อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 886

อวี๋อวี่เวยพอเห็นพี่ใหญ่ ในใจก็ลนลานขึ้นมา

พี่ใหญ่ครั้งที่แล้วให้นางออกจากเรือนตระกูลเสิ่น แต่นางก็ไม่ยอมกลับไปมาตลอด

อวี๋เสิ่นจือมองลูกสาว รุ้สึกว่านางเปลี่ยนไปจนดูแปลกหน้า ปกติจะดูอ่อนหวานไร้เดียงสา แต่อาการโมโหเกรี้ยวกราดที่ตะคอกใส่เหล่าพี่น้องป้าๆ ตระกูลเสิ่นเมื่อครู่ นางที่เป็นแม่ก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

"อาหว่าน เจ้ามาได้อย่างไรกัน" สะใต้รองเสิ่นมองอวี๋เสิ่นจือเสินหว่าน แลดูถูกอยู่หน่อยๆ

เสินหว่านคนนี้หลายปีก่อนทำตัวหงออยู่แต่ในบ้านสามีมาโดยตลอด ขนาดคลอดลูกชายลูกสาวออกมาคู่หนึ่งแท้ๆ แต่ก็ยังต้องมาชอกช้ำในบ้านสามี ลูกสาวตอนยังเด็กเพราะได้รับความชื่นชอบจากฮูหยินอาวุโส จึงส่งนางกลับมาเลี้ยงที่บ้านฝ่ายหญิง เป็นแบบนี้เสียที่ไหน?

ถึงอย่างไรสะใภ้รองเสิ่นก็ยังรู้สึกดูถูกหลานสาวของบ้านสามีคนนี้

และในช่วงนี้เอง ท่านแม่ก็ป่วยจนำแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว เสินหว่านยังไม่กล้าพูดเลยว่าจะกลับมาปรนนิบัติในช่วงเวลานี้ สู้พวกนางก็ไม่ได้

เสินหว่านยิ้มขืน "สุขภาพท่านยายไม่ดีเท่าไร ยังไปไหนไม่ได้พักหนึ่ง"

"แม่ของเจ้าแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ตอนนี้เจ้าก็ยังเอาแต่ปรนนิบัติท่านยายอยู่อีก" อาสะใภ้สามเสิ่นเอ่ยแขวะขึ้นมา

เสินหว่านหน้าเปลี่ยนสี

"ข้าจะเข้าไปดูหน่อย"

เสินหว่านมองไปทางองครักษ์ที่เฝ้าประตู "ข้าเข้าไปได้ไหม?"

องครักษ์เอ่ยขึ้น "โปรดรอก่อน"

พวกเขาต้องเข้าไปถาม

อวี๋อวี่เวยรีบเข้าไปคล้องแขนแม่ตนเอง ถ้าแม่ตนเองเข้าไปได้ นางก็ต้องรีบตามเข้าไปแล้ว

"นายท่าน คุณหนูใหญ่มาแล้ว"

เสิ่นเสวียนวางตัวไท่ไท่อาวุโสลง ให้นางนอนพักผ่อน ลุกขึ้นยืน

"นางจะเข้ามาหรือ?"

"ไม่เป็นไร จะนวดสักหนึ่งเค่อ"

ฟู่จาวหนิงพูดพลางเริ่มกดนวดหัวของไท่ไท่อาวุโส

ไท่ไท่อาวุโสสลบไปหลายวันแล้ว ผมเริ่มมีกลิ่นแปลกๆ ยิ่งไปกว่นั้นยังดูขาวโพลน คนหนุ่มสาวไม่ว่าอย่างไรก็ต้องดูรังเกียจบ้าง แต่ท่านผู้เฒ่ามองฟู่จาวหนิง กลับรู้สึกว่านางสีหน้านิ่งเฉย ไม่มีอาการรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

"แม่นางฟู่ ลำบากท่านแล้ว" เขาเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงจึงเพิ่งได้มองท่านผู้เฒ่าอย่างเป็นทางการ

นี่น่าจะเป็นคุณตาของนางกระมัง

ไม่รู้เพราะอะไร ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าเขาดูคล้ายกับภาพของคุณตาที่เคยเห็นในความทรงจำเหมือนกัน ท่านผู้เฒ่าเสิ่นตอนหนุ่มน่าจะหล่อเหลามาก ตอนนี้อายุมากแล้ว แต่ยังคงมองออกถึงความสง่างามอยู่เลย

"ท่านเรียกข้าว่าจาวหนิงก็พอแล้ว" นางเอ่ยขึ้น

"เช่นนั้นข้าก็จะเรียกชื่อของเจ้าแล้วกัน จาวหนิง ข้าได้ยินว่าเมื่อครู่นี้เจ้าเรียกเสิ่นเสวียนว่าลุงหรือ?"