พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC นิยาย บท 251

251 /282

“เพราะเสด็จพี่สามารถติดต่อกับแม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์ได้เช่นนี้นี่เอง” ฉีอ๋องเอ่ยขึ้นมาอย่างนึกขึ้นได้ “ท่านพี่จึงสามารถหลอกเสด็จพี่รองได้อย่างง่ายดาย”

เพียงประโยคเดียวของฉีอ๋อง ทำให้ทุกคนฉุดคิดถึงวันที่ดูแคลนเฟิงอ๋องว่าสามารถหลอกคนที่ปราดเปรื่องเช่นหมิงอ๋องได้อย่างไร จนถึงวันนี้ทุกคนก็ได้รับคำตอบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เฟิงอ๋องมิได้หลอกหมิงอ๋อง โดยไร้แก่นสารหรือความจริง หากแต่แม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์สมรู้ร่วมคิดและให้การสนับสนุนด้วยต่างหาก ดังนั้น อุบายนี้จึงสมจริงและทำให้หมิงอ๋องหลงเชื่อได้อย่างสนิทใจ!!

เสียงขุนนางและแม่ทัพต่างอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้ง บทสนทนาต่างไปในทิศทางเดียวกันว่า เซียวชิงเฟิงมีความสามารถและเหมาะสมกับตำแหน่งไท่จื่อนี้เป็นอย่างมาก

“เอาล่ะ” ฮ่องเต้เจิ้นหลงดึงบทสนทนาที่เริ่มออกนอกลู่นอกทางให้กลับมาอีกครั้ง “เจ้าจงรายงานผลของคดีนี้ออกมา”

“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ” เซียวชิงเฟิงขานรับ “ตามที่ทุกคนทราบดีว่า หออวี่หลินมีการผสมยาที่มีฤทธิ์ทำให้คนมึนเมาและคลุ้มคลั่งได้ ซึ่งยานี้ก็คือ ยาวิเศษของแคว้นต้าถัง”

เสียงฮือฮาเกิดขึ้นอีกระลอกหนึ่ง ด้วยความตกใจที่ยาต้องห้ามของแคว้นอื่นถูกลอบนำเข้ามาใช้ในแคว้นของตนเอง

“แล้วยาวิเศษของแคว้นต้าถังถูกนำมาใช้ในแคว้นต้าเซี่ยของเราได้อย่างไร?” เซียวชิงเฟิงถามขึ้น “แน่นอนว่า ต้องมีคนในแคว้นของเราที่เป็นผู้สั่งและนำมาใช้ เป้าหมายเพื่อสร้างความร่ำรวยและสร้างฐานอำนาจให้แก่ตนเอง”

“เขาจึงได้ซื้อและปรับปรุงหออวี่หลิน โดยใช้นางโลมจากต่างแดนเป็นฉากบังหน้า หลอกล่อบุรุษให้เข้ามากินดื่มสุราอาหารอย่างต่อเนื่อง ทำให้เงินทองไหลเข้ากระเป๋าของเขาอย่างไม่มีผู้สงสัย”

“แต่บังเอิญว่า ท่านรองแม่ทัพกู้” เซียวชิงเฟิงผายมือไปทางกู้เหวยที่ยืนประชุมร่วมกับแม่ทัพคนอื่น “ได้ยินข่าวนี้ จึงตัดสินใจลอบเข้าไปสืบความและนำมาปรึกษากับข้า กอปรกับอีกฝ่ายเองก็เริ่มหวั่นเกรงความผิด จึงได้หยุดใช้ยาผสมลงในสุราอาหาร”

กู้เหวยลอบถอนหายใจที่เซียวชิงเฟิงมิได้เอ่ยถึงความผิดพลาดของเขาที่ทำให้หลิงอี้ชวนไหวตัวทัน แล้วจึงเริ่มเก็บและทำลายหลักฐานทุกอย่างจนยากแก่การสืบความ

“ทำให้ราษฎรที่ถูกหยุดยาอย่างกะทันหันและเป็นระยะเวลานานเกิดอาการคลุ้มคลั่งอย่างที่ทุกท่านทราบดี ผลจากการสอบสวนเป็นไปตามที่ฉู่ซิงปู้ซ่างซูกล่าว ทุกคนภายในหออวี่หลินต่างเข้าใจว่า เสิ่นหวังจงเป็นเจ้าของหอ ทว่า เขาผู้นั้นไม่มีตัวตนอยู่จริง เป็นเพียงนามสมมุติที่ถูกสร้างขึ้นมาเท่านั้น”