ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 454
ทันใดนั้น บนยอดเขาทั้งห้าก็สั่นไหว ผู้คนต่างรู้สึกเหมือนว่าตรงกลางเวทีประลองจะทรุดลงไปเล็กน้อย
พระเจ้า!
คนนับหมื่นบนยอดเขาทั้งห้าต่างตกอยู่ในความเงียบ
การต่อสู้ครั้งนี้รุนแรงมากเกินไป มากเกินกว่าที่พวกเขาคิดเอาไว้มาก
ถึงแม้ว่าจะไม่นาน แต่ความยอดเยี่ยมนั้นยากเกินจะบรรยาย
แท้จริงแล้วเจียงหลีมาจากที่ใดกันแน่!
ในขณะที่ผู้คนจิตใจหวาดหวั่น รังสีปีศาจที่สาดส่องบนเวทีประลอง ทุกอย่างสะท้อนข้าไปในตาของผู้คน
บนเวทีประลอง เจียงหลีได้คืนสภาพเป็นปกติ ยืนตัวตรง ผมยาวของนางยังคงพลิ้วไหวไปตามลม ส่วนโค้งส่วนเว้าของร่างกายที่สมบูรณ์แบบ เผยให้ผู้คนเห็นได้อย่างชัดเจน
ส่วนนางจ้องมองไปยังมู่เหยี่ยนฉือที่ล้มลงอยู่บนเวทีประลองอย่างจนตรอก บนร่างกายมีบาดแผลเต็มไปหมด สิ่งที่ใช้ป้องกันตรงหน้าเขายังแตกกระจายเต็มพื้นไปหมด
“อย่างนี้แม่นางเจียงหลีก็ชนะแล้วน่ะสิ!”
ท่ามกลางความเงียบสงัด ในที่สุดก็มีคนมีสติกลับมา แต่ทว่าการตอบสนองนี้กลับทำให้เขายิ่งตกใจ
เจียงหลีชนะลูกศิษย์อันดับหนึ่งของวังเทียนอู่กงหรือ
กระบวนท่าที่สามารถสังหารหลิงหวังระดับต้นได้ กลับถูกเจียงหลีทำลายลงด้วยการใช้ทักษะการต่อสู้ที่เพิ่งจะได้รับมา
“อ่ะแฮ่ม!” มู่เหยี่ยนฉือไออย่างแรงทีหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองเจียงหลี “เจ้าชนะแล้ว” ในแววตาของเขาไม่มีความไม่เต็มใจ แต่กลับมีบางอย่างหายไป
บางทีก็อย่างที่เขาพูด ไม่ว่าอย่างไร ความเคียดแค้นระหว่างราชวงศ์มู่และเจียงหลีจักรพรรดินีพระองค์นี้ก็ได้สูญสิ้นลงไปกับการต่อสู้ในครั้งนี้แล้ว
เจียงหลีไม่ได้พูดอะไร ยังคงมองเขาอย่างเงียบๆ
มู่เหยี่ยนฉือลุกขึ้นมาจากเวทีประลอง แล้วค่อยๆ เดินลงไป ในตอนที่เขาเดินผ่านนางไป ก็ได้พูดเบาๆ ว่า “ขอบคุณ”
การโจมตีครั้งสุดท้ายเมื่อครู่นี้นั้นถึงแก่ชีวิตได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงหลีได้ลดพลังลงครึ่งหนึ่ง ตอนนี้เขาก็คงตายไปแล้ว
เจียงหลีไว้ชีวิตเขา ดังนั้นก็คู่ควรที่เขาจะพูดขอบคุณ
“ชนะแล้ว!”
“แม่นางเจียงหลีชนะจริงๆ ด้วย! ข้าบอกแล้ว มู่เหยี่ยนฉือจะเป็นคู่ต่อสู้ของนางได้อย่างไร”
“เจ้าพูดตอนไหนกัน”
“ข้าเคยพูดแล้ว!”
“…”
เหล่าลูกศิษย์ผู้ชายของวังเทียนอู่กงเริ่มตื่นเต้นดีใจขึ้นมา ราวกับตัวเองเป็นคนชนะในการต่อสู้ครั้งนี้
ส่วนสีหน้าของเหล่าลูกศิษย์ผู้หญิงก็ยิ่งไปกันใหญ่ ตอนแรกพวกนางตะลึง หลังจากนั้นก็ไม่เชื่อ แล้วท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงยอมรับความจริงนี้
“มู่เหยี่ยนฉือแพ้ได้อย่างไรกัน”
“หรือว่าเจียงหลีใช้วิธีสกปรกอะไรรึเปล่า”
“สตรีอย่างพวกเจ้าเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองไม่ได้ใช่หรือไม่ ขนาดมู่เหยี่ยนฉือยอมรับว่าแพ้เองกับปาก พวกเจ้ายังจะหาข้ออ้างให้เขาอีกอย่างนั้นหรือ”
มีลูกศิษย์ผู้ชายทนฟังไม่ไหว ก็เลยพูดออกมา
สุดท้ายที่ได้กลับมาคือสายตาที่โมโหของเหล่าลูกศิษย์ผู้หญิง มองจนเขาทำได้แค่หนีไป
“เจียงหลีชนะแล้ววว!”
