ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 93

บทที่ 93 โฆษณา

“แม่เจ้าโว้ย ทำไมถึงได้มีคนเยอะขนาดนี้เนี่ย?” ฉิงเทียนที่อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา เมื่อเห็นทะเลผู้คนอยู่ที่ด้านนอกสถานีตำรวจ ซึ่งในบรรดาเสียงที่อึกทึกอยู่นี้มีทั้งเสียงไอและเสียงครวญครางอีกด้วย

“สถานีตำรวจกลายเป็นโรงพยาบาลไปตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย?” ฉิงเทียนพูดกับตัวเอง

“เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอครับ สหายตำรวจ!” ฉิงเทียนเดินไปที่ประตูหน้าและพูดกับตำรวจที่พบ

ตำรวจคนนั้นเมื่อเห็นฉิงเทียนก็รู้สึกเหมือนพระมาโปรด เขารีบพาฉิงเทียนเข้ามาข้างในราวกับเป็นราชา

ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ฉิงเทียนรู้สึกสับสนและถามอีกครั้ง “มีอะไรอย่างนั้นเหรอครับสหายตำรวจ?”

“เข้าไปข้างในเดี๋ยวก็จะรู้เองครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจพาฉิงเทียนมาที่ห้องโถงแล้วตะโกน “เอ้า มาแล้วหมอที่พวกคุณอยากจะพบน่ะ”

แต่แล้วฉิงเทียนก็มองดูด้วยสายตาที่ตกใจ ผู้คนที่อยู่ในห้องโถงนี้ที่กำลังคุยกันเรื่องของตัวเองกันอยู่นั้นก็พากันหันมาหาฉิงเทียนทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงของคุณตำรวจ

ด้วยความเร็วปานนักวิ่ง 100 เมตรได้พากันวิ่งมาหาฉิงเทียน และในเวลาไม่ถึงนาทีก็พากันมาล้อมรอบฉิงเทียนแล้ว ตอนนี้ฉิงเทียนถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คน

“หมอครับช่วยผมด้วย”

“หมอเทวดาครับ หัวใจผมอาการไม่ค่อยดีเลยครับ ช่วยผมด้วยครับ”

“หมอเทวดาคะ หน้าอกของหนูเล็กมากเลย ช่วยทำให้มันใหญ่ทีได้ไหมคะ?”

………………….

…………………

ฉิงเทียนรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงขึ้นมาทันที เมื่อรู้แล้วว่าคนเหล่านี้มาเพื่อตามหาเขา

“ด้วยคนจำนวนเยอะขนาดนี้ ต่อให้รักษาคนไข้หนึ่งคนใช้เวลานาทีเดียวก็ตาม ต่อให้ไม่หลับไม่นอนหนึ่งอาทิตย์จะรักษาได้หมดรึเปล่ายังไม่รู้เลย ยิ่งไปกว่านั้นมะเร็งน่ะ มาหาเราไปก็เปล่าประโยชน์!” ฉิงเทียนตะโกนในใจของเขา

ฉิงเทียนมองเห็นผู้กองหลงที่ยืนยิ้มอย่างชั่วร้ายอยู่ไกลๆ ทำให้หัวของฉิงเทียนรู้สึกเหมือนหัวของเขากำลังทำงานอย่างเต็มกำลัง

ส่วนผู้กองหลงนั้นยืนมองดูอยู่ห่างๆและดูฉิงเทียนถูกเหล่าคนไข้รุมล้อม ไม่เพียงแต่ยืนยิ้มอยู่ห่างๆ แต่ไม่ยอมเข้ามายุ่งด้วย และกำลังรู้สึกโล่งอกขึ้นมา

“ช่วยเงียบด้วย ทุกคน!” ฉิงเทียนที่ไม่รู้ว่ากระโดดขึ้นไปบนโต๊ะเมื่อไรได้ตะโกนออกมา

แต่ทว่า ผู้คนที่อยู่ด้านล่างกลับยังพูดความต้องการของตัวเองอยู่ และไม่สนใจคำพูดของฉิงเทียนเลย

“เงียบ…” ทันใดนั้นก็รู้สึกแรงกดดันที่ท่วมท้นแผ่ออกมา แล้วทันใดนั้นทุกคนก็เงียบ

ฉิงเทียนจึงได้พูดขึ้น “ทุกคนมาที่นี่เพื่อมาพบกับผมในฐานะหมอสินะ?”

“ใช่ครับหมอเทวดา พวกเราทั้งหมดมาที่นี่หลังจากที่พวกเราได้ดูในข่าว”

“ใช่แล้ว!”

…………

แล้วเหล่าคนที่อยู่ด้านล่างต่างก็อธิบายกันอย่างเร่งรีบ แต่กว่าฉิงเทียนจะเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็นานมาก

ปรากฏว่าในตอนที่คลิปของเขานั้นเผยแพร่ในเวยป๋อนั้น มีบางคนที่ยังไม่เชื่อเรื่องนี้ และคนป่วยส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่คนหนุ่มสาวที่ชอบเล่นเวยป๋อ แต่พอได้ออกข่าวทางทีวี หนังสือพิมพ์และสื่อต่างๆแล้ว โดยเฉพาะเรื่องของการสัมภาษณ์ที่สถานีตำรวจ ทำให้พวกเขาเชื่อเรื่องนี้ขึ้นมา

“บ้าจริง นี่มันขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ เดิมทีเราแค่ต้องการทำให้ทุกคนหันมาสนใจเสี่ยวหยูและทำให้ปฏิบัติกับเขาดีขึ้นเท่านั้น แต่ตอนนี้เรื่องของเสี่ยวหยูก็กำลังจะคลี่คลาย แต่กลายเป็นเราที่ตกไปอยู่ในปัญหาแทน!” ฉิงเทียนพูดบ่นกับตัวเอง “กะแล้ว เราไม่ควรที่จะทำอะไรเตะตาเกินไปจริงๆ”

แต่อย่างที่เขาว่าไม่มียาแก้เสียดายให้ทานในโลกนี้ ผูกเองก็ต้องแก้เอง!

ถึงแม้ซูเสวี่ยนั้นจะยังหึงอยู่หน่อยๆ แต่เธอก็ได้ค้นหาไฟล์ที่อยู่ในคอมพิวเตอร์ “ในจิงตูจะมีคลินิกอยู่ที่ถนน*****ที่นั่นแหละคือคลินิกของตระกูลฉัน”

“เข้าใจแล้ว เอาไว้ผมจะอธิบายเรื่องนี้ให้ฟังทีหลังนะที่รัก” ว่าแล้วฉิงเทียนก็รีบวางสายไป

ซูเสวี่ยที่อยู่อีกด้านของโทรศัพท์ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างโมโหและพูดขึ้น “สามีของคนในประเทศอะไรกัน ฉันควรจะทำยังไงกับคุณดีนะตอนที่กลับมาแล้ว?” จากนั้นเธอก็โทรหาคลินิกในจิงตูเพื่อบอกกับทางนั้นว่าอีกเดี๋ยวน่าจะมีคนไข้ไปหา

ฉิงเทียนจึงได้ฉกเอาโทรโข่งในมือของผู้กองหลงที่กำลังพยายามเจรจากับผู้คนอยู่ แล้วพูดด้วยเสียงที่ดัง “ทุกคนครับ ทุกคนได้โปรดช่วยไปที่คลินิกที่อยู่บนถนน*****เพื่อไปทำกำหนดนัดด้วยนะครับ ผมจะไปทำการรักษาให้ที่นั่น และรีบๆไปก็ดีนะครับ เพราะผมสามารถรับคนไข้ได้แค่ 10 คนต่อวันเท่านั้นนะครับ”

ทันทีที่ฉิงเทียนพูดจบ เหล่าผู้ป่วยก็พากันย้ายออกไปจากสถานีตำรวจไปยังคลินิกในทันที

หลังจากที่ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ทุกคนก็ได้หายไปจนหมด

ส่วนฉิงเทียนและผู้กองหลงก็ได้ลงมาจากโต๊ะโดยปราศจากการวางตัว

“ในที่สุดก็จบสิ้นสักที พวกผมจะได้ทำงานอย่างสงบเสียที”

“นั่นสินะครับ ทำไมถึงได้มีคนมาที่นี่มากมายขนาดนี้ได้เนี่ย?” ฉิงเทียนก็พูดบ่นบ้าง เมื่อได้ยินที่ฉิงเทียนบ่น ผู้กองหลงก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองมาที่เขา

ฉิงเทียนเมินเฉยต่อสายตาของเขาแล้วถามขึ้น “ผู้กองหลงครับไม่ทราบว่าวันนี้ผมขอพบกับน้องชายผมได้ไหมครับ?”

“ได้!” ผู้กองหลงพูดอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็เดินไปอย่างโมโห

“เอ๊ะ เราก็ไม่ได้ถามอะไรที่เป็นการยั่วโมโหเขานี่นา เกิดอะไรขึ้นนะ?” ฉิงเทียนลูบจมูกของเขาแล้วพูดกับตัวเอง

“แต่ว่าเราน่าที่จะจัดแถลงข่าวนะ ไม่อย่างนั้นคงได้มีผู้คนจากทั่วทุกสารทิศมาหาที่นี่เพื่อให้เรารักษาอีกแน่ ต้องให้พวกเขาไปที่คลินิกแทนให้หมด อย่างไรเสียมันก็ไม่ได้เป็นแค่คลินิกของภรรยาเรา แต่ยังเป็นคลินิกของศิษย์น้องอีกด้วย เราจะกลัวอะไรอีก?” ฉิงเทียนก็เดินไปขณะที่คิดเรื่องนี้ เขาได้โยนปัญหาของเขาไปที่คลินิกอย่างห้าวหาญ

“แต่เราควรจะไปหาสถานีโทรทัศน์ที่ไหนดีล่ะ?” ฉิงเทียนลองคิดดู “จริงด้วยสิ หลี่ฉิงเธอเป็นคนของสถานีโทรทัศน์โม๋ตูไม่ใช่รึไง? เราควรที่จะไปหาเธอดีกว่า”