ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 94

บทที่ 94 แถลงข่าว

ในขณะที่ฉิงเทียนกำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่นั้น ทางด้านของคลินิกในจิงตูนั้นกำลังวุ่นวายอย่างมาก

ร้านขายยาจีนแห่งนี้เป็นคลินิกแผนจีนโบราณที่เปิดโดยตระกูลของซูเสวี่ยในเมืองจิงตู จริงๆแล้วร้านขายยาจีนของตระกูลของซูเสวี่ยนั้นมีสาขาอยู่ทั่วประเทศ คลินิกที่ผู้เฒ่าซูเปิดขึ้นมาเองนั้นในตอนแรกยังมีเพียงแค่ในโม๋ตูเท่านั้น แต่ทว่าหลังจากที่มาถึงรุ่นของซูกังพ่อของซูเสวี่ยนั้นร้านขายยาจีนนี้ก็ได้มีสาขามากกว่า 10 สาขาทั่วประเทศ

สำหรับธุรกิจร้านขายยาจีนในจิงตูนั้นอยู่ในระดับกลางๆ ในตอนแรกด้วยความที่เป็นเมืองหลวงของประเทศจีน ร้านขายยาจีนแห่งนี้มีสถานภาพดีมาก แต่ต่อมาในจิงตูนั้นไม่ได้มีผู้ใช้วิชาแพทย์แผนจีนแค่ตระกูลซูเท่านั้น

เมื่อคู่แข่งมีมากขึ้น อีกทั้งสำนักงานใหญ่ของตระกูลของซูเสวี่ยนั้นก็อยู่ที่โม๋ตู ดังนั้นร้านขายยาจีนแห่งนี้จึงเริ่มสูญเสียกำไรมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยปกติ จะมีเพียงแค่ไม่กี่คนที่จะมายังคลินิกแห่งนี้ แต่ในเช้าวันนี้ที่คลินิกกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คน พนักงานในร้านที่ตื่นมาเปิดร้านแต่เช้าก็ต้องตกตะลึงที่พบเห็นผู้คนอยู่เต็มหน้าร้านขนาดนี้ จนต้องปิดประตูร้านทันที

“อ๊า อาจารย์หยางครับ อาจารย์หยาง!” พนักงานในร้านคนนั้นตะโกนร้องขึ้นมา

“เสี่ยวฉาง เอะอะอะไรกัน ฉันบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่าการจะเป็นแพทย์แผนจีนได้นั้นไม่เพียงแต่ต้องหมั่นศึกษาวิชาการแพทย์แล้ว ยังต้องหมั่นฝึกพลังฉีด้วยน่ะ” ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อนอกยาวโบราณพูดขึ้นมาขณะที่ถือแก้วชาเอาไว้ในมือ

“ไม่ใช่เรื่องนั้นครับอาจารย์หยาง ตอนนี้มีคนมากมายแห่กันมาที่นี่ครับ” เสี่ยวฉางตอบ

“ไม่ดีรึยังไงที่มีคนมาที่ร้านของเราเยอะๆน่ะเสี่ยวฉาง แล้วทำไมนายถึงไม่รีบไปเปิดประตูอีก?” อาจารย์หยางมองไปที่ประตูที่ยังปิดอยู่

เมื่อเห็นอาจารย์หยางทำสีหน้าไม่ดี เสี่ยวฉางรีบกลับไปเปิดประตูหน้าร้าน

ทันทีที่ประตูหน้าร้านเปิด ก็มีเสียงเอะอะดังมาจากข้างนอกทันที

“ผมขอลงเวลานัดพบหมอ!”

“ฉันเองก็ขอลงเวลานัดพบหมอค่ะ”

“ผมมาถึงที่นี่ก่อน เขียนชื่อผมลงในเวลานัดก่อนสิครับ”

…………………..

เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่อยู่ด้านนอกร้าน อาจารย์หยางที่เพิ่งดุเสี่ยวฉางไป ก็ได้จ้องมองไปที่ผู้คนที่อยู่ด้านนอก

“อาจารย์หยางครับ ผมจะทำยังไงดีครับ?” เสี่ยงฉางที่ยืนอยู่ใกล้ๆเขาก็เตือนสติเขา

เมื่อถูกทำให้ได้สติโดยเสี่ยวฉาง เขาก็รีบพูดขึ้นทันที “งานมาแล้ว จะไม่รีบทำงานได้อย่างไร เร็วเข้ารีบไปลงชื่อให้หมดเร็ว”

“ได้ครับ ได้ครับ” เสี่ยวฉางจึงรีบวิ่งไปที่หน้าร้านเพื่อทำการลงชื่อ แล้วอาจารย์หยางก็ได้โทรไปหาซูเสวี่ย

ซูเสวี่ยที่ได้ทราบการรายงานมาจากอาจารย์หยาง เธอก็นึกถึงที่ฉิงเทียนพูดขึ้นมาทันใดนั้นเธอจึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

พออาจารย์หยางได้ยินที่ซูเสวี่ยอธิบาย เขาก็ได้วางสายโทรศัพท์ด้วยความตื่นเต้น

“ฉันไม่คิดเลยว่าชายคนนั้นจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัทของเรา!” อาจารย์หยางคิดอย่างตื่นเต้น

อาจารย์หยางเองก็ได้ดูคลิปวิดีโอนั้นในอินเทอร์เน็ตเช่นกัน ในแวดวงของแพทย์แผนจีนโบราณในเมืองจิงตูนั้น ทุกคนล้วนแล้วแต่ยกย่องเขา

ในห้องสอบปากคำ ฉิงเทียนก็ได้พูดขึ้นมาและยิ้มอย่างชั่วร้าย “เสี่ยวหยู ใครคือหยูชูซิน?”

ฉิงหยูหน้าแดงขึ้นมาเมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้ แล้วเขาก็พูดขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก “พะพี่ครับ…เธอคือ….แฟนของผมครับ”

เมื่อเห็นท่าทีของฉิงหยู ฉิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาแล้วพูดขึ้น “เยี่ยม เสี่ยวหยูน้องสามารถหาแฟนได้สวยมาก!” เขาพูดขึ้นมาและยกนิ้วโป้งให้

หลังจากที่เขาแหย่ฉิงหยูได้สักพัก

ฉิงเทียนจึงได้ถาม “เสี่ยวหยู นายตกหลุมรักสาวทั้งทีทำไมไม่บอกพี่บ้างล่ะ? ขนาดพี่ยังบอกน้องเลยนะ”

“พี่ครับ ตอนแรกผมก็คิดจะบอกพี่ตอนปิดเทอมฤดูหนาวนี้แหละครับ แต่ผมไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นซะก่อน” เขาพูดอย่างหดหู่

ฟังที่ผู้กองหลงพูด ฉิงเทียนก็นึกได้ว่าเขาเคยพบกับพ่อแม่ของโจ้วป๋อในห้องโถง เป็นภาพของคนชราที่ดูเหมือนชีวิตนี้ไร้ซึ่งสิ่งที่พวกเขารักแล้ว ซึ่งจะเห็นได้ว่าการตายของลูกชายพวกเขานั้นได้ทำให้พวกเขาเจ็บปวดมากเพียงใด

“ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนครับ? ผมอยากพบกับพวกเขา” ฉิงหยูถาม

หลังจากที่บอกฉิงหยูมาว่าอยู่ที่ไหน ฉิงเทียนกับฉิงหยูก็ได้มุ่งหน้าไปยังบ้านพักที่พวกเขาพักอยู่

ตั้งแต่ฉิงเทียนได้บอกกับฉิงหยูว่าการตายของโจ้วป๋อนั้นเกิดจากความผิดพลาด และเฉียนจุนนั้นอยากที่จะฆ่าเขาต่างหาก

ตั้งแต่วันนั้น ฉิงหยูก็รู้สึกผิดกับโจ้วป๋ออย่างมาก

คนชราทั้งสองคนอยู่ในห้องและนั่งลงที่เตียงและกำลังเก็บเสื้อผ้ากันอยู่ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยน้ำตา

เมื่อเห็นภาพนี้แล้วใจของฉิงเทียนก็รู้สึกแย่ขึ้นมา ฉิงหยูได้ก้มหัวลงกับพื้นและพูดกับคนชราทั้งสองคน “คุณลุงคุณป้าครับ ผมขอโทษด้วยครับ”

คนชราทั้งสองได้หันหน้ามามอง และพ่อของโจ้วป๋อก็ได้วางเสื้อผ้าลงแล้วพูดขึ้น “เจ้าหนุ่มอย่าโทษตัวเองเลย ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฆาตกรคือเฉียนจุน นายเป็นผู้บริสุทธิ์” จากนั้นเขาก็ดึงฉิงหยูลุกขึ้นมา

แม่ของโจ้วป๋อเองก็ได้พูดด้วยเสียงที่แปบแห้ง “ใช่แล้วพ่อหนุ่ม โจ้วป๋อเคยโทรมาหาและเล่าเรื่องของนายให้ฟังว่านายดีกับเขามากเพียงใด จนกระทั่ง…”

เมื่อพูดมาเช่นนี้ แม่ของโจ้วป๋อก็อดไม่ได้ที่น้ำตาของเธอหลั่งไหลออกมาอีก

เมื่อเห็นท่าทีของแม่ของโจ้วป๋อ พ่อของโจ้วป๋อก็ได้เช็ดน้ำตามด้วยมือหยาบๆของเขาแล้วพูดขึ้น “แม่เอ๊ย อย่าร้องไห้อีกเลย ตอนนี้ฆาตกรก็ถูกจับแล้ว ตอนนี้โจ้วป๋อก็ตายตาหลับได้แล้ว”

คนชราทั้งสองก็ได้ก็เก็บข้าวของของโจ้วป๋อต่อ ฉิงหยูที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆก็ได้ร้องไห้ออกมา

เมื่อเห็นร่างกายของคนชราทั้งสองแล้ว พวกเขาคงจะทำงานกสิกรรมมาเป็นเวลานานมากแล้ว

“จริงด้วยสิ เราสามารถช่วยพวกเขาได้นี่นา” ฉิงเทียนคิดได้ในใจ ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่พอที่จะทดแทนการเสียไปของโจ้วป๋อก็ตาม

“คุณลุงคุณป้าครับ ไม่ทราบว่าพวกเขามีอาการป่วยอะไรกันบ้างไหมครับ?” ฉิงเทียนที่อยู่ข้างๆก็ได้ถามขึ้นมา