ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 73

บทที่ 73 เครื่องบิน

“อื้ม ระวังตัวด้วยนะ ถ้าเกิดเจอปัญหาอะไรที่คุณแก้ไม่ตก คุณก็โทรมาหาฉันได้นะ คุณปู่นั้นพอจะมีคนรู้จักในจิงตูอยู่ ท่านน่าจะขอความช่วยเหลือจากคนเหล่านั้นได้หากจำเป็น” ซูเสวี่ยลูบหัวของฉิงเทียนและพูดปลอบเขา

ฉิงเทียนมองไปที่หน้าของซูเสวี่ยที่กำลังเป็นกังวลเรื่องของเขา เขานั้นไม่อยากให้ซูเสวี่ยเป็นกังวล เขาจึงได้พูดออกไปทันที “ได้สิ ถ้าผมเจอปัญหาที่ผมแก้ไม่ได้จริงๆ ผมจะโทรมาหาคุณนะ!”

“คุณเป็นภรรยาที่น่ารักของผม นอกจากนี้คุณปู่ของคุณก็ยังเป็นศิษย์น้องของผมอีก!” ฉิงเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เอาน่า!” เมื่อซูเสวี่ยได้ยินที่ฉิงเทียนเรียกเธอว่าภรรยาในที่สาธารณะเช่นนี้ ก็ทำให้เธออายแล้วพูดขึ้น “ที่นี่คนเยอะแยะ”

“คนเยอะแยะก็ไม่เห็นเป็นอะไร! คุณเป็นภรรยาของผม คุณเป็นภรรยาของผม!” ฉิงเทียนกอดซูเสวี่ยไว้ในอ้อมแขนของเขา บรรยากาศตึงเครียดเมื่อสักครู่ก็ได้กลายเป็นผ่อนคลายไปแล้ว

ด้วยการนำทางของพนักงานบนเครื่อง ฉิงเทียนก็ได้เดินเข้าไปยังชั้นธุรกิจ แล้วมองไปยังพื้นที่ที่กว้างขวางและที่นั่งที่สะดวกสบายของชั้นธุรกิจ

“เป็นคนรวยนี่มันสุขสบายดีจริงๆ” ฉิงเทียนนั่งลงตามหมายเลขบนตั๋วเครื่องบินของเขา “แถมยังได้นั่งริมหน้าต่างด้วย เยี่ยมไปเลย”

ฉิงเทียนนั้นเคยได้ยินคนพูดถึงที่นั่งริมหน้าต่างว่า จะสามารถมองเห็นทิวทัศน์ด้านนอกได้อย่างชัดเจน ซึ่งเมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้วฉิงเทียนก็รู้สึกเสียใจกับตัวเขาในตอนแรก ในตอนที่เขาจบการศึกษาใหม่ๆและเดินทางมาที่โม๋ตูนั้น เขาต้องนั่งรถไฟที่ใช้เวลามากกว่า 20 ชั่วโมงเพื่อประหยัดเงินค่าเดินทางเพิ่มอีก 1000 หยวนเพื่อเดินทางมาโม๋ตู

แต่ในตอนนี้เขาซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจ แล้วโลกก็จะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว! ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนี้อยู่เขาก็นึกถึงฉิงหยูขึ้นมา แล้วคิ้วของเขาก็ขมวดอีกครั้ง ในเวลานี้เขาคิดถึงเรื่องของฉิงหยู และแน่นอนว่าเขานั้นยังไม่มีอารมณ์ที่จะมาชื่นชมทิวทัศน์สักเท่าไรนัก

และในขณะที่ฉิงเทียนนั้นกำลังคิดถึงเรื่องของฉิงหยูอยู่นั้น ผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวราวกับเป็นเจ้าหน้าที่รัฐได้เดินมาใกล้ๆเขา เธอนั้นสูงประมาณ 170 และยังมีรูปร่างที่สุดยอดมาก แต่เธอนั้นสวมแว่นกันแดดขนาดใหญ่และผ้าพันคอรอบคอของเธอจนเหลือให้เห็นแค่ปากเท่านั้น

ในมือถือตั๋วเครื่องบินของเธอเอาไว้แล้วมองหาที่นั่งของเธอ แล้วเธอก็นั่งลงพร้อมกับถอนหายใจเมื่อเธอพบว่าที่นั่งข้างๆเธอนั้นเป็นฉิงเทียน แล้วผู้โดยสารชายชั้นธุรกิจอีกคนเมื่อพบว่าเธอนั้นนั่งข้างฉิงเทียน แล้วเขาก็แสดงสีหน้าผิดหวังออกมา!

เธอจ้องมองมายังฉิงเทียนที่นั่งอยู่ข้างๆ! ดวงตาแสดงอาการตกใจขึ้นมาภายใต้แว่นกันแดดนั้น “ไม่คิดเลยว่าจะได้นั่งใกล้คนหล่อมากขนาดนี้บนเครื่องบินรอบนี้นะเนี่ย!” แน่นอนว่าเธอไม่พูดออกมาเพราะเธอนั้นมีศักดิ์ศรีในตัวเองอยู่ เพราะเธอนั้นคือจ้าวเมิ่งเหยาผู้ที่เป็นผู้หญิงในฝันของผู้ชายหลายคน

แต่ฉิงเทียนนั้นก็ไม่มีอารมณ์ที่จะมาชื่นชมสาวงามที่นั่งข้างเขาในเวลานี้

แล้วเสียงของพนักงานบนเครื่องก็ได้ดังขึ้นมา

“ขอยินดีต้อนรับท่านสู่สายการบิน[][][] เที่ยวบินที่ XXX ซึ่งจะขอนำท่านเดินทางจากโม๋ตูไปยังจิงตูนะคะ…..”

ในเวลานี้ฉิงเทียนก็ได้ฟื้นจากการจมปลักอยู่ในความคิดของเขาและปิดโทรศัพท์มือถือปฏิบัติตามกฎของสายการบิน ก่อนที่จะมองไปที่คนที่นั่งข้างๆเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ และมองดูเธอที่แต่งตัวอย่างมิดชิดอย่างรู้สึกแปลกๆ แต่ว่าแต่ละคนเองก็มีสิทธิที่จะแต่งตัวตามใจตัวเอง หลังจากที่ฉิงเทียนคิดได้เช่นนั้นเขาก็หันออกไปมองนอกหน้าต่างต่อ

แล้วเสียงของพนักงานบนเครื่องก็ดังขึ้นมาอีกรอบ เรียนท่านผู้โดยสารทุกท่าน ในขณะนี้เครื่องกำลังจะทำการบินขึ้นแล้ว ขอให้ท่านผู้โดยสารกรุณาปิดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกชนิดของท่านด้วยนะคะ!

หลังจากที่ฉิงเทียนได้ยินเสียงของพนักงานบนเครื่อง เขาก็ได้ตัวสั่นขึ้นมา เพราะนี่เป็นครั้งแรกของเขาที่ได้นั่งเครื่องบินแบบนี้ ดังนั้นจึงเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะรู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อย เขาคาดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะหันหัวไปอีกทางแล้วพบว่าคนที่นั่งข้างๆเขานั้นยังคงกดมือถือเล่นอยู่ในมือของเธอ

และแน่นอนว่าฉิงเทียนเองก็ไม่ได้สนใจท่าทีของเธอเช่นกันและหลับตาของเขา

มองไปที่ท่าทีของฉิงเทียน จ้าวเมิ่งเหยาก็โกรธมากขึ้นไปอีกแล้วดึงม่านกั้นระหว่างที่นั่งลงมา จากนั้นเธอก็ดึงม่านกั้นอีกฝั่งของเธอลงเช่นกัน ก่อนจะดึงผ้าพันคอของเธอลงมาด้วยความโกรธแล้วพูดขึ้น “ไม่คิดเลยว่าฉันจะต้องมานั่งติดกับผู้ชายใจจืดใจดำแบบนี้ด้วย”

ใบหน้าที่บอบบางของเธอ ดวงตาที่กลมโต และสีหน้าที่กำลังโกรธของเธอ แสดงให้เห็นว่าเธอนั้นสวยมาก ถ้าใครได้เห็นเธอเข้าก็จำเธอได้ทันทีว่าเธอนั้นคือจ้าวเมิ่งเหยา ทันทีที่เธอได้เดบิวต์ ด้วยการแสดงอันน่าทึ่งของเธอทำให้หนังและละครทุกเรื่องที่เธอแสดงขายดีมาก และเธอยังมีความสามารถทางด้านดนตรี เป็นที่รู้จักกันไปทั่วว่าเธอนั้นเป็นนักแสดงที่มากความสามารถในประเทศนี้ และถ้าผู้คนบนเครื่องบินลำนี้ทราบว่าจ้าวเมิ่งเหยานั้นอยู่บนเครื่องบินลำนี้ เครื่องบินลำนี้คงได้วุ่นวายมากแน่ๆ!

แต่ในปัจจุบันจ้าวเมิ่งเหยานั้นกำลังโกรธมากและคิด: ถ้าไม่ติดว่าวันเกิดของคุณปู่เป็นวันพรุ่งนี้นะ เราคงไม่ต้องรีบกลับจิงตูในคืนนี้ และก็คงไม่ต้องขึ้นเครื่องเจอผู้ชายน่ารำคาญแบบนี้ด้วย “เฮ้อ” หลังจากที่ระบายความโกรธเสร็จ เธอก็สวมแว่นดำของเธอกลับและนอนพักผ่อน

แน่นอนว่าฉิงเทียนนั้นไม่รู้เลยว่าเขานั้นได้ไปทำให้จ้าวเมิ่งเหยาโกรธโดยไม่รู้ตัวเข้าแล้ว ซึ่งเธอนั้นมีแฟนผลงานของเธออยู่จำนวนมหาศาลและถ้าแฟนๆของจ้าวเมิ่งเหยารู้เรื่องนี้เข้า เขาคงโดนถ่มน้ำลายใส่จนจมน้ำตายแน่ๆ

ในเวลานี้ฉิงเทียนเองก็กำลังหลับตาเช่นกัน และแน่นอนว่าเขานั้นยังไม่ได้หลับ แต่เขากำลังคิดถึงคำพูดของท่านหงจวินเหล่าจู่อยู่ในหัวของเขา: ทำอย่างไรเราถึงจะเข้าถึงวิชาสวรรค์โลกาและรู้สึกถึงตัวเองได้นะ?

ยิ่งเขาคิดมากเท่าไรคิ้วของฉิงเทียนก็ขมวดมากขึ้นเท่านั้น ฉิงเทียนนั้นรู้ดีว่าถ้าเขาไม่สามารถรู้สึกถึงตัวเองได้เขาก็จะหยุดอยู่ที่วิชาสวรรค์โลกาขั้นที่ 2 และอยู่ในชั้นเทียนเซียนไปตลอด แน่นอนว่านี่เป็นอะไรที่แม้แต่คนธรรมดาก็สามารถค้นพบได้แต่กลับไม่ถวิลหา เมื่อคิดเช่นนี้ฉิงเทียนก็รู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมา

มันราวกับว่าเขานั้นมีเงินมากมายมหาศาลแต่เขากลับไม่สามารถมีชีวิตที่โรยด้วยดอกไม้ได้ ช่างน่าเศร้าเสียจริงๆ!

“เราไม่ต้องการที่จะกลายเป็นคนแบบแน่นอน” ฉิงเทียนตะโกนก้องในใจของเขา