พลิกชะตา ล่าหัวใจแม่ทัพ นิยาย บท 923

สวี่ชิงยิ้มเล็กน้อย “ที่จริงแล้วควรจะเป็นข้าที่ปลอบโยนท่าน”

“น้องหญิงอยู่ข้างกายข้า ก็คือการปลอบโยนที่ดีที่สุดแล้ว และมีเพียงต่อหน้าน้องหญิงเท่านั้นที่ข้าสามารถเป็นคนธรรมดาได้”

หลงจิ้งซิวทอดสายตามองไปยังที่ไกลๆ ค่อยๆ เล่าเรื่องราวของฮ่องเต้คังในความทรงจำวัยเด็กของเขา

สำหรับเหล่าภรรยาและสนมของเขาแล้ว ฮ่องเต้คังไม่นับว่าเป็นสามีที่ดี สำหรับเหล่าธิดาของเขาแล้ว ก็ไม่นับว่าเป็นบิดาที่ดี บางครั้งก็ไม่นับว่าเป็นฮ่องเต้ที่ดีด้วยซ้ำ แต่การจากไปอย่างกะทันหันของพระองค์ ในใจของหลงจิ้งซิวก็ยังคงรู้สึกอาลัยและเศร้าอยู่บ้าง

เขาอนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอต่อหน้าน้องหญิงได้เพียงคืนเดียว ในวันรุ่งขึ้นที่ตำหนักจินหลวน เขาก็ยังคงเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงอำนาจองค์เดิม

นี่เป็นการออกว่าราชการครั้งแรกหลังจากที่ฮ่องเต้จิ้งกลับมาถึงเมืองหลวง เหล่าขุนนางต่างก็เริ่มทูลถวายฎีกาเรื่องราชการตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง การว่าราชการตอนเช้าดำเนินไปจนถึงช่วงบ่าย

หลงจิ้งซิวกลับมาถึงห้องทรงพระอักษร อาหารเบาๆ ที่ส่งมาจากตำหนักเฉียนชิงก็เตรียมพร้อมแล้ว

เสี่ยวไช่จื่อทูล “ฝ่าบาท คุณชายหนานสวินขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

“เชิญ!”

ครู่ต่อมา หนานสวินก็เข้ามา ถวายบังคมอย่างนอบน้อม “ถวายบังคมฝ่าบาท”

“หนานสวินลุกขึ้นเถิด ทานอะไรแล้วหรือยัง?”

“ยังเลยพ่ะย่ะค่ะ” หนานสวินอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้จิ้ง ไม่เคยทำตัวอึดอัด

“ช่วงนี้หนานสวินลำบากแล้ว เช่นนั้นก็นั่งลงทานอาหารด้วยกันเถิด”

“กระหม่อมรับพระราชโองการ ขอบพระทัยฝ่าบาท”

หลังจากทานอาหารเสร็จ หลงจิ้งซิวก็ถามว่า “ราชครูอาการดีขึ้นบ้างหรือไม่?”

หนานสวินบอกความจริงกับฮองเฮาเพียงคนเดียว ในท้องพระโรง เขามาทูลลาป่วยแทนอาจารย์ ดังนั้น แม้แต่ฮ่องเต้จิ้งก็ยังคิดว่าราชครูเพียงแค่ไม่สบาย

หนานสวินลุกขึ้น เปิดชายเสื้อคลุมแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้จิ้ง “กราบทูลฝ่าบาท อาจารย์ได้จากตามไท่ซ่างหวงไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลงจิ้งซิวประหลาดใจอย่างยิ่ง “เกิดขึ้นเมื่อใดกัน?”

“สองชั่วยามหลังจากที่ไท่ซ่างหวงสวรรคตพ่ะย่ะค่ะ”

นั่นมันก็เรื่องเมื่อหลายวันก่อนแล้วนี่ “เหตุใดจึงเพิ่งจะมารายงานให้ข้าฟังตอนนี้?”

