ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 149

เปลวไฟสีม่วงแผ่มาอย่างมืดฟ้ามัวดิน ปกคลุมไปทั่วพวกเขาทุกคน

ในตอนนั้นเอง ตูดของมังกรตัวผู้ก็ถูกทิ่มด้วยหอกน้ำแข็งอีกครั้ง

“โฮก…” มังกรตัวผู้ร้องเสียงหลง

“เจ้าโง่หรือ พ่นไฟเช่นนี้ หากเผลอทำให้อาหารไหม้ ข้าจะกินอย่างไร!” เสียงตวาดของมังกรตัวเมียดังมาไกลๆ

ดวงตาดุจโคมไฟของมังกรตัวผู้รื้นน้ำตา นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ จะให้มันทำอย่างไรกันแน่

หมัดสะเทือนขุนเขา! ระเบิดวายุ! กระบี่น้ำค้าง!

อันหลิน ต้าไป๋และจี่เยี่ยนหลิงลงมือพร้อมกัน ทำให้เปลวไฟสีม่วงเกิดรูโหว่

เปลวไฟพุ่งเฉียดร่างของพวกเขาไปพร้อมกับความร้อนระอุและดุเดือดเหนือคำบรรยาย

มังกรตัวผู้เห็นเช่นนั้นก็โล่งใจ ยังดีที่นักพรตมนุษย์กลุ่มนี้มีความสามารถ ไม่ถูกย่างเกรียม มิเช่นนั้นคงจะถูกทำร้ายร่างกายอีก

“เจ้าอัปลักษณ์ รีบเปิดไฟส่องผิวดิน!” อันหลินตะโกนอย่างรีบร่อน

เจ้าอัปลักษณ์ได้ฟังก็ใช้พลังไฟฉาย ลำแสงสว่างเจิดจ้าส่องกระทบพื้นดิน ทำให้เห็นลักษณะพื้นผิวที่อยู่ห่างไกลอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ขณะนั้นเอง มังกรทั้งสองอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงร้อยจั้งแล้ว

“ตามข้ามา!” อันหลินขี่สุนัขพุ่งดิ่งลงไป

“ฮ่าๆ ๆ นักพรตมนุษย์ พวกเจ้าหนีไม่รอดหรอก ยอมให้จับแต่โดยดีเถอะ เช่นนั้นข้าจะไม่ให้พวกเจ้าทรมานเลย!” มังกรตัวผู้เห็นว่าเข้าใกล้ทุกคนมากขึ้นเรื่อยๆ จึงแสดงสีหน้าของผู้ชนะ และถือโอกาสพูดจาเหลวไหลไร้สาระด้วย

เกราะป้องกันของมันแผ่ขยายแล้ว หนามแหลมสีดำเจือความเย็นเยียบอันกระหายเลือด รอเพียงเข้าประชิดแล้วทะลวงร่างของนักพรตมนุษย์ในพริบตาเท่านั้น

ตรงนี้นี่แหละ…อันหลินที่บินต่ำมองรอยแยกมืดสนิทที่อยู่ไกลออกไป จากนั้นก็ลอดเข้าไปทันใด!

นัยน์ตาของพวกสวีเสี่ยวหลานลุกวาว เข้าใจเจตนาของอันหลินแล้ว จึงรีบตามหลังไปติดๆ

“อย่าคิดว่าจะรอด!”

มังกรตัวผู้เห็นดังนั้นก็หน้าถอดสี กระพือปีกไล่กวดอย่างบ้าคลั่ง ร่างมโหฬารพุ่งกระแทกรอยแยกทันที

ครืน!

ผิวดินถูกชนจนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หัวของมันมุดเข้าไปในรอยแยก แต่ร่างอวบอ้วนกลับเบียดตัวเข้าไปไม่ได้…

ใช่แล้ว รอยแยกนี้มีความกว้างเพียงสามสี่จั้ง แต่ร่างกายของมันกลับมีขนาดใหญ่ร่วมสิบจั้ง

“หลีกไป!”

มังกรตัวเมียที่ตามประณามมังกรตัวผู้มาตลอดโมโหเดือดดาล ถีบมังกรตัวผู้กระเด็น

ผิวดินเกิดเสียงดังสนั่นอีกครั้ง หัวมังกรที่ติดอยู่ในรอยแยก ถูกฝ่าเท้าเตะจนกระดูกแทบหัก ทิ้งร่องลึกบนพื้นดินเป็นทางยาว

มังกรตัวเมียจ้องพวกอันหลินที่หนีเข้าไปลึกแล้ว พ่นลมหายใจอันเย็นเยียบชวนให้วังเวงใจออกมา

ในเมื่อไม่ได้มื้อเย็นมาครอง ก็จะทำลายที่นี่ให้สิ้นซาก!

