ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 8

บทที่ 8 ขายเห็ดหลินจือ

ณ ย่านเสี่ยวหลงเหมิน

ย่านเสี่ยวหลงเหมินนั้นเต็มไปแสงไฟในยามค่ำคืน ทำให้ทั้งย่านนี้ดูไม่ต่างอะไรไปจากกลางวัน มีผู้คนมากมายอยู่เต็มถนน ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนมาหาซื้อของโบราณ ฉิงเทียนนั้นเดินไปตามย่านนี้เพื่อมองหาร้านขายยา เขานั้นกำลังมองหาร้านที่จะขายเห็ดหลินจือของเขา

ฉิงเทียนไปตามถนนเสี่ยวหลงแล้วก็พบกับร้านขายยาจีนโบราณขนาดใหญ่ เมื่อฉิงเทียนมองขึ้นไปก็พบป้ายเหนือประตูเขียนว่า “ร้านขายยาสมุนไพร”

ฉิงเทียนมองดูและเดินเข้าไปด้านใน การตกแต่งภายในร้านยานี้ดูโบราณมาก ฉิงเทียนได้กลิ่นของสมุนไพรจีนทันทีที่เขาเดินเข้ามา และสิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของฉิงเทียนคือรูปแบบการจัดเก็บยาจีนตามแบบโบราณทั้งด้านซ้ายและขวาของร้าน มีตู้เก็บยาจีนทุกชนิดเอาไว้ในกล่องไม้เล็กๆ และตรงกลางของร้านจะมีเคาน์เตอร์อยู่

เคาน์เตอร์ที่อยู่ตรงกลางร้านนั้นมีหญิงสาวผมยาวนั่งอยู่ ทั้งๆที่ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง แต่หญิงสาวคนนี้กำลังใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีขาว และกำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ เขาไม่รู้ว่าเธอไม่รู้หรือเปล่าว่าฉิงเทียนนั้นเข้ามาในร้านแล้ว หรือว่าเธอไม่อยากที่จะสนใจฉิงเทียนกันแน่

ฉิงเทียนลูบจมูกของเขาแก้เขิน ก่อนที่จะก้าวเท้าเดินไปที่เคาน์เตอร์แล้วถาม “ที่รับซื้อสมุนไพรจีนไหมครับ?”

หญิงสาวที่กำลังก้มหน้าอยู่ เมื่อได้ยินเสียงคนกำลังพูดอยู่กับเธอ เธอก็เดินเข้าไปข้างในโดยที่ไม่ได้ยกหัวขึ้นมาเลย แล้วก็มีเสียงที่ไพเราะดังขึ้นมา: “พ่อค่ะ มีคนต้องการจะขายสมุนไพรแน่ะ!”

ฉิงเทียนมองดูหญิงสาวที่ไม่ได้ยกหัวขึ้นมาเลย ทำให้เขายืนรอแบบเก้ๆกังๆ แล้วก็ได้ยินเสียงผู้ชายที่ฟังดูสุขุมออกมาจากด้านใน “ยัยหนู มีลูกค้ามา ทำไมถึงไม่ดูแลลูกค้า”

ชายวัยกลางคนเดินออกมาด้วยชุดลำลอง เมื่อเห็นฉิงเทียนเขาก็ถามเขาด้วยรอยยิ้ม “ต้องการที่จะขายอะไรเหรอหนุ่มน้อย?”

ฉิงเทียนจึงได้รีบถามกลับไป “ที่นี่รับซื้อสมุนไพรทุกชนิดเลยรึเปล่าครับ?”

ชายวัยกลางคนจึงได้ตอบกลับไป: “หนุ่มน้อย วางใจได้เลยร้านของเราเป็นร้านยาที่ใหญ่ที่สุดในเสี่ยวหลงเหมินแล้ว หากว่าเป็นสมุนไพรจีนล่ะก็ พวกเรารับซื้อหมดแหละ!”

ฉิงเทียนจึงได้หยิบถุงกระดาษออกมาแล้วยื่นให้กับชายวัยกลางคน “งั้นเถ้าแก่ คุณช่วยดูให้หน่อยว่าสมุนไพรของผมนี่จะขายได้เท่าไรครับ?”

