อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 933

องค์จักรพรรดิพอได้ยินปัญหานี้ ในสมองก็คิดถึงองค์หญิงหนานฉือขึ้นมาทันที

"ตอนนี้วิธีที่เหมาะที่สุดไวที่สุด ก็คือให้องค์หญิงหนานฉือรั้งอ๋องเจวี้ยนไว้"

"องค์หญิงหนานฉือไม่ได้แสดงควาคิดที่อยากจะแต่งเข้าจวนอ๋องเจวี้ยนเลยนี่นา"

นี่ทำให้พวกเขาคลั่งขึ้นมา และไม่รู้ว่าองค์หญิงหนานฉือคนนี้จะวุ่นวายไปถึงตอนไหน จะเลือกสามีเป็นคนแบบไหนกันแน่

"องค์จักรพรรดิ ไม่เช่นนั้นเอาอย่างนี้" มีคนเสนอความคิดกับองค์จักรพรรดิ "ลองถามองค์หญิงหนานฉือดูว่าอยากไปเที่ยวที่ต้าชื่อไหม? ถ้าหากนางอยากจะไป ก็ให้อ๋องเจวี้ยนพานางไปสิ"

องค์จักรพรรดิตกตะลึง

ใช้ความคิดนี้ได้ด้วยหรือ?

"องค์จักรพรรดิท่านลองคิดดู แคว้นเจาจนถึงต้าชื่อระยะทางห่างไกลมาก อ๋องเจวี้ยนกับองค์หญิงหนานฉืออยู่ด้วยกันตลอดทาง ไม่ใช่ว่าจะเกิดความผูกพันขึ้นมาได้ง่ายหรอกหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น พระชายาอ๋องเจวี้ยนเองก็ไม่ใช่ว่าไปต้าชื่อหรือ? ถ้าเห็นอ๋องเจวี้ยนกับองค์หญิงหนานฉือไปด้วยกัน เช่นนั่นมันจะไม่..."

ขุนนางแอบหัวเราะอย่างชั่วร้าย นิ้วมือก็ทำท่าทางแยกออกจากกัน

คนข้างๆ เองก็เข้าใจขึ้นมาแล้ว ทยอยกันหัวเราะ

พวกเขาพูดถึงภาพฉากออกงานของอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนหลายครั้งก่อนหน้านี้

"ตอนนั้นก็รู้สึกว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนเองก็เป็นคนที่ขี้หึงคนหนึ่ง คิดว่าหนึ่งในเหตุผลที่เลือกอ๋องเจวี้ยนก็คงเป็นเพราะสุขภาพของอ๋องเจวี้ยนนั้นไม่ดี น่าจะไม่มีภรรยารอง"

"ถูกต้อง การแสดงออกหลายครั้งของพระชายาอ๋องเจวี้ยน อหังการกำเริบเสิบสานมาก ข้าไม่เคยเห็นหญิงสาวเช่นนี้มาก่อน ใต้หล้าเองก็มีอยู่น้อยมาก คนแบบนาง จะต้องคิดเข้าควบคุมผู้ชายอย่างแน่นอน"

"แต่พระชายาอ๋องเจวี้ยนคงไม่เคยคิดถึงตัวตนฐานะของนางกระมัง? ถ้าหากสุขภาพของอ๋องเจวี้ยนดีล่ะก็ นางคงไม่มีทางคู่ควรกับตำแหน่งพระชายาอ๋องเจวี้ยนนี้หรอก ให้ข้าพูด ข้าว่าให้นางสละตำแหน่งพระชายาอ๋องเจวี้ยนนี้ดีกว่า ให้นางไปเป็นพระชายารองก็ยังดี"

ตอนที่พวกเขาพูดถึงตัวตนฐานะของฟู่จาวหนิง ก็ยังไม่ลืมวิชาแพทย์ของนาง

ถ้าหากอ๋องเจวี้ยนดีขึ้นมาได้จริง เช่นนั้นก็อธิบายได้ว่าวิชาแพทย์ฟู่จาวหนิงนั้นร้ายกาจมาก ก็ถือว่านางมีต้นทุนอยู่บ้าง

องค์จักรพรรดิใจสั่นกึก

"อย่างไรล่ะ?"

"อันที่จริงทุกคนก็ล้วนเดากันไว้แล้ว ใบหน้าของอ๋องเจวี้ยนจะต้องพังไปแล้วแน่ๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังรุนแรงมากด้วย ไม่เช่นนั้นเขาไม่มีทางเอาแต่อยู่ในจวนอ๋องไม่ออกมาข้างนอกเลยนานขนาดนี้"

"อื๋อ?"

"แต่จะเดาอย่างไรก็ยังไม่ตกตะลึงเท่ากับได้เห็นตรงๆ ไม่สิ ข้าไม่ควรใช้คำว่าตกตะลึง น่าจะพูดว่า ถ้าได้เห็นด้วยตาตนเอง ก็ยังจะสัมผัสได้โดยตรงมากกว่า! ถ้าหากพวกผู้อาวุโสเก่ากับเหล่าญาติๆ ในราชวงศ์ที่ยังคอยแอบสนับสนุนอ๋องเจวี้ยน ไม่ยอมบังคับให้เขาส่งตราประทับแคว้นเจากับองครักษ์เงามังกรออกมา ได้เห็นกับตาว่าใบหน้าของอ๋องเจวี้ยนพังยังไปแล้วล่ะก็..."

องค์จักรพรรดิเข้าใจขึ้นมาแล้ว

"เช่นนั้นพวกเขาก็จะรู้อย่างชัดเจน ว่าอ๋องเจวี้ยนสูญเสียคุณสมบัติที่จะมานั่งบนบัลลังก์ของข้าแล้วสินะ!"