ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 31

บทที่ 31 งานพบปะประจำปี

ในตอนเช้าตรู่ ณ ห้องของฉิงเทียน

ทั้งสามคนนั้นกำลังนอนอยู่ที่พื้นในท่าที่ต่างกันออกไป เมื่อคืนนี้สรุปว่าไม่มีใครที่สามารถกำจัดใครลงได้ สุดท้ายทุกคนจึงต้องนอนที่พื้นด้วยกันทั้งหมด

“กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง….”

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นมา แล้วทั้งสามคนก็ได้ตื่นนอน จ้าวก่างและหวงเห่านั้นต่างก็พากันกลับไปตามลำดับ

หลังจากที่ทั้งสองคนนั้นกลับไปแล้ว โทรศัพท์ก็ฉิงเทียนก็ดังขึ้นและพบว่าซูเสวี่ยได้โทรเข้ามา

ซูเสวี่ยถาม “ฉิงเทียน คุณอยู่ที่ไหนเหรอ?”

“มีอะไรงั้นรึ? หรือว่าภรรยาของผมคิดถึงผมมากหลังจากที่ไม่ได้เจอผมทั้งวัน!” ฉิงเทียนพูดขึ้นมาพร้อมกับยิ้ม

“ใครคิดถึงคุณกัน?” ซูเสวี่ยทำเสียงไม่พอใจ

“คุณมาที่ย่านเหรินหมิงในเมืองโม๋ตูเดี๋ยวนี้!” พูดจบซูเสวี่ยก็วางสายโทรศัพท์ไป!

มองไปที่โทรศัพท์มือถือ เสวี่ยเอ๋อจะทำอะไรกันแน่! ฉิงเทียนคิด

แต่เขาก็ยังขับรถไปที่ย่านเหรินหมิงอยู่ดี

ณ ย่านเหรินหมิง เมืองโม๋ตู

ซูเสวี่ยนั้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตและกางเกงยีน!

“คนสวย กำลังรอใครอยู่เหรอครับ?” ฉิงเทียนเดินไปหาซูเสวี่ยที่อยู่ตรงหน้าเขา

ซูเสวี่ยก็ได้จับมือของฉิงเทียนแล้วพูดขึ้น “ก็รอคนที่น่ารังเกียจอย่างคุณนี่แหละ? วันนี้ฉันจะต้องแปลงโฉมคุณใหม่ให้ได้”

จากนั้นเธอก็ได้เดินจูงมือของฉิงเทียนแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านเสื้อผ้า

เขาที่ถูกซูเสวี่ยจูงมือก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาแล้วพูดขึ้น “แล้วทำไมวันนี้เสวี่ยเอ๋อถึงได้คิดจะเลือกซื้อเสื้อผ้าให้ผมวันนี้ล่ะครับ?”

“ถ้าจะมีเหตุผลไหนที่ฉันต้องมาช่วยแต่งตัวให้คุณ ก็คงเป็นเพราะการแต่งตัวที่แย่มากของคุณนี่แหละ” ซูเสวี่ยพูดอย่างตรงๆ

“คุณช่วยอย่าเล่นงานผมตรงจุดนี้ทีเถอะ! เสวี่ยเอ๋อ” ฉิงเทียนพูดขณะที่เดินไปตามถนน

ณ ร้านไหหนาน

ซูเสวี่ยกับฉิงเทียนเข้าไปในร้าน

พนักงานขายที่อยู่ใกล้ๆก็ได้รีบเดินมาหาแล้วยิ้มพร้อมกับพูดขึ้น “คุณลูกค้าต้องการเลือกซื้อเสื้อผ้าแบบไหนดีคะ?”

ซูเสวี่ยก็ได้ยิ้มแล้วพูดตอบกลับไป “ขอเลือกดูก่อนนะคะ”

“ได้ค่ะ!”