กงเสวี่ยฮวาหายใจเข้าลึกๆ แล้วตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น
เสียงของเขาดังก้องไปยังอัฒจันทร์บนยอดเขาทั้งห้า ทำให้คนไม่น้อยเปิดปากพูดตาม ตะโกนเรียกชื่อของเจียงหลี
“เจียงหลี!”
“เจียงหลี!”
เสียงร้องเรียกชื่อจากบนเขา ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกอะไร นางมองมู่เหยี่ยนฉือจากด้านหลัง แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมาด้วยสีหน้าที่ปล่อยวาง
เจียงหลียิ้ม ไม่ได้พูดอะไร
อีกด้านหนึ่ง มู่เหยี่ยนฉือพามู่ชิงเหยียนออกจากเวทีประลองแล้วไปยังที่พักของเขาในส่วนของเสวียนจื้อ
“พี่รองรู้เรื่องในหนานฮวงได้อย่างไร หรือว่ามีคนมาบอกพี่รองรึ” มู่ชิงเหยียนถามตรงๆ
มู่เหยี่ยนฉือหันมามองนาง ไม่ได้ตอบคำถาม “เพราะเหตุใดเจ้าถึงไปอยู่กับเจียงหลีได้”
มู่ชิงเหยียนนิ่งไป กัดริมฝีปาก แล้วก็เล่าเรื่องที่ตัวเองและเจียงหลีเจอกันออกมา หลังจากนั้นนางก็พูดด้วยความคิดที่เปลี่ยนไปแล้วว่า “สงครามการแย่งชิงอำนาจจักรพรรดิ เดิมก็คือการนองเลือด เสด็จพ่อของพวกเราเห็นแก่ตัว ได้ฆ่าตระกูลเจียงทั้งตระกูล แล้วยังกลัวตระกูลลู่… เด็กกำพร้าของตระกูลเจียงร่วมมือกับตระกูลลู่โค่นล้มราชวงศ์โฮ่วจิ้นของตระกูลมู่ของพวกเรา จะผิดหรือถูก ใครจะบอกเสด็จพ่อได้”
นางอยากพูดมากว่าจักรพรรดิแห่งโฮ่วจิ้นได้รับผลกรรมที่ทำไว้ แต่การพูดแบบนี้มันดูไม่กตัญญูเอามากๆ ดังนั้นนางจึงไม่ได้พูดออกมา
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเคยบังเขาไว้ อยากจะเอาชีวิตตัวเองแลกกับชีวิตของเสด็จพ่อหรือ” ทันใดนั้นมู่
เหยี่ยนฉือก็พูดขึ้น
มู่ชิงเหยียนมองเขาด้วยความตกใจ ยิ่งเป็นการยืนยันได้ว่ามู่เหยี่ยนฉือก็มีสายข่าวของตัวเองคอยรายงาน “ใช่แล้วบางทีอาจเป็นเพราะว่าข้าอยู่ภายใต้สถานการณ์ตอนนั้นเป็นเรื่องที่ลูกคนหนึ่งจะทำได้แล้ว”
มู่เหยี่ยนฉือเงียบไป แล้วจู่ๆ ก็พูดว่า “เป็นอย่างทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว”
มู่ชิงเหยียนมองเขาด้วยความมึนงง
เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ใครทำอะไรไว้ ก็ควรได้รับผลของมัน การต่อสู้บนคมดาบ แพ้แล้วก็ต้องตาย เป็นเรื่องที่ยุติธรรมมาก”
“พี่รอง…” มู่ชิงเหยียนมีความสะอึกสะอื้นเล็กน้อย
นางและแม่เลือกที่จะทิ้งความเคียดแค้น ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วไปจากบ้านเกิดเมืองนอน เคยถูกเหล่าขุนนางเก่าแก่ด่าทอ แต่ในวันนี้ได้ยินมู่เหยี่ยนฉือพูดแบบนี้ นางรู้สึกว่าที่ทำมาทั้งหมดนั้นคุ้มค่าแล้ว
“ความเคียดแค้นนี้ได้จบลงตั้งแต่บัดนี้แล้ว ถ้าหากเจ้าคิดว่านางควรค่าแก่การติดตาม ก็ติดตามนางต่อไปได้แลย ที่นี่ไม่ใช่หนานฮวง แล้วก็ไม่มีโฮ่วจิ้นอีกต่อไป คงไม่มีใครมาคอยชี้นิ้วสั่งเจ้าแล้ว” มู่
เหยี่ยนฉือพูดอย่างช้าๆ
มู่ชิงเหยียนรู้สึกว่าเบ้าตาของตัวเองร้อนวูบ…
นางยิ้มออกมาทั้งน้ำตา
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ราชินีพลิกสวรรค์