ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 142
ตอนที่ 142 มาเที่ยวสำนักวิหคชาดกันหน่อย
เขตหนานหลิง แคว้นไป๋หัวมีต้นไม้ใหญ่สูงร่วมหมื่นเมตร ยอดไม้กว้างหลายลี้อยู่ต้นหนึ่ง
บนยอดไม้ ศาลาพลับพลาตั้งกระจัดกระจาย เป็นทัศนียภาพของดินแดนเซียนสถิตชัดๆ อันที่จริงมันก็คือที่ตั้งของสำนักวิหคชาดที่มีชื่อกระฉ่อนไปทั่วแดนนั่นเอง
“โอ้โฮ ต้นไม้ต้นนี้ใหญ่จังเลย!”
เมื่ออันหลินที่กำลังขี่สุนัขเหินเวหาเห็นต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นนี้ ก็อดอุทานไม่ได้
พวกเขาเริ่มเหาะไปใกล้ยอดไม้ที่สูงทะมึนทึนทึบแล้ว หออันวิจิตรงดงามเหลือคณานับตั้งอยู่เหนือยอดไม้ ฉาบด้วยแสงตะวันเจิดจ้า เปล่งแสงระยิบระยับ
“หึ! เกลียดบ้านเรือนพวกนี้เสียจริง ขวางการสังเคราะห์แสงของท่านปู่ต้นไม้หมดเลย!” เสี่ยวหงชะโงกหัวออกจากกระเป๋าของอันหลิน พูดด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง
เรื่องที่พืชคิดไม่เหมือนที่พวกเขาคิดจริงๆ ด้วย
อันหลินจ้องต้นไม้ต้นใหญ่ ท่าทางยังดูมีชีวิตชีวา แตกกิ่งก้านสาขาเขียวชอุ่ม
สำนักวิหคชาดเล่นสนุกบนยอดไม้ร่วมหมื่นปีแล้ว ไม่สิ! เล่นไฟมานับหมื่นปีแล้วต่างหาก…ก็ไม่เห็นว่าท่านปู่ต้นไม้จะมีจุดไหนไม่แข็งแรงเลยนี่นา
เขาส่ายหน้าอย่างระอา ไม่สนใจเรื่องนี้อีก ขี่ต้าไป๋เหาะขึ้นด้านบนต่อไป
เสาสีแดงเพลิงสองต้นตั้งตระหง่าน ตรงกลางเป็นลวดลายของหงส์อาบเปลวเพลิงตัวหนึ่ง
“หยุด พวกเจ้ามาทำอะไร”
องครักษ์ที่สวมชุดสีแดงขวางพวกอันหลินไว้
อันหลินกำลังจะอ้าปากพูด ก็เห็นต้าไป๋คาบป้ายอาญาสิทธิ์แผ่นหนึ่งออกมา
เมื่อองครักษ์เห็นป้ายอาญาสิทธิ์สีหน้าก็เปลี่ยนไป ทรุดตัวลงคุกเข่าแล้วยกมือขึ้นคารวะแทบจะในเวลาเดียวกัน “ยินดีต้อนรับใต้เท้า!”
ต้าไป๋พยักหน้านิ่งๆ แบกอันหลินเดินอาดๆ เข้าไปข้างใน
“สุดยอด! ต้าไป๋ เจ้ากลายเป็นใต้เท้าของสำนักวิหคชาดตั้งแต่เมื่อใด” อันหลินลูบหัวของต้าไป๋พลางถามด้วยความแปลกใจ
ต้าไป๋ยิ้มกริ่ม “ข้าเคยมาสำนักวิหคชาดกับท่านพ่อตอนเด็ก ผู้เฒ่าจูอะไรนั่นจึงให้ป้ายอาญาสิทธิ์เช่นนี้กับพวกข้า บอกว่าถือป้ายอาญาสิทธิ์ สามารถเข้าออกสำนักได้อย่างอิสระ ไม่คิดว่าจะได้ใช้”
อันหลินกระจ่างแก่ใจ สำนักสัตว์เทพเป็นสี่สำนักใหญ่ของแดนจิ่วโจวเช่นเดียวกับสำนักวิหคชาด ไปมาหาสู่กันก็เป็นเรื่องธรรมดา
จากนั้นพวกเขาก็เริ่มเดินเตร็ดเตร่ในสำนักวิหคชาด
“พี่อัน เจ้ารู้สึกไหมว่า ตลอดทางที่เดินมา พวกเราได้รับความสนใจสูงมากทีเดียว!” ต้าไป๋พูดอย่างอิ่มเอมใจ
“เจ้าว่าเป็นเพราะข้าหล่อเกินไป หรือเป็นเพราะเจ้าเท่เกินไป” อันหลินลูบคาง ทำท่าทางครุ่นคิด
“ข้าคิดว่าทั้งคู่” ต้าไป๋เชิดศีรษะอย่างผยอง เผยรอยยิ้มชั่วร้ายกับเหล่าลูกศิษย์สำนักวิหคชาดที่พากันชำเลืองมอง
ขณะนั้นเอง มีลูกศิษย์ผู้ชายอีกสองคนของสำนักเดินผ่าน
เมื่อพวกเขาเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายของต้าไป๋ มุมปากก็กระตุก รีบก้าวฉับๆ เดินเลี่ยงไป
จากนั้น ชายคนหนึ่งในนั้นก็กระซิบเสียงเบาว่า “ชายคนนั้นมาจากแห่งหนใด ถึงได้นั่งบนหลังของสุนัขประหลาดตัวนี้ ช่างน่าขันเหลือเกิน”
ชายอีกคนส่ายหน้ากลั้นขำเล็กน้อย “เจ้าคิดว่านี่ตลกแล้วหรือ เจ้าไม่สังเกตลิงตัวน้อยบนไหล่เขาหรือ ลิงตัวนั้นต่างหากที่น่าขัน…”
ณ ระเบียงแห่งหนึ่งในเขตต้องห้ามของสำนัก
ผู้หญิงสวมชุดสีเขียวอ่อนกำลังหลับตาทำสมาธิ
นางชูนิ้วเรียวยาวขาวปลอดออกมา สัมผัสลูกไฟที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างแผ่งเบา พลังไฟอันบริสุทธิ์อย่างยิ่งไหลผ่านปลายนิ้วเข้าไปในร่างกาย ละลายแล้วแปรผัน
“เสี่ยวหลาน ฮ่าๆ เมื่อครู่ข้าเจอคนประหลาดคนหนึ่งระหว่างทาง! เอ้อ ไม่สิ สองต่างหาก!” จู่ๆ ก็มีเสียงไพเราะเสนาะหูดังขึ้นในเขตต้องห้าม
เห็นหญิงสาวสวมชุดสีม่วง รูปโฉมงดงามคนหนึ่งวิ่งเหยาะๆ เข้ามา
ผู้หญิงที่กำลังทำสมาธิในเขตต้องห้ามคือสวีเสี่ยวหลานนั่นเอง เมื่อนางได้ฟังก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับยิ้มบางๆ “ศิษย์พี่หลานเยียน รักษาภาพพจน์หน่อย เอาแต่ตะโกนโหวกเหวกในเขตต้องห้าม ทำให้ผู้อาวุโสท่านนั้นตกใจเช่นนี้ เดี๋ยวท่านก็ถูกขังอีกหรอก”
หลานเยียนได้ฟังก็หน้าแดงก่ำ แต่ก็ยังพูดอย่างตื่นเต้นเช่นเดิมว่า “เจ้าลองเดาสิว่า เมื่อครู่ข้าเห็นอะไร”
สวีเสี่ยวหลานพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ท่านเห็นคนประหลาดสองคน!”
“ใช่ๆ เจ้าคู่หูประหลาดนั่นตลกเหลือเกิน ฮ่าๆ ๆ…”
มือข้างหนึ่งของหลานเยียนเท้าสะเอว อีกข้างกุมท้อง หัวเราะจนตัวโยน
สวีเสี่ยวหลานกลอกตา ศิษย์พี่คนนี้มีข้อดีที่เป็นเหมือนข้อเสียอยู่ประการหนึ่ง นั่นก็คือเส้นตื้นเกินไป เมื่อก่อนเห็นเต่าตัวหนึ่งนอนแอ้งแม้งพลิกตัวไม่ได้ นางก็หัวเราะได้ตั้งค่อนวัน
สวีเสี่ยวหลานจึงไม่ได้สนใจกับคำว่าประหลาดที่หลานเยียนพูดมากนัก ก็แค่ศิษย์บางคนเดินๆ อยู่แล้วหกคะเมน ใครสักคนฝึกวิชาอัคคีแล้วเผาตัวเองบ้างละ ไม่มีอะไรน่าขันหรอก
หลานเยียนตบไหล่สวีเสี่ยวหลานปุๆ หยุดหัวเราะได้ครู่หนึ่ง สงบสติอารมณ์แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “มีชายคนหนึ่งกำลังขี่สุนัขสีขาวตัวหนึ่งเดินเตร่ในสำนักของเรา เจ้าไม่เห็นท่าทางของพวกเขา ดูสดใสทีเดียว ข้าโตมาป่านนี้ เพิ่งเคยเห็นคนขี่สุนัขครั้งแรก ฮ่าๆ ๆ…”
สวีเสี่ยวหลานเบะปาก “หากสักวันท่านเห็นคนขี่หมูเดินเหิน คิดว่าท่านคงหัวเราะตายแน่ ‘หัวเราะจนตาย’ จริงๆ!”
อันหลินถอนหายใจเบาๆ อานุภาพหมัดของเขาสูงกว่าศิษย์คนที่ใช้วิชาอัคคีวิทาลน์คนเมื่อครู่เกือบเท่าตัว แต่ระดับความบริสุทธิ์กลับแตกต่างกันมากเหลือเกิน
ขณะนั้นเอง จู่ๆ เจ้าอัปลักษณ์ก็คืนสู่ร่างเดิม “ข้าขอลองด้วย!”
พูดจบก็มีเปลวไฟสีดำผุดออกจากมือขวาของมัน อุณหภูมิของมันแลดูไม่สูง แต่กลับแผ่กลิ่นอายของความดับสูญ
“ฟิ้ว!” เจ้าอัปลักษณ์ขว้างลูกไฟสีดำออกไปกระแทกกับกำแพงสีชาด
เกิดเสียงดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง กำแพงแก้วสีชาดเริ่มสั่นระริก ซ้ำยังส่องแสงสีแดงจางๆ ด้วย
ตัวเลขเริ่มปรากฏให้เห็น ค่าสีเหลือง 850 ค่าสีแดง 803
“โอ้โฮ สูงจริงด้วย!” อันหลินเบิกตากว้าง
เมื่อเทียบกับความตกใจของอันหลินแล้ว ลูกศิษย์ส่วนใหญ่ในลานฝึกยุทธ์กลับงุนงงกับตัวเลขที่เห็น
ลูกศิษย์เหล่านี้ต่างก็ใช้พลังเซียนกับกำแพงแก้วสีชาด เมื่อกำแพงส่องแสงสีแดง มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น พวกเขาย่อมรู้สึกได้ทันที
พวกเขาหยุดการกระทำลงแทบจะทุกคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความทึ่ง
ชายคนหนึ่งยังคงถือลูกไฟไว้ในมือ ลวกขนคิ้วแล้วยังไม่รู้สึกตัว ยืนเหม่อมองตัวเลขบนกำแพง
ยิ่งไปกว่านั้นคือ พวกเขาเข้าใจดีว่าตัวเลขแบบนี้สื่อถึงอะไร
“หากระดับความบริสุทธิ์ของพลังไฟสูงกว่าร้อยละเก้าสิบ นี่มันระดับของเพลิงศักดิ์สิทธิ์แล้วกระมัง…” ชายคนหนึ่งพึมพำ
“ตัวประหลาดคนไหนในสำนักเรากันแน่…ไม่สิ หรือท่านเจ้าสำนักมาเที่ยวเล่นที่นี่กัน” ลูกศิษย์คนหนึ่งมองซ้ายแลขวา มองหาว่าใครเป็นผู้ปล่อยพลังเซียนเมื่อครู่นี้
ขณะนั้นเอง หญิงคนนั้นก็ตบไหล่ของชายคนนั้น ชี้ไปทางอันหลิน “ไม่ใช่ทั้งนั้น ตั้งแต่พวกเขาเข้ามา ข้าก็แอบสังเกตพวกเขาแล้ว ผู้ที่ลงมือเมื่อครู่นี้ คือวานรตัวนั้น…”
ข่าวกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ลานฝึกยุทธ์เริ่มฮือฮาขึ้นมา
ลูกศิษย์มากมายพากันจดจ้องเจ้าอัปลักษณ์ จากนั้นก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง
วานรอัปลักษณ์…ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!
………………
Related
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม