พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC นิยาย บท 253

253 /282

เสียงโขกศีรษะของจงเซิ่งโหวดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เลือดสีแดงไหลอาบหน้าผากปูดโปนน่ากลัว หากแต่จงเซิ่งโหวก็ยังไม่มีทีท่าจะหยุดยั้ง โดยที่ฮ่องเต้เจิ้นหลง เซียวชิงเฟิง รวมถึงทุกคนในท้องพระโรงก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยห้ามปราม

เลือดสีแดงจากศีรษะของจงเซิ่งโหวเพียงผู้เดียว ไม่อาจชดใช้เลือดสีแดงสดของทหารและราษฎรบริสุทธิ์ที่เจิ่งนองไปทั่วแผ่นดินในสงครามแดนเหนือนั้นได้เลย!!

“ฝ่าบาท!!” เสียงของกู้เหวยดังขึ้นมาที่หน้าประตูท้องพระโรง ปรากฏร่างแม่ทัพที่ชุดเกราะเปรอะเปื้อนเลือดไปทั้งตัว เขาก้าวเข้ามาคุกเข่าข้างจงเซิ่งโหว พลางประสานมือรายงาน “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมได้นำกำลังพลไปล้อมจับหลิงอี้ชวนแล้ว หากแต่อีกฝ่ายไม่ยอมจำนน สั่งให้องครักษ์ของจวนคุ้มกันเขาหลบหนีออกจากจวน”

“กระหม่อมจึงจำเป็นต้องใช้กำลังเข้าจับกุม ในขณะที่องครักษ์ของจวนถ่วงเวลาพวกกระหม่อมอยู่ หลิงอี้ชวนฉวยโอกาสควบม้าหลบหนี พลธนูของกระหม่อมจึงได้ยิงธนูหลายดอกติดต่อกันจนเขาสิ้นชีพบนหลังม้าพ่ะย่ะค่ะ!!”

สิ้นคำรายงานของกู้เหวยก็ทำให้จงเซิ่งโหวที่คุกเข่าอยู่ข้างกันหยุดโขกศีรษะ ดวงตาแก่ชราเบิกกว้าง เมื่อรับรู้ได้ว่า บุตรชายคนโตของเขาสิ้นชีพเสียแล้ว “ไม่... ไม่... ชวนเอ๋อร์... อ้าก!!!”

จงเซิ่งโหวรู้สึกว่า ชีวิตของตนใกล้จะสูญสิ้น แม้ว่า ส่วนลึกของจิตใจจะกระจ่างแจ้งดีว่า หลิงอี้ชวนกระทำความผิดร้ายแรงเพียงใด เป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของแคว้น แต่อย่างไรก็ดี เขาคือบุตรชายคนแรก บุตรชายสายตรงที่เขาเฝ้าฟูมฟักดูแลมาตั้งแต่เกิด หวังสุดใจ มอบหมายให้บุตรคนนี้ดูแลจวนจงเซิ่งโหวต่อจากเขา

แต่ในพริบตานี้ ทุกสิ่งที่เขาเคยตั้งความหวังไว้กลับดับสูญไปทั้งหมด แล้วคนอย่างเขาจะทำใจยอมรับได้อย่างไรกัน!?

เมื่อเห็นจงเซิ่งโหวกรีดร้อง ทหารของกู้เหวยรีบพุ่งตัวเข้ามาประชิดจับกุมตัวเขา เพื่อความปลอดภัยของทุกคน เกรงว่า จงเซิ่งโหวจะคลุ้มคลั่ง และทำสิ่งที่ไม่คาดคิด

ฮ่องเต้เจิ้นหลงเห็นว่า สถานการณ์เริ่มบานปลาย จึงได้ตัดสินใจตัดสินโทษหลิงอี้ชวนและตระกูลหลิงในทันที

“หลิงอี้ชวน มีความผิดฐานคิดคดทรยศแคว้น สมคบคิดกับต่างแคว้นจนเกิดสงครามในแดนเหนือ ที่ทำให้แคว้นต้าเซี่ยของเราต้องสูญเสียชีวิตของราษฎรและทหารเป็นจำนวนมาก และยังอุกอาจคิดวางยาราษฎรของเราให้ลุ่มหลงมึนเมา เพื่อแผนการร้ายในวันข้างหน้าอีก แม้ว่า บัดนี้ เขาจะถูกสังหารไปแล้ว แต่ทหาร! จงนำศพของเขาไปแขวนคอประจานที่หน้าประตูเมืองหลวงเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน เพื่อให้ทุกคนได้เห็นเยี่ยงอย่างของการทรยศแคว้น!!”