ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 189

บทที่ 189 เนตรมองทะลุ

ตรงหน้ามืดบอด และความเจ็บปวดที่ทะลุไปถึงกระดูกตาทั้งสองข้างของฉิงเทียน เขากุมที่ดวงตาของเขาและพยายามที่ลืมตาแต่ก็ไม่สามารถทำได้

มันไม่ใช่ของรางวัลแต่ทำให้เขาตาบอดแทนงั้นเหรอ? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้! ฉิงเทียนคิดอย่างกระวนกระวาย

ในเวลานี้เองที่เสียงของไท่ไป๋จินซิงดังเข้าหูเขา “น้องฉิงเจ้าอย่าตื่นกลัว สิ่งนี้เป็นของรางวัลที่เจ้าได้มาจากถาวเป่าสวรรค์ เจ้าอย่าไปขัดขืนมันแล้วปล่อยวางยอมรับมัน”

“จริงๆเหรอครับ” ฉิงเทียนรู้สึกยินดีขึ้นมา หลังจากที่ปล่อยวางไปได้สักพักใหญ่ เขาก็ค่อยๆรู้สึกได้ว่าตาของเขาหายปวดแล้ว ฉิงเทียนจึงได้ค่อยๆลืมตาช้าๆ

แสงค่อยๆสาดส่องเข้ามาในดวงตาของฉิงเทียน อย่างช้าๆ และฉิงเทียนก็คอยๆลืมตาอย่างเต็มที่ ในตอนนั้นเองที่ฉิงเทียนรู้สึกได้ว่าทัศนียภาพตรงหน้าเขาได้เปลี่ยนไป

“เดี๋ยว, ทำไมเมฆถึงได้หายไป?” ฉิงเทียนพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ เขายืนอยู่บนก้อนเมฆนี่นา แต่ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นก้อนเมฆเลย ในสายตาของเขานั้นเขาพบผู้คนยืนอยู่บนกลางอากาศ จากเดิมที่มีสิ่งก่อสร้างต่างๆอยู่เต็มลานกว้างก็ได้หายไปด้วย แม้แต่โต๊ะกับเก้าอี้ที่ลอยอยู่ในลานกว้างนั้นก็ไม่ได้ปรากฏอยู่ในสายตาของฉิงเทียนด้วย ในสายตาของฉิงเทียนนั้นเขาพบแต่พื้นที่เปิดกว้างๆเท่านั้น

ฉิงเทียนขยี้ตาตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าทัศนียภาพในสายตาของเขายังคงเหมือนเดิม เกิดอะไรขึ้นกับดวงตาของเขากันแน่ ฉิงเทียนคิดอย่างกระวนกระวายใจ

เมื่อเห็นฉิงเทียนที่มีทีท่ากระวนกระวายและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตาของเขา ฮ่าวอวิ๋นที่ยืนอยู่ห่างๆจึงได้วิ่งมาหาและจับมือที่กระวนกระวายของฉิงเทียนเอาไว้แล้วถาม “ท่านอาจารย์ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

แต่ฮ่าวอวิ๋นนั้นกลับไม่ได้ยินฉิงเทียนตอบกลับมา นางจึงได้มองดูฉิงเทียนและพบว่าท่านอาจารย์ของเธอกำลังจ้องมองมาที่นางอยู่

“ท่านอาจารย์ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ฮ่าวอวิ๋นถามอย่างกระวนกระวายอีกครั้ง

ในเวลานี้เองฉิงเทียนก็ยังไม่ได้ยินคำถามของฮ่าวอวิ๋น เพราะในสายตาของเขานั้นฮ่าวอวิ๋นนั้นใส่แต่เอี๊ยมแดงเท่านั้น และผิวภายใต้เอี๊ยมนั้นก็ขาวมากเป็นผิวที่ขาวดุจหิมะ ทำให้หัวของฉิงเทียนนั้นเบลอไป

เขาเป็นผู้ชายแท้ๆแต่ทำไมถึงได้ใส่เอี๊ยมนะแถมยังสีแดงอีก ฉิงเทียนคิดอย่างเงียบๆ

จู่ๆฉิงเทียนก็นึกถึงปัญหาของเขาออกได้ ทำไมเขาถึงได้มองเห็นแต่เอี๊ยม แต่กลับมองไม่เห็นเสื้อผ้าอื่นๆของเขา

ผ้าของเซียนนั้นเทียบไม่ได้กับผ้าของมนุษย์เลย พวกมันล้วนทำมาจากวัสดุพิเศษที่หาได้ในโลกเซียน พวกมันจึงได้มีความสามารถป้องกันในระดับหนึ่งอยู่ ทำให้ตาของเขาไม่สามารถมองทะลุได้

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน? เรามองทะลุได้อย่างนั้นเหรอ?” ฉิงเทียนที่เริ่มรู้สึกตัวได้ก็ตกใจ นี่เขาเพิ่งได้เนตรมองทะลุมาทำให้เขาสามารถมองทะลุได้อย่างงั้นเหรอ? แต่เหมือนมีอะไรผิดๆไป ฮ่าวอวิ๋นเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมเขาถึงได้สวมเอี๊ยมแดงและมีรอยนูนตรงหน้าอกได้อย่างไร?

เขานั้นอยากที่จะมองว่าอะไรที่อยู่ภายใต้เอี๋ยมแดงของฮ่าวอวิ๋น ฉิงเทียนคิดอย่างลังเลและจ้องไปที่เอี๊ยมแดง ลูกศิษย์ของเขานี้ช่างน่าเย้ายวนจริงๆ เป็นผู้ชายแท้ๆแต่กลับสวมเอี๊ยมแดงซะอย่างนั้น

“อืม ไม่ว่าเราจะจ้องมองยังไงก็เห็นแต่เอี๊ยมแดงแฮะ” ฉิงเทียนพบว่าไม่ว่ายังไงเขาก็มองเห็นได้แต่เอี๊ยมแดงของฮ่าวอวิ๋นปรากฏในสายตาของเขา

พอเขามองไปที่คนอื่นๆ ก็พบว่าเขานั้นไม่สามารถที่จะมองทะลุเอี๊ยมไปได้เลย ฉิงเทียนจึงได้เปลี่ยนเป้าหมายการมองไปเรื่อยๆ แล้วจากนั้นเขาก็หันมามองที่ไท่ไป๋จินซิง แต่ไท่ไป๋จินซิงนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดในสายตาของเขา

“ทำไมถึงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนะ?” ฉิงเทียนจึงได้มองดูไปที่เหล่าทหารสวรรค์และเหล่านางฟ้ารอบๆ

ในตอนนั้นเองที่ในสายตาของฉิงเทียนนั้นสามารถที่จะมองทะลุบ้าง และมองไม่ทะลุบ้าง?” ฉิงเทียนพูดในใจ “นี่อาจจะต้องเกี่ยวข้องกับระดับการฝึกวิชาของเขา” เมื่อคิดได้เช่นนี้ฉิงเทียนจึงได้คิดที่จะกลับไปมองลูกศิษย์ของเขาอีกครั้ง

จู่ๆตาของเขาก็มีการปวดอีกครั้ง ฉิงเทียนจึงอดไม่ได้ที่จะหลับตาของเขา จนกระทั่งเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง และพบว่าทุกอย่างได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ดูเหมือนว่าเนตรมองทะลุนี่จะไม่สามารถใช้มองดูนานๆได้แฮะ” ฉิงเทียนพูดในใจ ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับเนตรวิเศษมาแล้ว ฉิงเทียนคิดอย่างตื่นเต้น เขาสามารถได้รับเนตรมองทะลุสุดวิเศษมาแล้ว ถึงแม้เขาจะสามารถมองเซียนบางคนไม่ทะลุก็ตามที แต่พอคิดเช่นนี้แล้วฉิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ได้ๆ” ฉิงเทียนเองก็อยากที่จะทดลองใช้เนตรมองทะลุเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงได้สอนวิธีการใช้งานโน้ตบุ๊คให้ฮ่าวอวิ๋นฟัง ด้วยความที่ฮ่าวอวิ๋นนั้นเป็นเซียนจึงสามารถจดจำทั้งหมดที่สอนได้เพียงครั้งเดียว แล้วฮ่าวอวิ๋นก็ได้ที่การเรียนวิธีเต้นอย่างยินดี ในขณะที่ฉิงเทียนได้หันหน้าไปหัดใช้ดวงตาของเขาต่อ ทั้งสองคนในศาลานั้นก็ได้ทำการศึกษาในเรื่องของตัวเอง โดยที่ไม่มีการรบกวนกัน!

จะเปิดใช้เนตรมองทะลุได้อย่างไรนะ ฉิงเทียนคิดอย่างสงสัยในใจ

“จงทำงาน” ฉิงเทียนพูดขณะที่หลับตาแล้วก็ลืมตาขึ้นมา “ทำไมถึงยังไม่ทำงานอีกนะ? หรือว่าท่าทางไม่ถูกต้องนะ”

ฉิงเทียนจึงได้เปลี่ยนอิริยาบถจากนั่งเป็นยืน แล้วทำแบบเดิมอีกครั้ง แต่ผลก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“หรือว่าจะต้องมีท่าทางเพิ่มเติม?” ฉิงเทียนนึกขึ้นมาได้ว่าทุกครั้งที่เทพเอ้อหลางเปิดตาที่สามขึ้นมาในทีวีซีรีส์ เขาจะต้องทำท่าทางก่อน เขานึกถึงท่าทางนั้นในตัวแล้วลองเลียนแบบท่าทางนั้นดู แต่ทว่าความจริงช่างโหดร้ายนักเพราะเนตรมองทะลุก็ยังไม่ทำงาน

หลังจากที่ผ่านไปชั่วโมงหนึ่ง ฉิงเทียนก็ได้ลองทุกอย่างแล้วแต่เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าจะเปิดใช้เนตรมองทะลุได้อย่างไร

“ทำยังไงถึงจะใช้งานได้นะ?” ฉิงเทียนพูดอย่างช่วยไม่ได้ ที่เขายังไม่สามารถใช้เนตรมองทะลุของตัวเองได้เสียที

“จริงด้วยสิ นี่เป็นของมาจากถาวเป่าสวรรค์นี่นา น่าจะมีคู่มือให้บ้างสิ” จู่ๆฉิงเทียนก็นึกขึ้นมาได้

เขาจึงได้จมลงไปในทะเลความรู้ ที่หลงเหลือแต่เพียงตราประทับที่ลอยอยู่บนทะเล ส่วนเพ่าฝูนั้นไม่รู้ว่าหายไปที่ไหนแล้ว ฉิงเทียนจึงได้ตั้งจิตถามทะเลความรู้ของเขาเอง “ถาวเป่า คุณช่วยบอกวิธีการใช้งานเนตรมองทะลุให้หน่อย”

แล้วก็มีเสียงเหมือนเสียงสังเคราะห์ดังออกมา: ตราบเท่าที่ท่านตั้งสมาธิให้พลังวิญญาณของท่านไปที่ดวงตาทั้งสองข้างของท่านเอง ท่านก็จะสามารถใช้เนตรมองทะลุได้ แต่ด้วยระดับการฝึกวิชาของท่าน ท่านสามารถใช้ได้แค่เพียง 3 ครั้งต่อวันเท่านั้น ไม่อย่างนั้นดวงตาทั้งสองข้างของท่านจะถูกทำลายทันที

ที่แท้ก็ใช้แบบนี้นี่เอง แล้วฉิงเทียนก็รู้สึกยินดีขึ้นมา