พลันพวกอันหลินที่กำลังเหาะลงไปข้างล่างก็รู้สึกถึงพลังงานอันน่ากลัวจากด้านหลัง มันเป็นเหมือนพลังที่สามารถแช่แข็งทุกสรรพสิ่งได้ ทุกหนแห่งที่มันผ่านแม้แต่อากาศก็เริ่มแข็งตัวแล้ว

นี่ไม่ใช่การโจมตีของสองสลึงเฟื้องอย่างมังกรตัวผู้ แต่เป็นการโจมตีสุดพลังของมังกรระดับแปลงจิต!

“มาทางข้าให้หมด!” อันหลินตะโกนลั่น

พวกสวีเสี่ยวหลานได้ยินก็รีบพุ่งไปหาอันหลิน

“ใหญ่ขึ้นๆ!”

ก้อนอัลลอยแรกกำเนิดขยายใหญ่อย่างรวดเร็วเพื่อกำบังอันหลิน

โครม!

ลมหายใจชนกับก้อนอิฐ อันหลินถูกพลังอันน่ากลัวจู่โจมให้ถอยกรูด

ลมหายใจเย็นยะเยือกไม่อาจเล็ดลอดผ่านก้อนอิฐได้ แต่ลมหายใจที่สัมผัสพื้นผิวของก้อนอิฐ ก็ทำให้รู้สึกถึงความเย็นเยียบจับขั้วหัวใจได้อยู่ดี ราวกับแม้แต่เลือดภายในร่างมนุษย์ก็แข็งตัวอย่างสิ้นเชิง

“ยังดีที่มีก้อนอิฐวิเศษของพี่อัน มิเช่นนั้นข้าคงกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว โฮ่ง!” ต้าไป๋พูดอย่างหวาดผวา

เหนือรอยแยก มังกรตัวเมียเห็นว่านักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณต้านทานการโจมตีของมันได้ ก็อดอึดอัดใจไม่ได้

“แม่มัน นักพรตมนุษย์น่าชังพวกนั้นกลายเป็นน้ำแข็งหรือยัง” มังกรตัวผู้ลูบท้องของตัวเองแล้ววิ่งกะเผลกเข้ามา

“ไปให้พ้นเลย!” มังกรตัวเมียเตะมังกรตัวผู้ที่วิ่งเข้ามาจนกระเด็น

ทว่าในตอนนั้นเอง ก็มีลมเย็นเยียบวังเวงโชยมาอีกครั้ง ทำเอาทุกคนขนลุกขนพอง

จากนั้น…

กลิ่นอายของความบิดเบี้ยวอันโกลาหลก็ถาโถมเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศ ขณะเดียวกันก็เจืออารมณ์ของความสิ้นหวังอย่างแรงกล้า

“นี่ก็เป็นผลมาจากลมหุบเหวเช่นกันหรือ” อันหลินเย็นวาบไปทั้งตัว ถามอย่างหวั่นวิตก

เหงื่อกาฬผุดเต็มกรอบหน้าของจี่เยี่ยนหลิง กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว “ข้าก็ไม่รู้…”

“เจ้าอัปลักษณ์ เปิดไฟ!”

พรึ่บ!

ไฟฉายของเจ้าอัปลักษณ์ทำให้สภาพแวดล้อมที่มืดมิดสว่างในพริบตา

วัตถุบิดเบี้ยวดำทะมึนหลายตัวเริ่มปรากฏสู่สายตาของทุกคน

พวกมันค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ปิดล้อมพวกอันหลินไว้แล้ว

ขนาดของวัตถุบิดเบี้ยวเหล่านี้ใกล้เคียงกับมนุษย์ รูปลักษณ์ภายนอกไม่มีระเบียบใดให้กล่าวถึง ราวกับเป็นของเหลวสีดำที่มีอิสระ

ความสิ้นหวัง บ้าคลั่ง จมดิ่ง เกลียดชัง…อารมณ์ด้านลบนานาชนิดก่อตัวเป็นริ้วคลื่นแผ่กระจายไปทั่ว ทำให้หัวของพวกเขาแทบจะระเบิดแล้ว

ใบหน้าของอันหลินฉายความหวาดกลัว เขาจับจ้องวัตถุบิดเบี้ยวเหล่านั้น จากนั้นก็รู้สึกเหมือนจิตใจของตัวเองจะถูกกระชากไป ร่างกายเกิดปฏิกิริยาขยะแขยงตามสัญชาตญาณ

“ทุกคนระวัง มันคือปีศาจร้าย!”

จากลักษณะพิเศษแต่ละอย่าง เขาพบว่าวัตถุบิดเบี้ยวเหล่านี้เป็นปีศาจร้ายทั้งหมด!

ทุกคนได้ยินก็ตกตะลึง ว่ากันว่าปีศาจร้ายในหุบเหวหมื่นกาลีมีเพียงน้อยนิดไม่ใช่หรือ ทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มามากมายขนาดนี้

อันหลินนึกถึงคำพูดที่จี่เยี่ยนหลิงกล่าวก่อนหน้านี้ ‘มีพื้นที่โดดเดี่ยวโล่งกว้าง มักจะมีเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่กันเป็นฝูง’

เผ่าพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในนี้…คงจะไม่ใช่ปีศาจร้ายหรอกใช่ไหม…

………………..