อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 895

ฟู่จาวหนิงคิดๆ ดูมันก็ใช่

ตอนนี้ถ้าพูดถึงเสิ่นเชี่ยวขึ้นมา ไท่ไท่อาวุโสคงไม่ได้หลับได้นอนแน่ วันวันคงเอาแต่ชะเง้อว่าไปหาคนหรือยัง พากลับมาแล้วหรือยัง

แล้วคงจะเอาแต่คิดถึงว่าก่อนหน้านี้นางไปตกระกำลำบากนั่นโน่นนี่ตลอดเวลาแน่นอน

ไม่แน่พอคิดขึ้นมาคงได้ร้องไห้เป็นวักเป็นเวร

"ท่านลุงพูดถูกต้อง อย่างน้อยรอหลังจากถอนพิษให้ไท่ไท่อาวุโสสักพักหนึ่งแล้วกัน"

"พิษของนาง เจ้ายืนยันว่าถอนได้สินะ?"

"ทำไมถึงไม่เชื่อข้าล่ะ?" ฟู่จาวหนิงยืดหลังตรง "ข้าครั้งที่แล้วออกไปกับเซียวหลันยวน ได้วัตถุดิบยามาไม่น้อยเลยนะ"

"เช่นนั้นก็ดี"

ทั้งสองคนนั่งลงในโถงเล็ก เสิ่นเสวียนถามถึงเซียวหลันยวน

"แล้วเจ้าห่างออกมาแบบนี้ อ๋องเจวี้ยนได้ขัดขวางบ้างไหม?"

"ไม่มี" ฟู่จาวหนิงเร่งเดินทางมาตลอด จึงไม่ได้สนใจคิดถึงเซียวหลันยวนเท่าไรนัก ยิ่งไปกว่านั้นนางเองยังรู้สึกว่าเซียวหลันยวนตอนนี้สถาพจิตใจไม่ค่อยถูกต้อง ทั้งสองคนแยกกันสักพักก็ดี

แต่ว่า พอพูดถึงเรื่องที่ขัดขวางนางไม่ให้ออกมาไหม ฟู่จาวหนิงเองก็ว่าร้ายเขาไม่ได้เลยจริงๆ

"ไม่ขวาง กระทั่งยังช่วยเป็นธุระให้ด้วย ช่วยข้าวาดแผนที่ ตลอดทางจุดไหนที่ไม่เหมาะจะหยุดพักก็ทำสัญลักษณ์ไว้ แล้วยังเผยร้านที่อยู่ใต้ชื่อของเขาอีกหลายแห่ง ตอนที่ผ่านให้เตรียมม้ากับของกินเอาไว้"

ตอนแรกนางก็ไม่รู้หรอก จนกระทั่งพวกเขาผ่านเมืองๆ หนึ่ง ก็มีคนส่งของเข้ามา หยิบจดหมายที่เซียวหลันยวนเขียนไว้กับมือล่วงหน้าส่งมาให้ นางจึงรู้ว่าเขายังทำเรื่องพวกนี้ไว้ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ฟู่จาวหนิงก็เพิ่งรู้ว่าเขายังแทรกซึมขั้วอำนาจของตนเองไปในหลายพื้นที่

คาดว่าคงไม่เคยบอกกับใครมาก่อน ตอนนี้กลับให้นางรู้เสียแล้ว

เสิ่นเสวียนหัวเราะขึ้นเบาๆ

"ถอนไปเก้าส่วนแล้ว เหลืออีกนิดหน่อย ต้องหาวัตถุดิบยาชนิดหนึ่งที่ชื่อว่าเอ็นมังกรหยกจึงจะสำเร็จ จริงด้วย ท่านลุง ท่านเองก็ช่วยข้าหน่อยสิ"

"ได้เลย"

เสิ่นเสวียนรับปากไปก่อน จากนั้นถามขึ้นอีก "พิษนั้นถอนไปเก้าส่วนแล้ว อย่างนั้นสุขภาพของอ๋องเจวี้ยนก็คงดีขึ้นมาแล้วกระมัง?"

"เขาก่อนหน้านี้สวมหน้ากากไว้ตลอด เพราะบนหน้ามีแผลเป็นแผลหนึ่ง ตอนนี้พอบีบพิษออกมา แผลเป็นพิษนั่นก็ยิ่งรุนแรงขึ้นมาอีก"

ฟู่จาวหนิงยื่นมือมาวาดไว้บนหน้าตนเอง "หน้าซีกหนึ่งนี้ มุมตานี้ มุมปาก แล้วก็จมูกโดนผลกระทบไปหมด ตอนนี้ยังสวมหน้ากากไม่ได้ ต้องพันแผลเอาไว้ พบปะใครไม่ได้เลย"

"หนักขนาดนั้นเลยหรือ?"

"อืม" ฟู่จาวหนิงนอบราบอยู่บนโต๊ะ ดูจะขี้เกียจหน่อยๆ "ข้าเดิมทีก็รู้สึกว่าไม่น่าเป็นอะไร เพราะถ้าไม่ถอนพิษก็จะตาย นั่นเทียบกับความตายแล้ว ก็เป็นแค่แผลเป็นที่หนักหน่อยบนหน้าเท่านั้น ใครจะไปลังเลกัน?"

"แต่เขาดันสนใจขึ้นมา"