ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 188

บทที่ 188 วงล้อเสี่ยงโชค

อย่างที่คิด เขานั้นแทบจะไม่ต้องเดาเลยว่าจะต้องเป็นไท่ไป๋จินซิงที่มาพูดเกลี้ยกล่อมเขาด้วยตัวเอง แต่คิดว่าเขาจะเป็นคนไม่ใส่ใจอะไรอย่างนั้นเหรอ? เขาน่ะเป็นคนที่จิตใจดุจเหล็กกล้าพูดคำไหนคำนั้น จะมาบอกให้เขายกโทษแล้วจะยกโทษให้ง่ายๆ

ฉิงเทียนก็ได้รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นสีหน้าเศร้าโศกมาก แล้วกุมมือของไท่ไปจินซิงทั้งน้ำตาแล้วพูด “พี่ไท่ไป๋ คุณไม่รู้หรอกว่าผมต้องเจออะไรบ้างในวันนั้น ผมน่ะถูกทำร้ายโดยทั้งลมและน้ำ ผมน่ะโดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้น ตะโกนเรียกคนช่วยก็ไม่มีจนกระทั่งกลับลงโลกไป”

เมื่อได้ยินที่ฉิงเทียนพูดอย่างร้องห่มร้องไห้แล้ว “นี่ในวันนั้นเราทำกับท่านอาจารย์ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฮ่าวอวิ๋นก็คิดอย่างตกใจ

ไท่ไป๋จินซิงก็มองดูสีหน้าที่เศร้าโศกของฉิงเทียนและรู้ดีว่าฮ่าวอวิ๋นเองก็เป็นฝ่ายผิด แต่อย่างไรเสียไท่ไป๋จินซิงก็ไม่ทราบว่าฉิงเทียนนั้นได้ไปแต๊ะอั๋งฮ่าวอวิ๋นเข้า ถ้าไท่ไป๋จินซิงรู้เรื่องนี้เขาคงไม่สงสารฉิงเทียนแน่ กลับกันไท่ไป๋จะด่าเขาด้วยว่า “สมควรแล้ว”

ฮ่าวอวิ๋นนั้นเป็นถึงเจ้าหญิงลำดับที่ 8 ในสวรรค์ มีทั้งผู้กล้าและผู้มีความสามารถมากมายในโลกเซียนที่อยากจะสนิทสนมกับเธอ แต่กลับเป็นฉิงเทียนที่ไปแตะเนื้อต้องตัวเธอก่อน แน่นอนว่าถ้าไท่ไป๋จินซิงรู้เรื่องนี้ล่ะนะ แต่ในเวลานี้ไท่ไป๋จินซิงนั้นไม่ทราบว่าฉิงเทียนได้ไปแต๊ะอั๋งฮ่าวอวิ๋น ตอนนี้เขาจึงคิดว่าฉิงเทียนนั้นน่าสงสารจึงได้พูดอย่างสงสาร “โธ่, น้องฉิงเจ้าช่วยอดทนเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน เอางี้ข้าจะซื้อของจากร้านของเจ้าเพิ่มเพื่ออัพระดับร้านของเจ้าเป็นการตอบแทนละกัน”

“จริงเหรอครับ?” ไม่ได้ยินที่ไท่ไป๋จินซิงเสนอมา สีหน้าของฉิงเทียนก็ยินดีขึ้นมาทันทีจากที่เมื่อสักครู่สีหน้ายังเศร้าโศกอยู่เลยแท้ๆ สายตาของเขาก็เป็นประกายและจ้องมองมาที่ไท่ไป๋จินซิง

เมื่อเห็นฉิงเทียนที่เปลี่ยนอารมณ์ได้ไวเช่นนี้ ไท่ไป๋จินซิงจึงได้รู้สึกตัวว่าเขาถูกหลอกเสียแล้ว เขารู้สึกราวกับฉิงเทียนนั้นรอโอกาสนี้จากเขามานานแล้ว

แต่ฉิงเทียนเองก็ไม่ยอมให้เขามีโอกาสแก้ตัวได้ทัน เขาจึงได้รีบหยิบเอาสิ่งของต่างๆออกมาจากแหวนแล้วกองพะเนินเป็นภูเขา ที่ให้พื้นที่รอบๆตัวของไท่ไป๋จินซิงนั้นเต็มไปด้วยข้าวของ ในตอนนั้นเองที่เหล่าทหารสวรรค์และเหล่าเซียนต่างก็มองดูและสงสัยสิ่งของที่กองพะเนินเป็นภูเขาย่อมๆอยู่ตรงหน้าพวกเขา

“ไม่เคยเห็นของพวกนี้มาก่อนเลยแฮะ”

“จริงด้วย, ทำไมชุดนั้นถึงได้ดูเปิดเผยจังเลยนะ”

แล้วฉิงเทียนก็ได้รีบกวาดสายตาไป และพบว่าเขาได้เผลอเอาบราเซียร์ของซูเสวี่ยออกมาด้วย จึงได้รีบเก็บกลับไป และได้พูดพร้อมกับยิ้มอย่างอายๆ “อันนี้ไม่ได้เอาไว้ขายครับ!”

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ได้ถูกเห็นโดยฮ่าวอวิ๋นที่อยู่ไกลๆ “ดังนั้นท่านอาจารย์เป็นพวกที่ชื่นชอบความมั่งคั่งสินะ? และตัวเรานั้นที่เป็นเจ้าหญิงย่อมมีหินเซียนมากมายอยู่แล้ว เอาไว้เราค่อยไปถามไท่ไป๋จินซิงละกันว่าร้านขายของของท่านอาจารย์ชื่อว่าอะไร แล้วก็เข้าไปดูของที่เขาขายเสียหน่อย หากปัญหาที่สามารถแก้ไขได้ด้วยหินเซียนแล้วละก็สบายมาก” ฮ่าวอวิ๋นคิดอย่างดีใจเมื่อนางเข้าใจกับสิ่งที่ชอบของอาจารย์ของนางแล้ว แน่นอนว่าถ้าฉิงเทียนรู้เรื่องนี้เข้า เขาคงได้จัดให้ฮ่าวอวิ๋นนั้นกลายเป็นลูกค้าชั้นดีแน่นอน

“นี่คือไส้กรอกที่เจ้าเห่าฟ้าชอบ ส่วนอันนี้คือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ส่วนอันนี้คือหน้ากากสำหรับใช้ปกป้องผิว…..”

ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ฉิงเทียนก็ได้รีบแนะนำสินค้าต่างๆที่กองพะเนินนี้ให้ไท่ไป๋จินซิงฟัง

หลังจากที่ผ่านไป 10 กว่านาทีฉิงเทียนก็ได้อธิบายไปจนปากแห้ง แล้วมองไปที่ไท่ไป๋จินซิงด้วยสายตาที่คาดหวัง แล้วเขาก็ได้ถามขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “พี่ไท่ไป๋ครับ พี่สนใจสิ่งไหนบ้างไหมครับ?”

ไท่ไป๋จินซิงมองดูสิ่งของมากมายที่อยู่ตรงหน้าของเขาจนเหงื่อไหลออกมา! ถึงไท่ไป๋จินซิงจะยังพอมีหินเซียนเก็บไว้อยู่บ้าง แต่เขาก็เกรงว่าจะไม่สามารถซื้อของได้มากขนาดนั้นได้ แล้วไท่ไป๋จินซิงก็ได้หัวเราะออกมาอย่างฝืนๆ และพูดอย่างสำนึกผิด “น้องฉิงเจ้ามีของแค่นี้ใช่ไหม? ของบางอย่างข้าคิดว่าคงไม่ได้ใช้”

“ยังหรอกครับ ยังครับ” ฉิงเทียนส่ายหัวตอบเขา “ผมยังมีของอีกมากมายอยู่ในแหวนเก็บของครับ ถ้าพี่คิดว่ายังไม่พอผมจะได้หยิบออกมาให้อีกครับ” ฉิงเทียนนั้นได้ซื้อของมากมายมาตุนเอาไว้ในแหวน ซึ่งยังมีเหลือเก็บมากกว่านี้ถึงสามเท่าอยู่ในแหวนของเขา ซึ่งนี่เป็นโอกาสหายากสำหรับเขาที่จะได้ลูกค้ารายใหญ่เช่นนี้ และเขาอยากที่จะขายมากกว่านี้อีก

เมื่อพบว่าฉิงเทียนกำลังเตรียมที่หยิบของออกมาจากแหวนเก็บของอีก ไท่ไป๋จินซิงจึงได้รีบหยุดมือของฉิงเทียนแล้วพูดขึ้น “น้องฉิงพอแล้ว, พอได้แล้ว”

“อ้อ ได้ครับ” ฉิงเทียนพูดอย่างตื่นเต้น “พี่ไท่ไป๋ครับ ขอแค่เพียงพี่ไท่ไป๋ซื้อของจากร้านของผมอีก 19 ครั้ง ร้านของผมก็จะอัพเกรดเป็นระดับเงินได้ครับ”

ไท่ไป๋จินซิงแทบจะกระอักเลือดออกมา และมองดูฉิงเทียนที่มีสีหน้าที่ยินดีมา ถ้าเขาจะซื้อของจากเขา เขาจะต้องซื้อถึง 19ครั้งเลยรึ! ช่างวุ่นวายอะไรเช่นนี้ แต่เขาก็คงจะต้องทำถ้าเขาต้องการจะให้ฉิงเทียนยอมช่วย

“เนตรมองทะลุ, เนตรมองทะลุ……” ฉิงเทียนตะโกนในใจ เพราะถัดจากขอบคุณที่เข้าร่วมนั้น เป็นเนตรมองทะลุ

วงล้อหมุนไปอย่างช้าๆ และลูกศรก็ได้เข้าใช้เนตรมองทะลุมากขึ้นเรื่อยๆ ฉิงเทียนก็รู้สึกได้ว่าหัวใจของเขานั้นเต้นเร็วราวกับจะกระโดดออกมาได้แล้ว

“ยินดีด้วยค่ะ คุณเจ้าของร้านได้รับเนตรมองทะลุค่ะ” จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้นเองฉิงเทียนก็รู้สึกเจ็บที่ดวงตาขึ้นมา แล้วก็มีความมืดโผล่เข้ามาและมองไม่เห็นอะไรอีก

ฉิงเทียนรู้สึกกระวนกระวายมาก “เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่ว่าเราได้เนตรมองทะลุไม่ใช่เหรอ? ทำไมเราถึงไม่เห็นอะไรเลยล่ะ”

จู่ๆก็เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมาทำให้ไท่ไป๋จินซิงรู้สึกตกใจ แม้แต่ฮ่าวอวิ๋นที่ยืนอยู่ห่างๆก็ได้รีบวิ่งเข้าไปหา แล้วถามอย่างกระวนกระวาย “นี่มันเกิดอะไรขึ้นไท่ไป๋ เกิดอะไรขึ้นกับท่านอาจารย์?”

ไท่ไป๋จินซิงที่รู้สึกตกใจเมื่อฉิงเทียนเริ่มมีอาการ ก็ได้ลองใช้ความคิดดูเมื่อสักครู่ฉิงเทียนบอกว่าร้านของเขาได้เลื่อนขั้นกลายเป็นระดับเงินแล้ว

“อย่าบอกนะว่าเขาหมุนวงล้อแล้วไม่ได้ยินดีที่เข้าร่วม” ไท่ไป๋จินซิงก็ตกใจและพูดขึ้นด้วยความอิจฉา

“ฮ่าวอวิ๋นที่มองดูอย่างกระวนกระวายก็ได้ถามเขาอีกครั้งอย่างไม่เข้าใจ “ไท่ไป๋จินซิง บอกข้ามาชัดๆซิว่า วงล้ออะไรกัน?”

“เซียนทุกคนที่เปิดร้านในถาวเป่าสวรรค์นั้นจะได้รับสิทธิ์หมุนวงล้อเสี่ยงโชคเมื่อทำการอัพระดับร้านค้า สิ่งของที่อยู่ในวงล้อนั้นเรียกได้ว่าล้วนแต่เป็นสมบัติล้ำค่า ซึ่งเป็นที่อยากได้ของเหล่าเซียน แต่ก็มีเพียงน้อยคนนักที่จะได้ จากที่ข้าได้ทราบมาฉิงเทียนนั้นน่าเพิ่งเป็นคนที่สองเท่านั้น” ไท่ไป๋จินซิงมองไปที่ฉิงเทียนด้วยสายตาที่อิจฉาและอธิบาย ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่โชคดีอะไรเช่นนี้? ดูเหมือนว่าน่าจะได้รับรางวัล ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าจะได้รับรางวัลอะไร แต่ดูจากอาการแล้วน่าจะเกี่ยวข้องกับดวงตาแน่ๆ