ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 293

ฆ่ามันนน!

ฆ่าศัตรูทั้งหมดที่บุกรุกเข้ามา! ฆ่าทุกคนที่เหยียดหยามรังแกประชาชน! ฆ่าทหารฝ่ายศัตรูให้หมด แสดงแสนยานุภาพของพวกเราออกมา!

ในสนามรบ ทหารสุ่ยหันและทหารซีเฉียนต่อสู้กัน

แต่ว่า สถานการณ์ยังคงไม่ค่อยดี จำนวนคนของทหารสุ่ยหันเยอะกว่าทหารซีเฉียน แต่ถึงแม้ว่าจะฮึกเหิมกล้ารบแล้ว แต่ปะทะกับทหารซีเฉียนที่โหดเหี้ยม ยังคงมีความวุ่นวายและอ่อนแอ

พวกเขาไปสู้กับศัตรูแล้ว แต่ว่าศัตรูโหดเหี้ยมเกินไป

เจียงหลีดูอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหัวช้าๆ เดิมเป็นศึกที่ชนะแน่นอน แต่ทหารสุ่ยหันกลับทำให้แย่ลง เพียงเพราะว่าพวกเขายังไม่ลอกคาบกลายเป็นทหาร!

พวกเขาสวมใส่ชุดทหาร แต่ยังไม่มีจิตวิญญาณความเป็นทหารที่แท้จริง

“ในสนามรบ ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน คนที่กล้าหาญคือผู้ชนะ! จิตใจขี้ขลาด ต้องแพ้ศึกครั้งนี้เป็นแน่!” เจียงหลีพูดอย่างเย็นชา

คำพูดนี้ของนาง เหล่าทหารสุ่ยหันที่อยู่ท่ามกลางการเข่นฆ่าโรมรัน คนที่ได้ยินมีไม่มาก แต่ว่าประชาชนชาวสุ่ยหันที่ตรวจดูการสู้รบอยู่ด้านหลังกลับได้ยิน

ในกองกำลังนี้ มีคนเป็นตัวตั้งตัวตีขึ้นมา

เขามองจักรพรรดินีที่ยืนตัวตรง แววตาเฉยเมย มีความเร่าร้อนในใจที่ไม่อาจจะอธิบายได้เกิดขึ้น “พวกเราก็เป็นชาวสุ่ยหัน ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ทหาร แต่ว่าพวกคนชั่วมารุกรานอาณาจักรของเรา ฝ่าบาท ได้โปรดอนุญาตให้กระหม่อมไปร่วมรบด้วยเถอะขอรับ!”

ผู้ตรวจดูการสู้รบที่ไหนกันออกไปสู้กับศัตรูหรือ

ถ้าตาย ก็แค่จบชีวิตลง! แต่กลับสามารถอุทิศตัวเพื่อคนในครอบครัวของตัวเองได้ เพื่อประเทศชาติ

“ฝ่าบาท ได้โปรดให้กระหม่อมไปร่วมรบเถอะขอรับ!” ประชาชนที่เหลือ ต่างพากันแสดงท่าที

เจียงหลีหันมามองพวกเขา พูดด้วนน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “พวกเจ้าเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าทั้งหมดแล้ว ไม่กลัวตายรึ”

“ไม่กลัวขอรับ!”

“พวกกระหม่อมไม่กลัวขอรับ!”

ตอบด้วยความแน่วแน่และเสียงดังกังวาน ในที่สุดก็ทำให้ใบหน้าที่ตึงเครียดของเจียงหลียิ้มได้อีกครั้ง

นางก็เป็นคนที่ชอบปกป้องเช่นกัน แต่ไม่ใช่ว่าจะปกป้องทุกคน นางปกป้องแค่คนที่นางยอมรับเท่านั้น!

“ได้! ไปเถอะ สังหารศัตรูอย่างกล้าหาญ มีข้าอยู่ที่นี่ รับรองว่าพวกเจ้าต้องไม่ตาย!” เจียงหลียกมือขึ้นโบก

ไม่ตายหรอกหรือ

ต่อให้รู้ว่าจักรพรรดินีมีความสามารถในการรักษาที่มหัศจรรย์ แต่พวกเขาก็ยิ้มเล็กน้อยให้กับคำสัญญานี้เท่านั้น

ในสนามรบ จะไม่มีคนตายได้อย่างไร!

ตายอย่างคุ้มค่าก็พอแล้ว!

“ฆ่ามันนน!”

“ฆ่ามันนน!”

เสียงตะโกนที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นมา ขัดจังหวะการต่อสู้ของทหารสุ่ยหันและทหารซีเฉียน

พวกเขาใช้เวลาตรงนี้ มองไปยังประชาชนเหล่านั้นที่ในมือต่างถืออาวุธต่างๆ วิ่งเข้ามาจากด้านหลัง โดยไม่สนใจและไม่กลัวตายอะไรทั้งนั้น พวกเขาอึ้งไป

“พวกเจ้าบ้าไปแล้ว!” ทหารสุ่ยหันตะโกนเสียงดัง

แต่ประชาชนกลับไม่ได้ตอบอะไร

ไม่สิ! พวกเขาตอบแล้ว! ตอบด้วยวิธีการที่ตรงและง่ายที่สุด พวกเขาวิ่งเข้ามาแล้ว ในตอนที่ทหารซีเฉียนงงงัน ได้ฟันเข้าไปที่หัวนั้นโดยตรง

เลือดพุ่งกระฉูดและกลิ่นคาวเลือด ไม่ได้ทำให้ประชาชนเหล่านี้กลัวอีกต่อไป

หลังจากมีจิตใจที่แน่วแน่แล้ว ในสนามรบ พวกเข้าได้ลอกคาบกลายเป็นทหารที่มีพละกำลังและความกล้าหาญ

“อ้ากกก!”

เสียงร้องที่น่าเวทนาของทหารซีเฉียนดังมาทางนี้

ประชาชนที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน ท่ามกลางสงครามนองเลือด ไม่มีอาวุธแล้ว จับหัวของทหารซีเฉียน กัดที่หูของทหารซีเฉียนแล้วฉีกออก

ฝ่าบาท!

ฝ่าบาท!

นี่คือจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์จยาเซียน!

ทันใดนั้น ผู้นำทัพซีเฉียนก็ตาเบิกโต มองเด็กผู้หญิงที่ใบหน้านิ่งอย่างยากที่จะเชื่อ ใช่แล้ว ลายมังกรบนชุดสีดำของนางนั้น ไม่ได้บ่งบอกถึงฐานะของนางแล้วรึ

นึกไม่ถึงว่าจักรพรรดินีแห่งจยาเซียนได้ปรากฏตัวอยู่ในสนามรบแล้ว!

ทำไมนางถึงได้กล้าเสี่ยงอันตรายเช่นนี้

“ฆ่ามันนน!”

ท่ามกลางทหารสุ่ยหัน ขวัญกำลังใจที่แข็งแกร่งก็เกิดขึ้น ครู่เดียวก็กดดันไปถึงทหารซีเฉียน

แต่ทว่า หลังจากที่ทหารซีเฉียนรู้ฐานะของเจียงหลี ภายใต้แรงกดดันที่เกิดขึ้นจากขวัญกำลังใจของทหารสุ่ยหัน พลังอำนาจก่อนหน้านี้ค่อยๆ ถูกทำลาย

เดิมที จำนวนของพวกเขาก็เสียเปรียบอยู่แล้ว ตอนนี้ทหารสุ่ยหันไม่ขลาดกลัวอีกแล้ว แล้วยังมีประชาชนที่มุทะลุดุดันกว่าพันคนเสริมเข้ามาอีก จุดจบของศึกครั้งนี้…

ในสนามรบ สถานการณ์พลิกผัน ทหารซีเฉียนพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่อง

ทหารซีเฉียนล้มลงทีละคนๆ เหมือนว่ากองทัพทหารสุ่ยหันได้กลายเป็นกองทัพที่กล้าหาญและแข็งแกร่ง พวกเขาร้องตะโกนในสนามรบว่าฆ่ามัน

ทหารซีเฉียนถูกตีจนแตกกระเจิง แม้แต่โอกาสที่จะขอโทษก็ไม่มี

เจียงหลีมองดูการเข่นฆ่าโรมรันในสงครามครั้งนี้ ในแววตามีความเหม่อลอย นางในอดีต อาศัยสายเลือดปกครองทั้งประเทศ ไม่เคยถูกไฟสงครามรุกราน ประสบการณ์มากมายที่ผ่านมาที่นางเจอมากที่สุดก็คือความรักและความแค้นส่วนตัว ที่ได้สัมผัสกับสงครามจริงๆ ก็คงเป็นครั้งก่อนตอนอยู่ที่เป่ยฝาง

เหมือนว่าจะเริ่มต้นจากครั้งนั้น ลู่เจี้ยมักจะบอกแผนการการรบอยู่ข้างหูนางอย่างสนใจบ้าง ไม่สนใจบ้าง แล้วก็สอนนางวางแผนที่จะเผด็จศึกในแนวหลัง

ลู่เจี้ย… ในใจของเจียงหลี เรียกชื่อที่ยากจะลืมเลือนเบาๆ อย่างระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ในหัวปรากฏภาพตอนที่เขาแตกสลายแล้วจากไปนั้น แล้วก็ตอนที่กลับมาจะฆ่านางแต่ทำไม่ได้

นางยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แววตาปรากฏความมุ่งมั่นที่จะได้รับมันออกมา ชายผู้นี้ ถูกกำหนดให้เป็นได้เพียงแค่ของนางเท่านั้น