“ก่อนสิ้นใจอาจารย์ได้สั่งไว้ว่า อย่าเพิ่งรบกวนฝ่าบาทและเหล่าขุนนางในราชสำนัก ต้องให้ความสำคัญกับราชการเป็นอันดับแรก ที่นี่ยังมีจดหมายที่อาจารย์เขียนถึงฝ่าบาทด้วยลายมือของท่านเองอีกหนึ่งฉบับ”

หลังจากที่หลงจิ้งซิวอ่านจดหมายจบ ในใจก็ไม่สงบลงเป็นเวลานาน ราชครูเป็นคนซื่อตรงมาทั้งชีวิต ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อต้าเฉียน เขาอาจจะคำนวณได้ว่าชะตาชีวิตของตนใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้วกระมัง?

เมื่อมู่ซวี่ได้พบกับฮ่องเต้จิ้งและฮองเฮา ก็ทำความเคารพอย่างสูงสุด “ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายพระพรฮองเฮา ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี ฮองเฮาทรงพระเจริญพันปี”

“ท่านมิต้องทำความเคารพถึงเพียงนี้ รีบลุกขึ้นเถิด” หลงจิ้งซิวเข้าไปประคองท่านมู่ซวี่ขึ้นด้วยตนเอง

หลังจากการฝึกฝนเป็นเวลาสองปี ตอนนี้ทหาร อาวุธ และเรือรบที่หลิ่งหนานต่างก็มีความสามารถและระดับที่สูงขึ้น

หากพวกโจรเตี้ยตงอิ๋งกล้าบุกมาอีกครั้ง รับรองว่าจะต้องตีพวกมันจนแตกพ่ายไปอย่างแน่นอน เรื่องนี้ทำให้มู่ซวี่รู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

เรื่องเดียวที่ยังทำได้ไม่ดีก็คือ “ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ยังคงไม่สามารถสืบหาเบาะแสของเซวียเจาจ้านได้เลย ฝ่าบาท ฮองเฮา ข้าอยากจะเดินทางไปยังแคว้นตงอิ๋งสักครั้ง”

คนตงอิ๋งนั้นชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์ คนฉลาดหลักแหลมอย่างหมอพิษเซวียไปถึงที่นั่นแล้ว ยังขาดการติดต่อไปหลายเดือน ช่างน่าเป็นห่วงและร้อนใจอย่างยิ่ง

หลงจิ้งซิวเป็นห่วงว่าเมื่อท่านมู่ซวี่ไปถึงที่นั่นแล้ว ก็อาจจะพบกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันได้เช่นกัน

แต่ทว่ามู่ซวี่มีความมั่นใจอย่างยิ่ง สองปีมานี้เมื่อมีเวลาว่างเขาก็จะเรียนภาษาตงอิ๋ง ตอนนี้พูดได้คล่องแคล่วแล้ว แคว้นตงอิ๋งก็ไม่ใช่ถ้ำมังกรบึงเสือ มีอะไรน่ากลัวกัน

อีกอย่าง สวรรค์ให้เขามาอยู่ที่นี่โดยไม่แก่ไม่ตาย แถมยังส่งเพื่อนร่วมทีมที่มีตัวช่วยพิเศษมาให้อีก หากไม่ร่วมมือกันทำเรื่องใหญ่ๆ สักหน่อย มันก็ดูจะพูดไม่ออกอยู่เหมือนกัน!

เมื่อเห็นว่าท่านมู่ซวี่ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ฮ่องเต้จิ้งก็ไม่พูดเกลี้ยกล่อมอีก

เพียงแต่ สวี่ชิงรู้สึกว่า “นี่ก็ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ท่านจะอยู่ที่เมืองหลวงฉลองปีใหม่ก่อนหรือไม่ รอให้ถึงเดือนสามเดือนสี่ อากาศดีขึ้นแล้วค่อยออกทะเล?”