลเสิ่นเหล่านั้นตกตกลึงทันที

ท่านลุงรองเสิ่นหลังจากได้ยินก็หรี่ตาลง

"ไม่แน่อาจจะมีเรื่องอะไร หลายวันนี้เขาก็ไม่ใช่ว่าออกไปข้างนอกบ่อยๆ หรือ?"

ออกไปหาคนหายา หาพวกตำรับอาหารบำรุงอะไรพวกนี้

สะใภ้เสิ่นสองเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน "ทำเอาข้าลงแรงเปล่าๆ จ่ายเงินไปเปล่าๆ เลย"

คนอื่นเองก็ยอมรับ "เดิมทีตระกูลเสิ่นก็กำลังเดินลงต่ำ ถ้าใช้เงินไปจนหมด กลัวว่าจะตกต่ำไม่เร็วพอหรือไรกัน? พวกเราหลายปีนี้การค้าอะไรก็ถูกกดเอาไว้หมด เจ้าคนพวกนั้นก็ฉลาดกันเป็นกรด รู้ว่าองค์จักรพรรดิมีท่าทีอย่างไรกับตระกูลเสิ่นของพวกเรา พวกเขาจึงไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลย"

พวกเขาถูกราชวงศ์กดดันมานานแล้ว

ตอนนี้ทำอะไรก็ไม่ง่าย มีคนขุดหลุมให้พวกเขา มีคนคอยกดดันพวกเขา แค่ยกเท้ายังยากเลย

ถ้าไม่ใช่ตระกูลเสิ่นที่เป็นตระกูลขุนนางร้อยปี วางรากฐานเอาไว้แน่นหนา ก็คงไม่มีทางยืนหยันมาได้ถึงตอนนี้หรอก

"ตอนที่ข้าเข้ามาทำไมถึงได้ยินท่านลุงบอกกับไป๋รื่อเฮยอวิ๋นว่าจะไปรับคนหรือ?"

หลานคนหนึ่งของตระกูลเสิ่นเข้ามา บอกว่าเขาได้ยินที่ประตูใหญ่

"รับคน? หรือจะเป็นหมออีกคนที่เขาหามา?"

มีคนคิดถึงจุดนี้ในใจก็ดำดิ่งลงมาทันที

"ตอนนี้คนที่เขายังเชิญมาได้ ก็ต้องเป็นหมอเลื่องชื่อแล้วกระมัง? ต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่อีกก้อนเสียแล้ว"

พวกเขาจึงล้วนพักกันเข้ามา จะได้มาทันช่วงงานศพ จากนั้นก็ถือโอกาสนี้ ตอนที่ท่านผู้เฒ่ากับเสิ่นเสวียนยังไม่สามารถออกมาจากความเศร้าโศก ก็จะพูดเป้าหมายของพวกเขาออกมา

แต่ในนี้ แน่นอนว่ายังมีญาติบางส่วนที่จริงใจอยากจะเห็นว่ามีอะไรให้ช่วยบ้างอยู่

คุณชายคุณหนูที่อายุน้อยหน่อยมองหน้ากันไปมา

มีคนพูดว่า "พวกเราไปที่ประตูใหญ่รอดูว่าคนที่มาเป็นใครกันเถอะ"

คนที่ทำให้เสิ่นเสวียนออกไปรับด้วยตนเอง พวกเขาเองก็สนใจมากว่าเป็นคนแบบไหน ถึงอย่างไรต่อให้เป็นหมอมีชื่อเข้ามา เสิ่นเสวียนเองก็ไม่มีทางออกไปรับด้วยตนเอง อย่างมากก็รอรับที่หน้าประตูบ้าน

"ข้าเองก็อยากรู้ ไปไปไป ไปดูกัน"

อวี๋อวี่เวยไม่ต้องให้พวกเขาพูด ตนเองวิ่งออกไปก่อนแล้ว

นางเองก็ไม่รู้เพราะอะไรในใจรู้สึกโหวงๆ