ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 269

อันหลินกลับมายังที่พัก เริ่มสฤษฏ์กายบำเพ็ญเพียร

ขุมพลังสัตว์ภายในตัวเขาสว่างไสวขึ้นทุกวัน เป็นดั่งดวงตะวันสีทองอร่ามในทะเลปราณ

พลังงานที่แฝงอยู่ในขุมพลังสัตว์หนาแน่นอย่างยิ่ง จวนจะบรรลุขีดจำกัดแล้ว ขอเพียงทลายขีดจำกัดนี้ เขาก็จะทะลวงขั้นได้แล้ว!

เขาสามารถบรรลุระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางได้ในระยะเวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งปี ต้องขอบคุณวรยุทธ์ทั้งสองอย่างวิชาอมฤตนิมิตและปีกอัคคี มันทำการขัดเกลาชะล้างร่างกายอย่างใหญ่หลวง ซ้ำยังทำให้ทะเลปราณกว้างใหญ่มหาศาลกว่าเดิม

รากฐานมั่นคงแล้ว ฝีก้าวที่ย่างไปข้างหน้าก็จะรวดเร็วยิ่งขึ้น

วันต่อมา อันหลินมุ่งหน้าสู่ราชวังดุสิต ใช้บัตรกำนัลยาเซียนของจักรพรรดิจื่อเวย ให้ผู้รู้แจ้งหยินสี่ปรุงยาเซียนปัญจธาตุทลายปราณให้หนึ่งเม็ด มันเป็นยาเซียนขั้นหก สามารถสกัดพลังปัญจธาตุของนักพรตได้

พฤษธาตุอมตะ ปีกแห่งอัคคี วิชาอมฤตนิมิต พลังบงกชพสุธาที่อันหลินฝึก ล้วนเป็นวิชาปัญจธาตุ เขาคิดว่าใช้ยาปัญจธาตุทลายปราณสกัดพลังปัญจธาตุ เป็นโอกาสสำคัญที่ช่วยให้เขาทะลวงขั้นได้

เขาจึงกินยาเซียนเม็ดนี้ต่อหน้าหยินสี่ด้วยประการฉะนี้

นี่เป็นการทดลองของเขา แม้จะอาศัยสิ่งนี้ทะลวงขั้นไม่ได้ แต่สกัดพลังปัญจธาตุไปอีกขั้นก็ไม่เลวไม่ใช่เหรอ

เพียงครู่เดียว เหมือนจะสัมผัสได้ถึงฤทธิ์ของยาเซียน เลือดของเขาเริ่มพลุ่งพล่าน

ของเหลวสีน้ำเงินเคลือบผิวหนัง ดอกบัวที่แฝงพลังฟ้าดินปรากฏกลางหว่างคิ้ว และมีขนเพลิงสีชาดห้อมล้อมรอบกาย วงแหวนสีเขียวก่อตัวเหนือศีรษะอีกครั้ง กระจายพลังชีวิตอันยิ่งใหญ่

พลังทั้งสี่สำแดงเดช!

หยินสี่เบิกตากว้าง หายใจถี่กระชั้น “เอาแล้ว เอาอีกแล้ว นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงของยาเซียน!”

ครืน!

จู่ๆ พลังปราณก็โหมซัดกลางท้องฟ้า จากนั้น พลังปราณมหาศาลปานคลื่นใหญ่ท้วมท้นฟ้าก็มาบรรจบกันที่ศีรษะของเขา

กระแสวนสูงร้อยจั้งปกคลุมเกือบค่อนผืนฟ้า มีอานุภาพเกรียงไกรอย่างยิ่ง

สุดท้ายพลังปราณเหล่านี้ก็เป็นเหมือนมังกรศิโรราบ หลั่งไหลเข้าไปในตัวอันหลินอย่างบ้าคลั่ง ช่วยให้เขาแปรสภาพบางอย่างได้สำเร็จ

หยินสี่ตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้า ปากอ้ากว้าง “นี่แหละยอดฝีมือผู้กินยาอย่างแท้จริง กินยาเซียนหนึ่งเม็ดไม่เพียงแต่กระตุ้นการแปรสภาพของกำลังภายใน แต่ยังทำให้ระดับพลังยุทธ์ของตัวเองบรรลุไปอีกขั้นอีกด้วย! มันช่างน่ากลัวน่าสะพรึงเหลือเกิน!”

พายุพลังปราณค่อยๆ สงบลง

อันหลินลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสุกใส ซึมซับการก้าวกระโดดของพลังอย่างปลาบปลื้มใจ

นับจากนี้ เขาก็อยู่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางแล้ว!

“ขอแสดงความยินดีกับสหายอันหลินที่ทะลวงขั้นได้สำเร็จ!”