เถ้าแก่จึงรับถุงกระดาษมาจากฉิงเทียนแล้วเปิดออกดู เมื่อเห็นเห็ดหลินจือที่อยู่ข้างในชายวัยกลางคนก็จ้องมองในถุงกระดาษโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่จากสีหน้าที่ดูยินดีและมือที่สั่นเทาของเขาแสดงให้เห็นถึงความตื่นเต้นของเถ้าแก่ดี

ฉิงเทียนมองดูอากัปกิริยาของชายวัยกลางคนแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าราคาของเห็นหลินจือนี้ต้องไม่น้อยแน่ๆ

ฉิงเทียนจึงได้แสร้งทำเป็นกระแอมออกมา: “อะแฮ่ม เถ้าแก่ครับคิดว่าน่าจะขายได้สักเท่าไรครับ?”

เมื่อได้ยินฉิงเทียนกระแอม ชายวัยกลางคนจึงได้รู้สึกตัวและพูดกับฉิงเทียน “ขอโทษทีหนุ่มน้อย ฉันตื่นเต้นมากเกินไปหน่อย ฉันยังไม่สามารถให้ราคาที่ถูกต้องได้ ฉันคงต้องให้พ่อของฉันมาดูให้เสียแล้วล่ะ”

หญิงสาวที่ยังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่นั้นเมื่อได้ยินว่าชายกลางคนต้องการที่จะไปเรียกพ่อของเขา เธอจึงได้เงยหน้าขึ้นมาแล้วถามอย่างสงสัย “พ่อจะให้หนูไปตามคุณปู่มาดูให้ไหม?”

ชั่วขณะที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมานั้น ฉิงเทียนก็มองดูเธออย่างตกตะลึง ผมที่ยาวของเธอพลิ้วไสวอยู่ด้านหลังขณะที่เธอกำลังเงยหน้า ผิวของเธอก็ขาวยิ่งกว่าหิมะ แล้วแววตาของเธอที่ดุจดังน้ำใสในสระ หัวใจของฉิงเทียนนั้นดูเหมือนกำลังถูกดึงดูดโดยบางอย่าง และจ้องมองไปที่หญิงสาวคนนั้น

หญิงสาวเองก็หันมาดูของที่อยู่ในถุงกระดาษที่อยู่ในมือของชายวัยกลางคนอย่างสงสัย โดยไม่ได้รู้สึกถึงสีหน้าของฉิงเทียน

“ว้าว เห็ดหลินจือดอกนี้น่าจะอายุไม่น้อยกว่า 50 ปีเลยนะเนี่ย” หญิงสาวพูดขึ้นมาอย่างประหลาดใจ

ชายวัยกลางคนพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ยินดี “พ่อจะไปเรียกคุณปู่เอง ยัยหนูอยู่ดูแลหนุ่มน้อยคนนี้ละกัน” แล้วจากนั้นเขาก็เดินกลับเข้าไปด้านใน

ในตอนนี้หญิงสาวถึงได้รู้สึกตัวถึงฉิงเทียนขึ้นมา เพราะเขานั้นมาเพื่อขายของ คืนนี้ฉิงเทียนจึงได้ใส่ชุดที่ดีที่สุดของเขาออกมา เหมือนดั่งที่มีคนว่าเอาไว้ ไก่งามเพราะขน เดิมที่ฉิงเทียนก็รูปร่างหน้าตาดีอยู่แล้วและรวมกับยาของไท่ซ่างเหล่าจวินอีก ทุกส่วนของร่างกายของเขาจึงดียิ่งขึ้นไปอีก หลังจากที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้กลายเป็นชายหนุ่มหล่อขึ้นมาจริงๆ

เมื่อหญิงสาวมองไปที่ใบหน้าของฉิงเทียนแล้วพูดออกมาพร้อมกับยิ้ม “คุณก็เป็นหนุ่มหล่อดีนี่นา!”

เมื่อฉิงเทียนได้ยินคำชมจึงได้ตอบกลับไป “คุณก็สวยมากเช่นกันครับ”

หญิงสาวเมื่อได้ยินที่ฉิงเทียนพูดมาจึงได้พูดกลับไป: “นี่สุดหล่อ ท่าทางคุณจะยังไม่เคยมีความรักสินะ”

ฉิงเทียนสงสัยขึ้นมาว่าเธอรู้ได้อย่างไร จึงได้ตอบกลับอย่างเขินๆ “คุณรู้ได้อย่างไรครับ?”

ทันทีที่หญิงสาวได้ยินที่ฉิงเทียนถามเธอก็หัวเราะออกมาพร้อมร่างกายที่สั่นไหว และกระต่ายขาวตัวใหญ่สองตัวก็ได้สั่นไหวไปตามร่างกายของเธอ(กระต่ายขาวตัวใหญ่大白兔คือชื่อของลูกอมรสนม น่าจะเข้าใจนะว่าผู้แต่งหมายถึงอะไร) ทำให้ฉิงเทียนมองเห็นส่วนที่พองออกมาโดยไม่ตั้งใจ

ฉิงเทียนพยายามสะกดความตื่นเต้นเอาไว้ในใจและบอกเลขบัญชีของเขาไป

ไม่นานนัก โทรศัพท์มือถือของฉิงเทียนก็ดังขึ้นมา เมื่อฉิงเทียนเข้าไปดูก็พบว่าทางธนาคารส่งข้อความมาว่า เขานั้นมีเงินเข้าในบัญชี 2 ล้านหยวน

2 ล้านหยวน ฉิงเทียนนั้นไม่เคยที่จะคิดฝันมาก่อนว่าเขาจะมีเงินขนาดนี้ได้ แต่ตอนนี้เขากลับสามารถหาได้อย่างง่ายดาย ฉิงเทียนไม่คิดว่าแค่เขาซื้อสมุนไพรราคาที่ถูกมาจากถาวเป่าสวรรค์มาจะสามารถทำเงินได้มากขนาดนี้ หลังจากนี้การหาเงินก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปแล้ว เขาไม่ต้องใช้ชีวิตที่ยากลำบากกับน้องชายอีกต่อไปแล้ว

ซูเสวี่ยจึงได้พูดขึ้นข้างๆเขา: “ฉิงเทียน คุณมีสองล้านแล้ว สนใจที่จะเลี้ยงอาหารค่ำฉันบ้างไหม?”

ฉิงเทียนที่รู้สึกมั่นใจในตัวเองขึ้นมาก็ได้ยิ้มตอบกลับไป “ช่างเป็นเกียรติมากที่ผมมีโอกาสได้ชวนสาวงามอย่างคุณไปทานมื้อค่ำด้วยกัน คุณอยากให้ผมชวนคุณไปทานมื้อค่ำเมื่อไรดีครับ?”

ซูเสวี่ยตอบกลับมา “ถ้าอย่างนั้นมะรืนนี้ว่ายังไงคะ คุณโอเครึเปล่า?”

ฉิงเทียนจึงตอบตกลง แล้วจากนั้นเขาก็คุยกันต่ออยู่อีกสักพัก เมื่อพบว่าเป็นเวลา 3 ทุ่มกว่าแล้ว ฉิงเทียนจึงได้กลับบ้าน

ซูเสวี่ยมองดูฉิงเทียนที่เดินจากไปและคิดในใจของเธอ: ฉันน่ะไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายที่จะยอมไปทานข้าวกับใครก็ได้หรอกนะ อืม ฉันจะทำความรู้จักฉิงเทียนคนนี้อย่างไรดีนะ

มีบางอย่างที่ฉิงเทียนยังไม่รู้คือตั้งแต่ที่เขาได้ทานยาของไท่ซ่างเหล่าจวินเข้าไป ทำให้ทั้งร่างกายของเขาเป็นเหมือนดั่งเซียน แน่นอนว่าเขานั้นได้กลายเป็นที่ดึงดูดอย่างมากของหญิงสาวทั้งโลกไปแล้ว

เมื่อฉิงเทียนกลับมาถึงห้อง เขาก็รีบปิดประตูและตะโกนอย่างตื่นเต้น: “สองล้านหยวนหาง่ายจังโว้ย ถาวเป่าสวรรค์ผมรักคุณ”

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ฉิงเทียนก็ได้ทำการโอนเงิน 100000 หยวนไปเข้าบัญชีฉิงหยูน้องชายของเขา ไม่นานนักฉิงหยูก็ได้รีบโทรกลับมาถามเขา “พี่ครับ ทำไมคุณถึงมีเงินมากมายขนาดนี้ได้?”

ฉิงเทียนจึงพูดพร้อมกับยิ้ม “เสี่ยวหยู นายสามารถใช้เงินนั้นได้อย่างสบายใจเลยนะ พี่ชายหาเงินนี้มาได้เอง ไม่ได้ไปแย่งชิงหรือขโมยใครเขามา! ถ้าไม่พอมาบอกพี่ได้”

หลังจากที่อธิบายไป ฉิงหยูก็รู้สึกโล่งอก เมื่อคิดถึงความยากลำบากของเขากับน้องชายแต่ก่อนนี้ จมูกของฉิงเทียนก็รู้สึกปวดเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมา