ร้านค้าจากแดนสวรรค์ (仙界淘宝) ข้ามได้รีรันเฉยๆของเก่าหาย นิยาย บท 95

บทที่ 95 นั่งคุย

ทันทีที่ฉิงเทียนพูดขึ้นมา พ่อกับแม่ของโจ้วป๋อรวมถึงฉิงหยูก็ได้หันมามองฉิงเทียนด้วยสายตาแปลกๆ

มองดูที่สีหน้าของผู้คน ฉิงเทียนจึงรู้สึกตัวว่าเป็นความผิดของเขาเองที่ไปพูดขัดแบบนี้ขึ้นมา จึงได้รีบพูดอธิบาย “คุณลุงคุณป้าครับ ผมเป็นหมอครับ ผมสามารถตรวจอาการให้พวกคุณทั้งสองคนได้นะครับ”

หลังจากที่ได้ยินที่ฉิงเทียนอธิบาย พ่อของโจ้วป๋อก็พูดขึ้น “ขอบใจนะสำหรับความหวังดี แต่ฉันยังไม่มีอารมณ์ที่จะรักษาตอนนี้”

เมื่อได้ยินที่พ่อของโจ้วป๋อปฏิเสธ ฉิงเทียนจึงได้รู้ว่าพวกเขาคงไม่เชื่อที่เขาพูด เขาจึงได้ปฏิเสธ

แต่ก่อนที่จะจากไป ฉิงเทียนได้แอบเทน้ำวิญญาณใส่ลงในขวดน้ำของเขา ฉิงเทียนเชื่อว่าด้วยน้ำวิญญาณในขวดนั้น จะสามารถช่วยกำจัดของเสียและโรคร้ายต่างๆออกจากร่างกายของพวกเขาได้

และหลังจากที่ฉิงเทียนและฉิงหยูได้เดินออกมาจากสถานีตำรวจ ก็พบหยูชูซินที่ยืนรออยู่เงียบๆที่ด้านนอกเพื่อรอฉิงหยู

เมื่อเห็นฉิงหยูเดินออกมา เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ฉิงหยูเองก็เห็นเธอเช่นกัน เขารีบวิ่งไปหาและกอดหยูชูซิน

“ซินเอ๋อ ผมพ้นผิดแล้วนะ!” ฉิงหยูพูดอย่างตื่นเต้น

“พ้นผิดก็ดีแล้วค่ะ พ้นผิดก็ดีแล้วรุ่นพี่หยู” หยูชูซินพูดขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของฉิงหยู

มองดูทั้งสองคนที่อยู่ในโลกของตัวเอง ฉิงเทียนก็หัวเราะเบาๆแล้วส่ายหัว และยืนมองดูทั้งสองคน

หลังจากนั้นสักพัก ทั้งสองคนก็นึกขึ้นได้ว่าฉิงเทียนก็อยู่ใกล้ๆพวกเขาด้วย

“รุ่นพี่หยูคะ ปล่อยฉันก่อนเถอะ พี่ชายของรุ่นพี่ก็อยู่ด้วยนะคะ” มองไปที่ฉิงเทียนที่กำลังมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้ม หยูชูซินก็หน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นฉิงหยูและหยูชูซินที่ยิ้มหน้าบานด้วยกันเช่นนี้ ฉิงเทียนก็รู้สึกยินดีกับฉิงหยู

“พี่ครับ เธอคนนี้คือแฟนของผมครับ” ฉิงหยูจูงมือของหยูชูซินแล้วเดินมาหาฉิงเทียนด้วยรอยยิ้ม “ซินเอ๋อ คนคนนี้คือพี่ชายของผมครับ”

“พวกเราเคยเจอกันแล้ว” ฉิงเทียนยิ้มตอบ “พี่รู้สึกยินดีมากที่ได้สาวสวยเช่นนี้มาเป็นน้องสะใภ้”

…………….

ในขณะที่ทั้งสามคนเดินไปและคุยไปอยู่นั้นเอง อธิการบดีเจียงของมหาวิทยาลัยจิงตูในประเทศจีนก็ได้ถูกจับ รวมถึงเฉียนเห่าเองก็ถูกจับตัวไปโดยสำนักงานตำรวจแห่งชาติด้วย ประเทศจีนเองยังได้ทำการเรียกทูตจากประเทศญี่ปุ่นในจีนมาเป็นการด่วนเพื่อทักท้วงอย่างจริงจังด้วย แน่นอนว่าคนธรรมดานั้นไม่ทราบเรื่องทั้งหมดนี้

ณ สถานทูตของประเทศญี่ปุ่น

“บากะ บากะ…” ชาวญี่ปุ่นในชุดสูทและรองเท้าหนังพูดสบถออกมา

ชายหนุ่มที่อยู่ใกล้เขาก็ได้พูดขึ้น “อาเบะซัง เกิดอะไรขึ้นทำไมคุณถึงได้หัวเสียขนาดนั้น?” ถ้าฉิงเทียนอยู่ที่นี่ด้วย เขาจะต้องรู้จักชายหนุ่มคนนี้แน่ เพราะเขาคือมุราคามิผู้ที่อยากจะซื้อไร่ผลไม้ของเขาและยังถูกเขาทำร้ายอีกด้วย

“มุราคามิซัง เอกามิซังถูกเผยตัวโดยคนจีนไปแล้ว” อาเบะ ซาบุโร่พูดอย่างโมโห

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ มุราคามิที่นั่งอยู่ก็ตกใจขึ้นมา สีหน้าที่ดูเหยาะแหยะของเขาเมื่อครู่ได้เปลี่ยนไปเป็นตกใจในทันทีแล้วถามกลับ “เอกามิซังถูกเผยตัวอย่างนั้นเหรอ? เขาจะถูกเผยตัวได้อย่างไร? เขาแฝงตัวอยู่ในจีนมาได้นานกว่า 20 ปีเลยนะ”

“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน ตอนนี้ที่ผมทราบคือเขาถูกจับไปแล้ว” อาเบะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ตอนนี้ผมต้องไปรายงานให้เบื้องบนทราบก่อน ตอนนี้ผมคงยังช่วยอะไรคุณไม่ได้ขอโทษด้วย”

จากนั้นเขาก็ก้มหัวให้

“ไม่เป็นไร เอาเป็นผมจะไม่รบกวนคุณละกันอาเบะซัง” ว่าแล้วมุราคามิก็กล่าวบอกลาเขา

หลังจากที่ออกมาจากสถานทูต มุราคามิก็คิ้วขมวดขึ้นมาแล้วพูดขึ้น “ฉิงเทียน แกนี่มันช่างโชคดีจริงๆ แต่ต่อให้ไม่มีอาเบะซังช่วย ฉันก็จะไม่ปล่อยให้แกได้ตายสบายแน่นอน” หลังจากที่พูดจบ เขาก็ได้เผยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมา

“เสี่ยวหยู พี่มีธุระด่วนต้องรีบไปทำเดี๋ยวนี้ พี่ขอตัวไปที่คลินิกก่อน” พูดจบ ฉิงเทียนก็รีบวิ่งไปที่คลินิกทันที

มองดูท่าทีที่รีบร้อนของพี่ชาย ฉิงหยูก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับหยูชูซินแล้วพูดขึ้น “ซินเอ๋อ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ผมเห็นพี่ชายดูร้อนรนมากขนาดนี้ ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าอาซ้อเสวี่ยเอ๋อนั้นจะเป็นคนแบบไหนกันนะ?”

ขณะที่ฉิงหยูกำลังพูดกับตัวเองอยู่นั้น ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บที่หูขึ้นมาทันที

“ทำไม รุ่นพี่สนใจคนที่ชื่อเสวี่ยเอ๋อมากรึยังไง?” หยูชูซินพูดด้วยน้ำเสียงหึงหวง

“ไม่ครับ ไม่!” ฉิงหยูพูดอย่างหนักแน่น เขานั้นลืมไปได้อย่างไรนะว่าไม่ควรที่จะพูดถึงเรื่องของผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าผู้หญิง ฉิงหยูพูดว่าตัวเองในใจ

“ผมไม่กล้าไปสนใจคนอื่นหรอกครับ ผมสนใจแต่คุณเท่านั้นจริงๆ” เขาพูดแล้วยิ้มให้กับหยูชูซิน

“พูดอะไรน่ะ!” หยูชูซินพูดอย่างอายๆ ทั้งสองคนนั้นต่างก็แสดงความรักต่อกันอย่างเปิดเผย

หลังจากนั้นสักพักใหญ่

ฉิงเทียนกำลังรีบมุ่งหน้าไปที่คลินิก ในเวลานี้มีแถวยาวขนาดใหญ่ที่กำลังถือกล้องรออยู่ที่หน้าประตูร้านขายยาจีน

“ยังมาไม่ถึงอีกรึไง?”

“ใช่ ยังไม่เห็นหมอเทวดามาสักที”

……….

“บ้าจริง ทำไมคนมากมายขนาดนี้!” ฉิงเทียนอดไม่ได้ที่จะพูดสบถออกมา