ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 76

บทที่ 76 จิงตู

“อ๊ะ จริงด้วยของฉันนี่นา” จ้าวเมิ่งเหยาพูดอย่างตกใจ แล้วจากนั้นก็รีบหยิบเอาเครื่องประดับในมือของฉิงเทียนกลับไป ในขณะที่รีบเอามือที่ถือโทรศัพท์อยู่เก็บไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว!

มองดูท่าทีตกใจของเธอ เขามองไปที่จ้าวเมิ่งเหยาด้วยสายตาแปลกๆก่อนที่จะกลับไปนั่งที่นั่งของตัวเอง

เมื่อเห็นว่าฉิงเทียนกลับมาที่นั่งของตัวเองแล้ว จ้าวเมิ่งเหยาก็ได้ดึงผ้าม่านลงมา แล้วจากนั้นเธอก็จับหน้าอกของตัวเองด้วยท่าทีที่กระวนกระวาย แล้วพูดขึ้นเบาๆ “โชคยังดีที่เขายังไม่เห็นเข้า ไม่อย่างนั้นฉันคงได้อายจนตายแน่!”

เธอหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาจากหลัง ความจริงแล้วจ้าวเมิ่งเหยานั้นได้ใช้โทรศัพท์มือถือของเธอถ่ายรูปฉิงเทียนตอนที่กำลังรักษาชายชราคนนั้นเอาไว้อยู่

มองดูฉิงเทียนที่กำลังรักษาชายชราในวิดีโอนั้น จ้าวเมิ่งเหยานั้นไม่เพียงแต่จะประหลาดใจแต่ยังเอ่ยปากชม “ถึงแม้ว่าชายคนนี้จะใจจืดใจดำก็ตามที แต่พูดได้เลยว่าเทคนิคการฝังเข็มของเขานั้นสุดยอดมากจริงๆ! หลังจากที่ลงจากเครื่องบินแล้ว เราเอาคลิปนี้ไปอัปลงใน*เวยป๋อให้แฟนๆของเราได้ดูดีกว่า!” (*https://weibo.com/ เว็บSocialmediaของจีนคล้ายๆ Facebook)

“พบหมออัจฉริยะชาวจีนเข้าโดยบังเอิญบนเครื่องบิน ต้องแชร์ให้ทุกคนดู!” จากนั้นก็อัปคลิปขึ้นเวยป๋อ แน่นอนว่าเรื่องที่สุดยอดนี้ถูกอัปโดยจ้าวเมิ่งเหยา ผู้ที่เป็นดั่งนางฟ้าในหัวใจของผู้ชายในจีนและมีแฟนๆในเวยป๋อร่วมๆ 100 ล้านคน ถึงแม้ว่าจ้าวเมิ่งเหยานั้นจะได้ใส่ภาพโมเสกเบลอหน้าของฉิงเทียนเอาไว้ก่อนที่อัปโหลดวิดีโอขึ้นไปก็ตามที แต่ด้วยความที่นางฟ้าคนนี้เป็นคนอัปขึ้นเวยป๋อและบอกด้วยว่าเป็นหมออัจฉริยะชาวจีน ทำให้มีการแชร์คลิปนี้ออกไปอย่างบ้าคลั่ง และทำให้ฉิงเทียนนั้นกลายเป็นคนที่ทุกคนตามหาโดยทันที! แน่นอนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเหล่านี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ ตอนนี้ฉิงเทียนเพิ่งจะเดินออกมาจากเครื่องบิน

“ถึงจิงตูเสียที” เขายืนอยู่ที่สนามบิน ฉิงเทียนอดไม่ได้ที่จะพูดเช่นนี้

เมื่อฉิงเทียนพูดจบ เขาก็รู้สึกได้ว่ามีคนที่เรียกเขาอยู่ข้างหลัง เมื่อหันหน้าไปก็พบว่าเป็นชายชราที่มีสีหน้าที่จริงจังยืนอยู่ข้างหลังเขา ฉิงเทียนจึงได้รีบเดินเข้าไปพบแล้วพูดขึ้น “ท่านผู้อาวุโสครับ ไม่ทราบว่าท่านมีอะไรต้องการให้ผมช่วยเหรอครับ?”

ชายชราก็ยิมแล้วพูดขึ้น “พ่อหนุ่ม เจ้ากำลังจะไปที่ไหนงั้นเหรอ? เดี๋ยวอีกสักครู่จะมีคนมารับข้า เจ้าอยากที่ให้ข้าไปส่งเจ้าไหม? มันไม่ง่ายนักหรอกที่จะหาแท็กซี่ได้ที่นี่ โดยเฉพาะในเวลาเช้ามืดเช่นนี้ด้วย!”

ท้องฟ้ายังคงมืดอยู่และมีรถที่ผ่านไปมาเพียงไม่กี่คัน ฉิงเทียนจึงได้พูดขอบคุณเขา “ถ้าเช่นนั้นผมคงต้องรบกวนท่านผู้อาวุโสแล้ว ผมกำลังจะเดินทางไปที่สถานีตำรวจจิงตูครับ”

“ได้เดี๋ยวจะไปส่งที่สถานีตำรวจจิงตูให้ รออยู่ที่นี่สักพักแล้วเดี๋ยวพวกเราไปด้วยกัน ให้ข้าได้ไปส่งผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าหน่อยเถอะ” ชายชราพูดพร้อมรอยยิ้ม

ฉิงเทียนก็ได้พูดอย่างถ่อมตัว “ท่านผู้อาวุโสครับผมไม่ใช่ผู้มีพระคุณ​หรอกครับ ได้โปรดเรียกผมแค่ว่าเสี่ยวฉิงเถอะ!”

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ รถคันหนึ่งก็มาจอดตรงฉิงเทียนและชายชรา

“รถข้ามาถึงแล้ว เสี่ยวฉิง ขึ้นรถกันเถอะ”

“ได้ครับ” ฉิงเทียนตอบแล้วขึ้นไปนั่งบนรถโดยไม่มีพิธีรีตอง

แล้วทั้งสามคนก็ขึ้นนั่งบนรถ และฉิงเทียนก็รู้สึกเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเขาเข้าใกล้สถานีตำรวจจิงตูมากขึ้นเรื่อยๆ เขานั้นคิ้วขมวดแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ชายชราที่นั่งอยู่ข้างๆเขาก็มองดูฉิงเทียนที่คิ้วขมวดมาตลอดทางจึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา “เสี่ยวฉิง เจ้ามีปัญหาอะไรอย่างนั้นเหรอ?” ทำไมเจ้าถึงได้คิ้วขมวดตลอดทางเช่นนั้น มันไม่ดีสำหรับคนหนุ่มอย่างเจ้าหรอกนะ ดูอย่างข้าสิถึงจะแก่แต่ก็ไม่เคยคิ้วขมวดเลยนะ!”

“ท่านผู้อาวุโส เป็นคนที่อารมณ์ดีตลอดเลยนะครับ ผมคงไม่สามารถทำอย่างท่านได้แน่ๆ” ฉิงเทียนจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยิ้ม

รถคันนั้นยังคงวิ่งต่อไป แต่ว่าความเร็วนั้นช้ามาก ถึงแม้ว่าการจราจรที่จิงตูนั้นจะพัฒนาเยอะมากแล้วก็ตาม แต่ก็มีทั้งผู้คนและรถอยู่เต็มไปหมด ดังนั้นในหนึ่งชั่วโมงรถจึงไม่สามารถเดินทางไปได้ไกลมากนัก

“ครับ ใช่ครับ ผมชื่อฉิงเทียน เป็นพี่ชายของฉิงหยูครับ” ฉิงเทียนตอบ “เกิดอะไรขึ้นกับน้องชายของผมงั้นเหรอครับ?”

“ใจเย็นๆก่อนนะครับคุณฉิง” หลงเถียนยื่นแก้วชาให้ฉิงเทียนและทำท่าบอกให้เขานั่งลงก่อนแล้วพูดขึ้น “คุณฉิงครับ เพื่อนร่วมห้องในหอพักของน้องชายคุณนั้นถูกวางยาพิษด้วยสารเคมีครับ ทางตำรวจจึงได้สงสัยว่าฆาตกรนั้นอาจจะเป็นหนึ่งในพวกเขาที่ร่วมหอพักเดียวกัน และคุณก็น่าจะรู้ว่าน้องชายของคุณนั้นเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยจิงตู ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศ แล้วพอเกิดคดีฆาตกรรมขึ้นมา พวกเบื้องบนจึงได้สั่งการให้จัดการเรื่องนี้อย่างจริงจังที่สุด เมื่อเช้านี้คุณน่าจะได้เห็นรายงานข่าวในหนังสือพิมพ์บนอินเทอร์เน็ตแล้ว พวกเราจึงหวังว่าทางครอบครัวจะให้ความร่วมมือกับทางกรมตำรวจครับ” เมื่อพูดจบเขาก็มองดูท่าทีของฉิงเทียน หลังจากที่ได้ฟังที่หลงเถียนพูดแล้ว ฉิงเทียนก็ค่อยๆสงบสติอารมณ์ได้ และสีหน้ากระวนกระวายของฉิงเทียนก็ได้ถูกเก็บซ่อนไปแล้วด้วย ซึ่งทำให้หลงเถียนนั้นรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เพราะเมื่อสักครู่นั้นเขายังมีท่าทีกระวนกระวายอยู่เลย แต่หลังจากที่บอกเรื่องความร้ายแรงของสถานการณ์แล้ว ความกระวนกระวายของเขาก็ได้หายไปทันที!

“เจ้าหน้าที่หลงครับ แล้วผมจะพบกับน้องชายของผมได้เมื่อไรครับ?” ฉิงเทียนถามอย่างใจเย็น

หลงเถียนคิดอยู่สักพักแล้วพูดขึ้น “ยังไม่ใช่วันนี้ครับ อย่างเร็วที่สุดก็พรุ่งนี้ครับ

“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน” จากนั้นเขาก็ได้เดินออกไปข้างนอก

การกลับไปอย่างกะทันหันของฉิงเทียนนั้นทำให้เจ้าหน้าที่หลงรู้สึกผิดคาด ในตอนนั้นเองก็ได้มีตำรวจหนุ่มวิ่งมาหน้าตาตื่น “ผู้กองครับ ผมไม่รู้พวกสื่อไปได้ข่าวมาจากไหนกันครับ? ตอนนี้มีพวกนักข่าวมารอกันเต็มด้านนอกแล้วครับพวกเขาอยากที่จะขอสัมภาษณ์คุณครับ!”

“อะไรนะ? กลุ่มนักข่าวพวกนี้น่าจะรีบมากันทันทีที่ได้ข่าวแน่ๆ!” หลงเถียนพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ก็ได้ ผมจะออกไปเอง” หลังจากที่พูดจบ เขาก็เดินออกไปข้างนอกอย่างช่วยไม่ได้

ส่วนฉิงเทียนที่อยู่ข้างนอกก็พบว่ามีรถมากมายจอดอยู่ที่ด้านหน้าของสถานีตำรวจ แล้วเขาก็พบแต่ผู้คนที่ถือไมโครโฟน และกล้องเดินออกมาจากรถกัน

ฉิงเทียนจึงได้ก้มหัวของเขาแล้วรีบเดินผ่านไป ฉิงเทียนรู้ว่าคนพวกนี้จะต้องเป็นนักข่าวที่รีบมาสัมภาษณ์ทันทีได้ข่าวมาแน่ๆ เพราะเป็นข่าวของมหาวิทยาลัยจิงตูแล้วยิ่งเป็นคดีฆ่ากันตายในหอพักด้วยแล้ว พวกเขาจะปล่อยผ่านข่าวแบบนี้ไปได้อย่างไร

“ไม่ต้องกังวลไปนะเสี่ยวหยู พี่จะไม่ปล่อยให้น้องเป็นอะไรไปแน่!” ฉิงเทียนพูดขึ้นมา ฉิงเทียนนั้นรู้ดีว่าเขาคงไม่ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีหากอยู่ที่สถานีตำรวจต่อ และคุณตำรวจก็ได้บอกแล้วด้วยว่ากว่าเขาจะพบเสี่ยวหยูได้ก็ต้องวันพรุ่งนี้ ดังนั้นตอนนี้ทำไมเขาไม่ไปที่มหาวิทยาลัยจิงตูเพื่อสำรวจดูที่เกิดเหตุสักหน่อย! ฉิงเทียนเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่คนที่มีนิสัยอย่างฉิงหยูนั้นจะสามารถฆ่าใครได้ และเขาก็อยากที่จะหาฆาตกรตัวจริงให้พบให้ได้