มีชุดสูทอยู่ทุกรูปแบบในร้านนี้ ฉิงเทียนเองก็มองดูชุดสูทเหล่านี้แล้วพูดขึ้น “เสวี่ยเอ๋อ ทำไมถึงต้องมาซื้อชุดสูทด้วยล่ะ ในเมื่อผมไม่ได้ไปทำงานสักหน่อย”

“แล้วใครบอกคุณกันว่าใส่ชุดสูทไม่ได้ถ้าคุณไม่ทำงานน่ะฮึ!” ซูเสวี่ยพูดขณะที่มองซ้ายมองขวาเลือกดูเสื้อผ้าให้ฉิงเทียน

สุดท้ายมันเลยกลายเป็นความเศร้าในความสุขของฉิงเทียน แฟนสาวของเขาที่ง่วนอยู่กับการเลือกซื้อเสื้อผ้าให้ฉิงเทียน

ฉิงเทียนก็ได้แต่มองดูซูเสวี่ยด้วยรอยยิ้มแบบแห้งๆ

พนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ๆก็ได้มองดูซูเสวี่ยอย่างตั้งใจและคอยช่วยเลือกเสื้อผ้าให้แฟนหนุ่มของเธอและพูดชม “สุภาพบุรุษท่านนี้ช่างโชคดีนะคะ ที่ได้แฟนสาวที่เอาใจใส่เช่นนี้”

ฉิงเทียนก็ผงกหัวอย่างรวดเร็วเป็นเป็นการยืนยัน “ใช่แล้วแฟนสาวของผมดีงามที่สุดแล้ว!” เขาหยอดคำหวานใส่ซูเสวี่ยขณะที่ซูเสวี่ยกำลังวุ่นวายกับการเลือกดูเสื้อผ้าอยู่

เมื่อซูเสวี่ยพบว่าฉิงเทียนแอบหยอดคำหวานลับหลังเธอ ใบหน้าที่แสนสวยของเธอก็ได้ปรากฏรอยยิ้มแล้วพูดขึ้น “เอ้านี้ อย่ามัวแต่คุย ไปลองใส่ชุดสูทนี้ดูได้แล้ว!”

ฉิงเทียนจึงไปที่ห้องลองเสื้อพร้อมกับชุดสูทของเขา

ฉิงเทียนที่เปลี่ยนชุดของเขาเสร็จแล้วก็ได้เดินออกมาให้ซูเสวี่ยและพนักงานขายมองดูตัวเขา

ฉิงเทียนจึงได้พูดขึ้นพร้อมกับยิ้ม “เสวี่ยเอ๋อ ผมหล่อสมกับที่เป็นแฟนหนุ่มของคุณรึยัง”

“ว้าว สุภาพบุรุษท่านนี้ยอดที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นตอนใส่ชุดนี้เลยค่ะ” พนักงานขายพูดชมเขา

ซูเสวี่ยก็ได้มองดูผลงานชิ้นเอกของเธอแล้วผงกหัวด้วยความพึงพอใจ! “แต่ยังเหมือนขาดไปอย่าง!” ซูเสวี่ยพยายามมองดูฉิงเทียน

“จริงด้วยสิ” ซูเสวี่ยที่เหมือนคิดบางอย่างออกได้ก็หันไปพูดกับพนักงานขาย “คุณมีรองเท้าหนังขายบ้างไหมคะ?”

สุดท้าย ภายใต้สายตาที่หลงใหลของพนักงานขาย ฉิงเทียนจึงได้จูงมือซูเสวี่ยเดินออกจากร้านไป

แล้วฉิงเทียนก็บังเอิญได้ยินคำชมเข้า “คนนี้คือแฟนของผู้จัดการงั้นเหรอ หล่อมากเลยล่ะ!”

“คุณยังไม่รู้สินะ วันนั้นแฟนหนุ่มของผู้จัดการนะจัดการกับหลิวไห่ลูกชายคนโตของเหวินไห่กรุ๊ปได้ด้วยนะ”

“เขาแข็งแรงมากเลยสินะ ตอนแรกฉันนึกว่าเขาเป็นลูกน้องเธอซะอีกนะ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ฉิงเทียนก็อยากจะกระอักเลือดออกมา และทำให้เขานึกอิจฉาพี่ชายสุดหล่อของเขาขึ้นมา

ฉิงเทียนก้มหัวของเขาไปข้างๆหูของซูเสวี่ยแล้วพูดขึ้น “ลูกน้องของคุณบอกว่าผมเป็นลูกน้องคุณแน่ะ! แบบนี้คุณจะให้เงินเดือนผมเท่าไรดีเสวี่ยเอ๋อ!”

“ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของคุณแล้วล่ะนะ” ซูเสวี่ยเอามือป้องปากหัวเราะพร้อมกับพูดออกมา

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยไปหัวเราะไปอยู่นั้น

หลิวไห่ก็ได้มาปรากฏตัวตรงหน้าของฉิงเทียนและพูดถากถางเขา “มองหาข้าวนุ่มๆทานอยู่เหรอ!”

หลิวไห่ที่จู่ๆก็โผล่มา ฉิงเทียนก็ได้มองไปที่เขาอย่างใจเย็น “ผมคงจะรู้สึกยินดีถ้ามีข้าวนุ่มๆให้ทานล่ะนะ แล้วคุณล่ะยังทานอาหารได้อยู่เหรอ?”

ซูเสวี่ยมองไปที่หลิวไห่ที่กำลังโกรธแล้วพูดขึ้น “หลิวไห่ วันนี้คุณมาที่นี่ได้อย่างไร?”

เมื่อเห็นว่าซูเสวี่ยพูดถามเขา หลิวไห่ก็ได้ยิ้มแล้วตอบกลับไป “ก็ลูกชายของประธานบริษัทคุณนะเป็นคนที่ผมเชิญมางานนี้! ทำไมเสวี่ยเอ๋อไม่ไปเต้นกับผมสักหน่อยล่ะครับ

ซูเสวี่ยเมินเขาและพูดกับฉิงเทียนอย่างหวาน “ฉิงเทียน ไปนั่งรออยู่ตรงนั้นนะ! เดี๋ยวอีกสักพักฉันมีโชว์ต้องขึ้นแสดง คุณคอยดูด้วยนะ”

ฉิงเทียนผงกหัว “ได้เลย! ผมจะคอยเชียร์คุณนะ เสวี่ยเอ๋อ”

ไม่นานนักในห้องประชุมใหญ่ก็เต็มไปด้วยผู้คน เพราะใกล้ถึงเวลาแสดงแล้ว

โดยที่ไม่รู้เลยว่าฉิงเทียนกับหลิวไห่นั้นมาอยู่ใกล้กันตั้งแต่เมื่อไร

ฉิงเทียนนั้นรู้สึกได้เลยว่าผู้คนรอบตัวเขานั้นมองดูเขาด้วยความเคียดแค้นมาก แล้วจากนั้นก็หันไปมองหลิวไห่ที่แสยะยิ้มชั่วร้ายออกมาอยู่บนใบหน้าของเขา ฉิงเทียนนั้นคิดว่าเขาจะต้องทำอะไรแน่ แต่ฉิงเทียนก็ไม่คิดที่จะเปิดเผยอะไร ฉิงเทียนคิดว่าลูกเล่นเล็กๆน้อยๆของเขานั้นไม่มีผลอะไรกับฉิงเทียนอยู่แล้ว

แต่ในคราวนี้สิ่งที่เขาคิดไว้มันผิด

ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งมาข้างๆหูของหลิวไห่แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงค่อยๆ “เตรียมการเรียบร้อยแล้วครับ!”

หลิวไห่ผงกหัวอย่างพอใจแล้วพูดตอบด้วยเสียงต่ำ “ซูเสวี่ย คุณเลือกผู้ชายจนๆอย่างเขา ในเมื่อผมไม่ได้คุณมา ก็อย่าหวังว่าจะได้มีความสุขกับเขาเลย” สายตาของเขานั้นเต็มไปด้วยชัยชนะออกมา