ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 196

เปลวไฟแห่งการปฏิวัติเริ่มลุกไหม้จากเป่ยฝาง ลุกลามไปถึงเขตการป้องกันทั้งสี่ทิศของโฮ่วจิ้น

จนมาถึงตอนนี้ มู่เจิ้งเฟิงที่นั่งอยู่บนที่นั่งพิเศษเพิ่งจะมีท่าทีโต้ตอบ เดิมเขาคิดว่านายทหารชั้นสูงที่ป้องกันพรมแดนจะจงรักภักดีต่อเขา ตอนนี้ได้ย้ายไปอยู่ข้างตระกูลลู่อย่างไม่รู้สึกรู้สา

“ตระกูลลู่! เจ้ามีความทะเยอทะยานสูงมากจริงๆ เสียด้วย!” ในพระราชวัง มู่เจิ้งเฟิงที่ได้ข่าวการก่อกบฏจากทั้งสี่ทิศ โกรธมากจนเป็นลมไป

เป็นอย่างที่หรงจิ่งพูดไว้ เมื่อลมมา ท้องฟ้าของราชวงศ์โฮ่วจิ้นเปลี่ยนไป

เป็นเพราะการกระทำของมู่เจิ้งเฟิง อะไรที่ต้องเกิดขึ้นในราชวงศ์โฮ่วจิ้นก็ต้องเกิด หลีกหนีไม่พ้นแล้ว

จนกระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าศัตรูจริงๆ ของเขาคือใคร! เขาคิดว่าฆ่าลู่ซิ่งเฉาแล้ว ก็เท่ากับกำจัดตระกูลลู่ได้แล้ว แต่กลับไม่รู้มาก่อนเลยว่าคนที่ล้อมหมากของเขาไว้ ไม่ใช่ลู่ซิ่งเฉามาตั้งแต่ไหนแต่ไร!

มู่เจิ้งเฟิงไม่รู้ คนในใต้หล้าก็ไม่รู้เหมือนกัน

มีเพียงองค์ชายจิ่งผู้ไม่เป็นสองรองใครเท่านั้น ดวงตาใสแจ๋วคู่นั้นมองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง

“นี่เป็นเหตุการณ์ที่น่าสนุก หรงจิ่งเตรียมเหล้าอย่างดีเพื่อรอชม อาเฉวียน ไปบอกนายท่าน ตระกูลหรงก็เอาด้วย แต่ไปยึดหน้าที่หลักไม่ได้” หรงจิ่งนั่งอยู่ในจวนที่โดดเดี่ยวของตัวเองอย่างอารมณ์ดีสุดๆ ดื่มเหล้าชมวิว ท่าทีที่สง่าผ่าเผยและสบายอกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“ขอรับ คุณชาย” อาเฉวียนรับคำสั่งแล้วจากไป ในใจนับถือองค์ชายของตัวเองเป็นอย่างมาก ในโลกนี้จะมีสักกี่คนที่สามารถทำได้เหมือนองค์ชายของเขา ตัวอยู่ที่โลกมนุษย์ แต่ใจอยู่ข้างนอก

……

เขตซูหนาน เมืองซูหนาน

“กษัตริย์ที่ไม่มีความเมตตา คนทั้งใต้หล้าต้องประณาม!”

“กษัตริย์ที่ไม่มีความเมตตา คนทั้งใต้หล้าต้องประณาม!”

เสียงคำขวัญดังเข้าไปในจวนท่านเจ้าเมือง เฮ่อเหลียนเฟิงสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทำได้เพียงเผยรอยยิ้มที่น่าเกลียดกว่าร้องไห้ให้กับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“ท่านเจ้าเมืองเฮ่อเหลียน การถูกใส่ร้ายของตระกูลลู่ต้องใช้เลือดล้างความผิด ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านอยากจะใช้เลือดของตนเองและครอบครัว หรือว่าเลือดของราชนิกุลมาชำระล้าง” ลู่เจี้ยบรรจงนั่งลงบนที่นั่งของท่านเจ้าเมือง ราวกับฮ่องเต้อย่างไรอย่างนั้น

เขายังคงสวมชุดขาวทั้งตัว และยังผูกหม่อนและป่านไว้ที่เอว มันสวยที่สุดในใต้หล้า แต่เฮ่อเหลียนเฟิงกลับเห็นวิญญาณอาฆาตของตระกูลลู่ที่ลอยอยู่ด้านหลังเขา

มองซ้ายมองขวา

นายพลที่จวนท่านผู้ว่าราชการส่งมา ล้วนแต่ถูกมือดีของตระกูลลู่เอาชนะในกระบวนท่าเดียว ถ้าหากว่าเขาไม่ยอม เขาน่าจะรู้ดีว่าจุดจบของเขาจะเป็นอย่างไร

เขาไม่อยากเอาชีวิตของตัวเองไปเซ่นไหว้วิญญาณวีรบุษของตระกูลลู่

เฮ่อเหลียนเฟิงกัดฟัน ก้มหน้า คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น พูดกับลู่เจี้ยว่า “กษัตริย์ไม่มีเมตตา คนทั้งใต้หล้าต้องประณาม เฮ่อเหลียนเฟิงยอมออกจากโลกมืดเข้าสู่โลกสว่าง ติดตามตระกูลลู่ เชื่อฟังคำสั่งของนายน้อย โค่นล้มโฮ่วจิ้นที่โหดเหี้ยมอำมหิต!”

ลู่เจี้ยยิ้มเล็กน้อย “ผู้รู้สถานการณ์เป็นผู้ที่มีสติปัญญาเป็นเลิศ ท่านเจ้าเมืองเฮ่อเหลียน อีกไม่นาน ท่านก็จะภูมิใจกับการเลือกของท่านในวันนี้”

เฮ่อเหลียนเฟิงกล้ำกลืนความขมขื่นในใจ ไม่รู้ว่าจะพูดตอบอย่างไร

ตระกูลลู่สามารถล้มเจ้าเมืองซูหนานได้อย่างง่ายดายโดยไม่สูญเสียพลทหารหรือม้ารบใดๆ และทำให้คนรู้ว่าการยึดอำนาจหลายปีมานี้ของตระกูลลู่ ไม่ใช่ว่าราชสำนักบอกให้จัดการก็จะสามารถจัดการได้

เมื่อได้ยินว่าข่าวคราว เฮ่อเหลียนเฟิงเป็นคนส่งสาส์นกราบทูลกลับไปที่ซั่งตู

สาส์นกราบทูลนั้น เหมือนกับเขียนใบรับรองให้ตระกูลลู่อย่างไรอย่างนั้น ทำให้มู่เจิ้งเฟิงโกรธจนกระอักเลือด

กระทั่งไม่สนการก่อกบฏจากทั้งสี่ทิศ จะรวมกำลังทหารเพื่อต่อต้านกบฏ เคลื่อนทัพตรงไปยังเขตซูหนานเพื่อเปิดศึกประจันหน้ากับตระกูลลู่เลย

……

ณ ราชสำนักซั่งตู บรรยากาศอึมครึมโกลาหลไปหมด

เมื่อมีคนนำ เสียงของการต่อต้านจากทุกที่ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น แล้วก็คหบดี ต่างค่อยๆ โผล่ออกมาทีละคน

แต่ว่า ตระกูลลู่ที่สั่งทหารด้วยเหตุด้วยผลที่สุด หลังจากควบคุมเขตซูหนานได้ ทันใดนั้นก็เงียบไป

……

คำสั่งของลู่เจี้ย เจียงหลีไม่มีส่วนร่วม

สำหรับนางแล้ว ราชวงศ์โฮ่วจิ้นจะล่มสลาย แต่นางสนใจเพียงแค่การฆ่าคน ความเป็นอยู่ของลู่เจี้ย ถึงจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

หลังจากครุ่นคิดแล้ว เจียงหลีพยักหน้า ไม่ได้ต่อต้านคำพูดของลู่เจี้ย

ถึงแม้ว่าเจียงเฮ่าจะไม่เข้าใจว่าเกิดะไรขึ้น แม้เขาได้เจอกับน้องสาวอีกครั้งมานานแล้ว ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าพรสวรรค์ของน้องสาวเป็นอย่างไร ดังนั้นตอนนี้จึงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ถอยหลังเล็กน้อยไปสองก้าว ให้พื้นที่ในการแสดงพลังออกมา

ไม่รู้ว่าเนตรญาณที่สิบของข้าจะถูกมองออกไหม เพียงแต่ว่าลู่เจี้ยมองไม่ออก พวกเขาก็น่าจะมองไม่ออกเหมือนกัน เจียงหลีระแวงในใจ

ทันทีหลังจากนั้น เจียงหลีปลดปล่อยเนตรญาณออกมา

แสงสีทองปกคลุมร่างกายนาง ส่องสว่างไปทั้งจวน

รวดเร็วมาก!

หนึ่งดวง สองดวง สามดวง……

ในตอนที่เนตรญาณเก้าดวงปรากฏอยู่ด้านหลังเจียงหลี ทุกคนในจวนนอกจากลู่เจี้ย ล้วนแต่ตกตะลึงจนลุกยืนขึ้นมา

“คือเนตรญาณเก้าดวงจริงๆ ด้วย!”

“คนที่มีพรสวรรค์ระดับนี้ เข้ามาสู่ตระกูลลู่ของข้า วันที่รุ่งโรจน์ของตระกูลลู่ของข้าใกล้มาถึงแล้ว!”

“เนตรญาณเก้าดวง! นึกไม่ถึงว่าอาหลีคือผู้ที่มีเนตรญาณเก้าดวงในตำนาน!” เจียงเฮ่าทั้งตะลึง เงยหน้ามองด้วยความตื่นเต้น

เจียงหลีไม่สนความตะลึงของพวกเขา เพียงแค่แอบๆ มองไปที่เนตรญาณดวงที่สิบ เนตรญาณนั้นที่คนไม่รู้ ตอนนี้มืดมัวจนเกือบจะโปร่งแสง

“นายท่าน เรื่องนี้ข้าไม่ขัดข้องอะไร”

ผู้อาวุโสสองสามคนของตระกูลลู่ ต่างพากันประสานมือคารวะแล้วก้มหัวให้กับลู่วั่งชวน

“ดี! ” ลู่วั่งชวนมองเจียงหลีด้วยแววตาเป็นประกาย “ในเมื่อผู้อาวุโสทุกท่านไม่ขัดข้อง ข้าขอประกาศตรงนี้ว่าตั้งแต่วันนี้ไป เจียงหลีคือลูกสาวบุญธรรมของข้า!”

“ท่านพูดอะไรนะ!” เจียงหลีสีหน้าตกใจ แม้แต่เนตรญาณก็ยังไม่ได้เก็บเข้าไป เลี่ยเทียนซื่อและเสวียนกังกุยต่างพากันคำรามด้วยความโกรธ