ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 71

บทที่ 71 ร่วมมือกัน

“พี่สาม พี่เป็นถึงเจ้าหน้าที่รัฐนะ พี่จะมาทำเรื่องสมโจรแบบนี้ไม่ได้นะ!” ฉิงเทียนมองไปที่หวงเห่า ซึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ

หวงเห่าพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง “ตอนนี้นอกเวลาราชการแล้ว พี่ใหญ่จัดการเลย!”

“ได้เลย”

สิ้นเสียงทั้งสองคนก็ได้กระโดดซ้อนทับฉิงเทียนบนเตียง ฉิงเทียนที่ถูกทับโดยทั้งสองคนนั้นก็ได้พยายามพูดออกมา “ดูเหมือนจะเลือกคบเพื่อนผิดซะแล้ว ผมยอมแล้วครับ”

“หึ ถ้ายอมดีๆซะตั้งแต่แรก ก็ไม่ต้องโดนแบบนี้แล้ว น้องสามถอย!” เมื่อจ้าวก่างออกคำสั่ง ฉิงเทียนจึงได้รู้สึกตัวเบาขึ้นมา

ยังจำน้ำแก้วที่ผมให้พวกคุณดื่มได้ไหม?” เขาถาม

“อื้ม น้ำแก้วนั้นทำให้ร่างกายของพวกเราดีขึ้นอย่างมาก” หวงเห่าตอบ

แล้วทั้งสองคนก็มองมาที่ฉิงเทียนอย่างสงสัย ฉิงเทียนจึงได้อธิบาย “น้ำที่ผมให้พวกคุณดื่มนั้นไม่ใช่น้ำธรรมดา แต่มันคือน้ำวิญญาณซึ่งคือน้ำที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณ”

“แล้วทำไมตอนนั้นพวกเราถึงไม่รู้อะไร?” หวงเห่าถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ จ้าวก่างที่นั่งอยู่ข้างๆก็ผงกหัวอย่างเห็นด้วย!

“นั่นเป็นเพราะว่าน้ำแก้วนั้นผมได้ทำการเจือจางไปหลายรอบแล้ว เลยทำให้ตอนที่ผมเอามาให้ดื่มนั้นพวกคุณจึงได้ไม่รู้สึกถึงมันน่ะสิ” มองดูทั้งสองคนที่ทำสีหน้าไม่เชื่อ ฉิงเทียนจึงได้เดินไปที่โต๊ะแล้วหยิบน้ำมา 2 แก้วจากนั้นก็เทน้ำออกจากขวดเติมทั้งสองแก้วจนเต็ม

“เฮ้ น้องสี่ เจ้าขวดเล็กๆนั่นมันคืออะไรกันแน่ทำไมมันถึงบรรจุน้ำได้มากมายขนาดนั้น!” จ้าวก่างถามอย่างสงสัยเหมือนเด็ก

“นี่คืออุปกรณ์เก็บของต่างมิติน่ะ เอาล่ะ ตอนนี้พวกคุณทั้งสองคนรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณของน้ำทั้งสองแก้วนี้แล้วหรือยัง?” พูดจบ เขาก็ถอยออกมายืนห่างๆแล้วมองดูทั้งสองคนทดลองดู

ทั้งสองคนหยิบแก้วน้ำขึ้นมาถือไว้ในมือของพวกเขา จากนั้นก็หลับตาแล้วพยายามรู้สึกถึงพลังวิญญาณ

ชั่วขณะหนึ่งผ่านไป

ทั้งสองคนก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกันด้วยสีหน้าที่ดูผิดหวัง เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสองคนแล้ว ฉิงเทียนก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาไม่รู้สึกถึงพลังวิญญาณแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงได้ปลอบ “พี่ใหญ่ พี่สาม นี่ถือเป็นเรื่องปกติ โดยทั่วไปมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณตั้งแต่ครั้งแรกอยู่แล้ว ดังนั้นผมถึงได้บอกไงว่ามันไม่ง่ายที่จะฝึกวิชาได้ มันมีปัญหามากมายนัก”

“ถ้าพวกเราไม่สามารถรับรู้ถึงพลังวิญญาณได้ พวกเราก็จะไม่สามารถฝึกวิชาได้ต่อให้พวกเรามีวิชาอยู่แล้วงั้นเหรอ?” หวงเห่าถามอย่างผิดหวัง

ฉิงเทียนรู้สึกตกตะลึง จริงๆแล้วเขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเกิดปัญหาเช่นนี้ขึ้นมาได้ เขานั้นคิดอยู่ตลอดเลยว่าพวกเขาจะสามารถฝึกวิชากันได้ทุกคน แต่เขาไม่สามารถพูดออกไปได้จึงได้ยิ้มแล้วบอก “ไม่ต้องกังวลไปพี่ใหญ่พี่สาม พวกคุณจะต้องสามารถฝึกวิชาได้แน่เพียงแค่มันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่พวกคุณคิดเท่านั้น!”

“น้องสี่ แล้วนายใช้เวลานานแค่ไหนถึงสามารถที่จะรู้สึกถึงพลังวิญญาณได้?” จ้าวก่างถามอย่างสงสัย

เมื่อได้ยินที่จ้าวก่างถาม ฉิงเทียนก็คิดในใจว่าเขานั้นรู้สึกได้แทบจะทันที แต่อย่างไรก็ดีถ้าเขาพูดออกไปคงได้กำลังใจหดหายกันหมดแน่ ดังนั้นเขาจึงได้ปรับเปลี่ยนเล็กน้อย “ก็ใช้เวลาตลอดหนึ่งคืนเลยนะกว่าผมจะรู้สึกได้ ดังนั้นพวกคุณไม่ต้องผิดหวังกันหรอก!”

จ้าวก่างที่รู้สึกโล่งอกขึ้นมาก็พูดขึ้น “ถ้าอย่างนายยังต้องใช้เวลาตั้งคืนหนึ่ง พวกเราเพิ่งลองไปแค่ชั่วโมงเดียว ไม่น่าแปลกที่จะไม่รู้สึกอะไร”

“อืม ตอนนี้พวกคุณรู้แล้วรึยังว่าทำไมผมถึงมีความสามารถมากพอที่จะพูดได้ว่าผมจะสามารถทำลายตลาดมืดได้” ฉิงเทียนกล่าว

ในขณะที่ฉิงเทียนและคนอื่นๆกำลังมองหาคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อยู่นั้น ตระกูลหลิวเองก็กำลังอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนที่ทันสมัย

ซึ่งจะเห็นได้ว่าหลิวไห่นั้นกำลังนอนอยู่ในเตียงโรงพยาบาล สภาพเหมือนจะตาย ส่วนหลิวตันกับหลิวซิงหยุนกำลังปรึกษากับแพทย์อยู่

“หมอครับ เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายผมกันแน่ จู่ๆเขาก็ลุกขึ้นยืนไม่ได้และมีอาการแทบจะทุกส่วน” หลิวซิงหยุนถามอย่างกระวนกระวายใจ

หมอที่ยืนอยู่ใกล้ๆเขาก็กำลังมองดูและตรวจสอบบันทึกตรวจร่างกายของหลิวไห่แล้วถอนหายใจ “คุณหลิวครับ ทั้งเส้นประสายและเส้นเลือดที่ต้นขาของเขาถูกตัดขาดทำให้ช่วงล่างของเขานั้นเป็นอัมพาตและระบบการสืบพันธุ์ของเขาก็ใช้การไม่ได้ด้วย!”

เมื่อได้ยินที่แพทย์กล่าว หลิวไห่ก็ตะโกนออกมา “ไม่มีทาง ไม่มีทาง ผมไม่ได้ประสบอุบัติเหตุหนักขนาดนั้นสักหน่อย แล้วมันจะมีปัญหากับเส้นประสาทที่ต้นขาของผมได้อย่างไร? ทำไมผมถึงไม่รู้สึกอะไรเลย ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ตอนที่ผมตื่นขึ้นมา!”

“แกตรวจดูอย่างถี่ถ้วนแล้วหรือยัง? ไอ้หมอเก๊” หลิวไห่ด่า

หลังจากที่ถูกหลิวไห่ด่า สีหน้าของหมอคนนั้นก็เสียขึ้นมา และหลิวซิงหยุนก็ได้พูดอย่างโกรธจัด “หุบปาก!”

“ผมเป็นแบบนี้ไปแล้ว คุณพ่อยังจะบอกให้ผมหุบปากอีกเหรอ ผมจะทำลาย ทำลายมัน ถ้าพวกเขาไม่สามารถรักษาผมได้ผมจะทำลายไอ้พวกไร้ประโยชน์พวกนี้ให้หมดทุกคน!” หลิวไห่พูดอย่างโอหัง

“เพียะ” มีเสียงดังขึ้นมา หลิวซิงหยุนนั้นตบเข้าไปที่แก้มของหลิวไห่ “ไอ้ลูกไม่รักดี! หมอ ออกไปคุยกับผมข้างนอก”

“ได้ครับคุณหลิว ถ้าอย่างนั้นผมจะออกไปรอข้างนอกครับ” หลังจากพูดจบเขาก็เดินออกไปข้างนอก หลิวไห่ที่ถูกตบไปก็เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา “คุณตบผม คุณตบผม ทำไมคุณถึงตบผม? คุณคิดว่าคุณคู่ควรกับแม่ของผมแล้วงั้นเหรอ? แม่ของผมได้ฝากฝังให้คุณดูแลผมก่อนที่เธอจะตาย แล้วนี่คือที่คุณดูแลผมงั้นเหรอ? ผมกำลังจะตายแต่คุณกลับตบผมแบบนี้ ถ้าผมตายเมื่อไร ผมจะฟ้องแม่ของผม”

สีหน้าของหลิวซิงหยุนก็มืดหม่นขึ้นมาเมื่อได้ยินที่หลิวไห่พูดถึงแม่ของเขา หลิวตันที่อยู่ข้างๆเขาก็ได้พูดดุ “เสี่ยวไห่หยุดเดี๋ยวนี้ พ่อเองก็เป็นห่วงนายเช่นกันนะ”