ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 294

ในสนามรบ แพ้ชนะได้ถูกกำหนดแล้ว

เจียงหลีจิตใจว้าวุ่น ชั่วขณะนั้นที่คิดถึงลู่เจี้ย ทหารซีเฉียนทั้งหมดแพ้แล้ว ทหารสุ่ยหันที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพ แล้วก็ประชาชนชาวสุ่ยหันที่ร่วมรบเป็นครั้งแรก ยังคงไม่ได้สติ เดินอยู่ที่เดิมแบบอึ้งๆ เหมือนว่ายังไม่ได้สติจากสงคราม

“พวกเจ้าชนะแล้ว ไม่ดีใจหรือ” เสียงของผู้หญิงที่ไพเราะและน่าเกรงขามดังขึ้น

ราวกับเสียงนาฬิกาในยามเช้า ปลุกพวกเขาที่ในแววตาเต็มไปด้วยภาพเลือด

ชะ…ชนะแล้วหรือ

พวกเขาชนะแล้วจริงๆ หรือ พวกเขาฆ่าทหารซีเฉียนที่รู้กันว่าโหดเหี้ยมรึ

ที่สิ่งยากจะเชื่อในอดีต แม้แต่ในฝันก็ไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้ ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาจริงๆ หรือ

ตะลึง ไม่เชื่อ จนค่อยๆ ได้สติกลับมา หลังจากที่เห็นซากศพของทหารซีเฉียนเหล่านั้น ท้ายที่สุดพวกเขาก็เชื่อว่าพวกเขาทำได้แล้วจริงๆ!

“ฮะ! พวกเราชนะแล้ว!”

“ชนะแล้ว!”

“พวกเราชนะแล้ววว!”

“พวกเรา…รอดตายแล้ว!”

ทหารสุ่ยหันที่ได้สติกลับมาต่างก็คึกคัก พวกเขาตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ แล้วกอดกันโดยที่ไม่สนใจคราบเลือดบนตัวเลย ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นทหารสุ่ยหันหรือประชาชนชาวสุ่ยหัน หลังจากที่พวกเขาได้ร่วมรบในศึกครั้งนี้ด้วยกัน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็สนิทกันมากขึ้น

ใช่แล้ว! เจอมิตรแท้ท่ามกลางความเป็นความตาย!

มิตรภาพที่เผชิญความเป็นความตายมาด้วยกัน เป็นสิ่งที่คนนอกยากจะเข้าใจ

แม่ทัพสุ่ยหันมองดูทุกอย่างด้วยความดีใจ มองจักรพรรดินีที่ยังคงยืนอยู่ไกลๆ ด้วยความสงบนิ่งอย่างไม่รู้ตัว สองมือไพล่หลัง ทำให้คนทำได้เพียงแหงนหน้ามอง ไม่กล้าดูหมิ่น

แววตาที่เคารพและเลื่อมใส ออกมาจากดวงตาของเขา

ถ้าหากไม่ใช่นาง พวกเขาเหล่านี้คงจะแก้ไขโชคชะตาได้ยาก ทำได้เพียงแบกความกล้ำกลืนและความไม่ยินยอม รอความตายแบบไม่รู้อะไรเลย

เพราะนาง ทำให้พวกเขาปลุกความมุ่งมั่นในการต่อสู้ของทหารขึ้นมาอีกครั้ง

เพราะนาง ทำให้มณฑลสุ่ยหันที่วุ่นวายนี้ มีความหวังใหม่ขึ้นมา

“ฝ่าบาท……” แม่ทัพสุ่ยหันเดินมาถึงตรงหน้าเจียงหลี พูดออกมาจากใจ

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนว่าการที่สุ่ยหันยอมศิโรราบต่อราชวงศ์จยาเซียนก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร อย่างน้อย ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกเขาก็ไม่ใช่ทหารที่อ่อนแอในสายตาของผู้คนอีกต่อไปแล้ว พวกเขามีจักรพรรดินีที่ดี ที่สามารถร่วมรบจัดการศัตรูด้วยกันกับพวกเขา เดินหน้าและถอยหลังไปพร้อมกันกับพวกเขา

ถามจริง แค่จุดๆ นี้ ฮ่องเต้ในใต้หล้า มีใครที่ทำได้บ้าง

…

ความมืดยามค่ำคืนมาถึง ในค่ายทหารมากมายโดยรอบที่มีเมืองซู่หยวนเป็นศูนย์กลาง มีเงาที่เหมือนปีศาจสิบหกตนกระจายกันแอบเข้าไป

พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในความมืด แวบผ่านหน้าทหารซีเฉียนที่เฝ้ายามกลางคืนไป และก็ไม่เคยถูกจับได้

คืนนี้ สำหรับทหารซีเฉียนแล้ว ยังคงสงบเหมือนเมื่อก่อน จนกระทั้ง…

“แม่ทัพถูกสังหารแล้ววว!”

ในตอนฟ้าสาง เสียงๆ หนึ่งได้ทำลายความเงียบสงบลง ทำลายความง่วงนอนลง ทหารซีเฉียนมากมายเดินออกมาจากกระโจม นอกจากความตกใจบนใบหน้าแล้ว ยังมีความงงงวย

แม่ทัพถูกสังหารหรือ

ล้อกันเล่นรึเปล่า

เรื่องนี่เกิดขึ้นตอนไหนกัน ทำไมแม่ทัพถึงถูกสังหาร พวกเขายังดีๆ อยู่เลยนี่นา

ความสงสัย ทำให้พวกเขาเข้าไปใกล้กระโจมของแม่ทัพอย่างอดไม่ได้ ในตอนที่เข้าไปใกล้ พวกเขาถึงได้กลิ่นคาวเลือดที่ปะปนอยู่ในอากาศยามเช้า

ในกระโจมของแม่ทัพ มีคนกลุ่มหนึ่งรีบออกมา พวกเขาคือทหารคนสนิทของแม่ทัพ ตอนนี้สีหน้าของทุกคนดูไม่ได้เลย

แม่ทัพถูกสังหาร พวกเขาเป็นทหารคนสนิท ยากที่จะปฏิเสธความผิด

กองทัพทหารนี้ มีผู้บังคับบัญชาระดับสูงอยู่สองคน แต่ตอนนี้พวกเขาฟังคำสั่งของจักรพรรดินีพระองค์นั้นที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุด ที่ยืนอยู่ในที่ๆ สูงที่สุด ที่กำลังทอดสายตามองออกไปยังเมืองที่อยู่ข้างหน้า

เจียงเฮ่าที่ตัวสวมเกราะ และผู้บังคับบัญชาของทหารซีฝาง ยืนอยู่ข้างหลังซ้ายขวาเจียงหลี แอบมองนาง ท่าทางที่ทรงพลังของน้องสาว ทำให้ซึ้งใจเป็นอย่างมาก

เพิ่งจะผ่านไปไม่นาน สาวน้อยคนนั้นที่ยังมาออดอ้อนอยู่ข้างๆ เขาเติบโตมาเป็นจักรพรรดินีอย่างไม่รู้ตัวเลย

ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะแผนการของลู่เจี้ย

ที่จริงแล้วเขาต้องขอบคุณที่ลู่เจี้ยดูแลน้องสาวอย่างละเอียดรอบคอบ หรือว่าควรโทษเขา ที่ทำให้น้องสาวสูญเสียชีวิตธรรมดาๆ ไปกันแน่

นับแต่นี้ไป ในใจของนางต้องมีแต่ใต้หล้า!

มีแต่ประชาชน!

“ไม่นึกเลยว่าฝ่าบาทจะมาถึงก่อนพวกเราอีก นำทหารสุ่ยหันสู้กับทหารซีเฉียน แล้วผลการรบยังยอดเยี่ยม ข้าเป็นข้าราชบริพาร ตอนนี้เพิ่งมาถึง ช่างน่าละอายใจจริงๆ” ผู้บังคับบัญชาทหารซีฝางแห่งราชวงศ์จยาเซียนทอดถอนใจแล้วพูดกับเจียงเฮ่าเบาๆ

แววตาเจียงเฮ่าเต็มไปด้วยความสับสน สีหน้าที่เคร่งเครียดดูอารมณ์ไม่ออก

ตอนนี้ เงาดำสิบหกตนปรากฏตัวจากไกลๆ กำลังเข้ามาใกล้ที่ๆ เจียงหลีอยู่ด้วยความรวดเร็ว

“ระวังการโจมตีของศัตรู!”

เจียงหลียกมือขึ้น หยุดความกังวลของคนอื่นๆ

รอให้ทั้งสิบหกคนเข้ามาใกล้ เจียงหลีเห็นเซียวเซียวในนั้น

ทั้งสิบหกคนมาถึงตรงหน้าเจียงหลี แล้วคุกเข่าข้างเดียว เห็นพวกเขา เจียงหลียิ้มอ่อน นางมองไปยังเมืองที่อยู่ไกลๆ พูดตะโกนกับทหารที่อยู่ข้างหลังที่รอนานแล้วว่า “ทุกคน พวกเจ้าพร้อมหรือยัง ทหารซีเฉียน อยู่ในเมืองข้างหน้า ข้าอยากให้พวกมัน…มาแล้วไม่ได้กลับไปอีก!”

มาแล้ว ไม่ได้กลับไปอีก!

ใช่แล้ว! ผู้รุกรานเหล่านี้ ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าคิดว่าจะได้กลับไป!

“ฆ่ามันนน!”