อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 934

องค์จักรพรรดิโพล่งออกมา แต่ก็สังเกตได้ทันทีว่าตนเองไม่ควรพูดประโยคนี้ คำพูดนี้ตรงเกินไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเดาว่าอ๋องเจวี้ยนจะมาแย่งชิงบัลลังก์อยู่ตลอดเวลาอย่างนั้น

ถ้าลือกันออกไป เขาคงได้ถูกประณามแน่

ยังดีว่าตอนนี้ทั้งหมดเป็นคนสนิทของเขา พวกเขาเองก็รู้ว่าคำพูดเหล่านี้ห้ามลือออกไปเด็ดขาด กระทั่งแต่ละคนยังทำเป็นเหมือนองค์จักรพรรดิไม่ได้พูดเสียด้วยซ้ำ

"อันที่จริงพวกเราเองก็ทำเพื่อช่วยอ๋องเจวี้ยน ถ้าเขาเอาแต่ซ่อน แล้วจะดึงหมอเทวดาที่เร้นตัวจากโลกได้อย่างไรกัน? ถ้ามีคนเห็นหน้าเขา แล้วลือกันออกไป ก็จะมีโอกาสให้หมอเทวดาที่จะมารักษาเขาได้ยิน ไม่แน่หมอเทวดาอาจจะเข้ามาก็ได้"

นี่ต้องหน้าด้านไร้ยางอายแค่ไหน ถึงจะพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้

แต่องค์จักรพรรดิพอได้ยินก็พยักหน้า "อ้ายชิงพูดถูก เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ส่งให้พวกเจ้าแล้ว ไปคิดหาวิธีมา ลองดูว่าจะทำอย่างไรให้อ๋องเจวี้ยนเปิดเผยใบหน้าแท้จริงของตนเองต่อสาธารณชน!"

องค์หญิงหนานฉือเองก็อยากเห็นใบหน้าแท้จริงของอ๋องเจวี้ยนเหมือนกัน

"ส่งคนไปหาข่าวเรื่องของหมอผีแล้วหรือยัง?" องค์หญิงหนานฉืออยู่ในวัง มองอันเหนียนที่กำลังเสวนากับเหล่าคุณชายในสวนดอกไม้ กดเสียงต่ำถามองครักษ์ลับข้างกาย

อันเหนียนก็เหมือนจะรู้สึก มองมาทางนี้ด้วย

องค์หญิงหนานฉือเดินมาก้าวหนึ่ง บังองครักษ์ลับที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"นายท่านอันคนนี้ทำไมเหมือนกันสุนัขนักนะ จมูกไวเสียจริง" นางกดเสียงด่ามาคำหนึ่ง โบกมือไปทางอันเหนียน

อันเหนียนจึงหันหน้ากลับไป

"ไม่ใช่แค่จมูกไว แต่ยังน่ารำคาญอีกด้วย"

เอาแต่ทำเป็นมองไม่เห็นการกระทำและความอบอุ่นของนาง ไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ นางเป็นองค์หญิงนะ เขาไม่ใช่แค่ไม่สนใจ แต่ยังเย็นชาใส่นางด้วย ไม่สนุกเอาเสียเลย

"องค์หญิง ถึงอย่างไรท่านตอนนี้ก็เรียนภาษาแคว้นเจาได้ระดับหนึ่งแล้ว ไม่ต้องมีนายท่านอันแล้วก็ได้นี่นา"

ในสายตาเขา วิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงต่างหากคือวิธีที่ถูกต้อง

"ท่านอ๋อง ถ้าหากองค์จักรพรรดิไม่ยอมให้ท่านไปที่ต้าชื่อแล้วจะทำอย่างไร" ชิงอีถาม

"ไทเฮาไม่ใช่บอกว่า มีเรื่องลำบากใจให้ไปหานางหรอกหรือ? ตอนนี้น่าจะถึงเวลาให้นางช่วยแล้ว" เซียวหลันยวนดวงตาเปล่งประกาย

เพียงไม่นาน ไทเฮาก็ได้รับ "ภารกิจ" นี้ นางเองก็ดีใจมาก

"นี่เป็นครั้งแรกที่อายวนให้ข้าช่วย ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องช่วยเขาสักแรง" ดังนั้น การช่วยเหลือนี้จำเป็นต้องช่วย

ไทเฮาเริ่มปฏิบัติการ

สามวันต่อมา ด้านหนึ่งของเมืองหลวงจู่ๆ ก็มีเสียงฟ้าร้องกึกก้องขึ้นมา จากนั้นไทเฮาก็ตกอกตกใจ วันต่อมาตอนเช้าก็ยืนหยัดที่จะไปไหว้พระสะกดความตกใจนี้