หยินสี่รุดเข้ามาแสดงความยินดี ตาโตคิ้วดกจ้องอันหลินประหนึ่งมองไอดอล

“เป็นเพราะยาเซียนเม็ดนั้นที่ผู้อาวุโสหยินสี่ปรุงทั้งนั้น” อันหลินก็ยกมือขึ้นคำนับหยินสี่อย่างซาบซึ้งเช่นกัน

“หามิได้ๆ…เป็นเพราะท่วงท่าการกินยาของสหายไร้ผู้ใดเทียบต่างหาก…”

“เอ่อ…ไม่ทราบว่าสหายอันหลินจะช่วยชี้แนะข้าหน่อยได้ไหมว่า ควรจะกินยาเซียนอย่างไร…” หยินสี่เอ่ยปากอย่างเขินอาย

การเป็นฝ่ายถามผู้อื่นว่ากินยาอย่างไรนั้น แท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่ละลาบละล้วงมาก โดยเฉพาะการกินยาของอันหลินอาจจะผสานด้วยเคล็ดวิชาลับเฉพาะบางอย่างก็ได้ นี่เป็นความลับของนักพรต ปกติแล้วจะไม่เปิดเผยกับคนนอก

แต่ทักษะการกินยาที่อันหลินแสดงให้เห็นมันน่าตะลึงมากเหลือเกิน หยินสี่กลั้นความหุนหันพลันแล่นไว้ไม่ได้

“เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะจ่ายค่าตอบแทนให้เจ้าจนพึงพอใจเลย!” ราวกับกลัวอันหลินจะปฏิเสธ หยินสี่จึงพูดต่อทันที

อันหลินเกาหัวด้วยสีหน้าฉงน นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน กินยาก็แค่กลืนลงท้องไป จากนั้นปล่อยให้มันย่อยไม่ใช่เหรอ

เสมือนจู่ๆ มีคนเข้ามาขอให้ชี้แนะว่าควรจะกินข้าวอย่างไร พับผ่าสิ เด็กสามขวบก็กินข้าวเป็นแล้ว ต้องชี้แนะด้วยเหรอ มันปัญญาอ่อนไม่ใช่หรือไง!

หยินสี่เห็นอากัปกิริยาฉงนสนเท่ห์ของอันหลิน และไม่มีท่าทีว่าจะต่อบทสนทนา เขาก็รู้ว่าหมดหวังแล้ว

เคล็ดลับส่วนตัว อันหลินไม่ยอมเปิดเผย มันเป็นเรื่องที่ปกติมาก

พาสัตว์เลี้ยงอย่าง…เจ้าอัปลักษณ์กับต้าไป๋…

“ให้ตายสิ! เสี่ยวหงของข้าล่ะ!” อันหลินสะดุ้งโหยง ตะโกนเสียงดัง

เขาพลันนึกถึงดอกไม้สีแดงดอกนั้นขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้าง

ต้าไป๋ได้ยินอันหลินตะโกนก็นึกขึ้นได้ทันใด “โฮ่ง! ข้าก็ว่าทำไมช่วงนี้รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ที่แท้ก็พี่หงไม่อยู่นี่เอง! นางยังหลบอยู่ในอกของสวีเสี่ยวหลาน ไม่ได้กลับมา!”

มุมปากอันหลินกระตุก “เหมือนว่าตั้งแต่มันซ่อนตัวในสาบเสื้อสวีเสี่ยวหลานในสุสานมังกรเหมันต์ ก็ไม่เคยโผล่ออกมาอีกเลย…หลายวันแล้ว พวกเรากลับลืมมันไปเสียอย่างนั้น…”

“ตัวตนของพี่หงลดลงทุกวัน ตอนนี้นางคงจะถูกสวีเสี่ยวหลานพาไปสำนักวิหคชาดแล้วกระมัง” เจ้าอัปลักษณ์ส่ายหน้าอย่างระอาใจ

อันหลินกุมขมับถอนหายใจ “ช่างเถอะ ไม่สนมันแล้ว ให้มันไปสังเคราะห์แสงที่สำนักวิหคชาดแล้วกัน เวลากระชั้นชิด เราจะออกเดินทางไปทะเลบูรพาตอนนี้เลย!”

ต้าไป๋แลบลิ้น “ไม่หาพรรคพวกหน่อยหรือ โฮ่ง!”

“เสี่ยวหลานจะกลับไปเสริมสร้างมรดกของเสิ่นอิงให้แข็งแกร่งที่สำนัก ซูเฉี่ยนอวิ๋นอยู่กับฉางเอ๋อ พี่เฉิงกลับไปกักตัวบำเพ็ญที่สำนัก หากไม่บรรลุระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลาย ไม่มีทางออกมาเด็ดขาด” พูดถึงเซวียนหยวนเฉิง อันหลินก็ระอาใจ

ตอนนี้ในห้องของพวกเขามีบุคคลระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลายสองคนแล้ว ซูเฉี่ยนอวิ๋นเป็นพวกคลั่งวิชาสมชื่อ จดจ่อกับมรรค ก้าวหน้าอย่างองอาจ เป็นนักเรียนที่บรรลุระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลายไวที่สุดในห้อง

ส่วนสวีเสี่ยวหลานกลับเป็นเพราะไปสุสานมังกรเหมันต์กับอันหลิน โชคดีอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายก็ทะลวงขั้น

เมื่อเซวียนหยวนเฉิงทราบข่าวนี้ อาการก็แย่แล้ว เขาเป็นถึงนักเรียนที่ผู้เที่ยงแท้แนะนำเชียวนะ พลังยุทธ์ถูกนักเรียนร่วมห้องสองคนแซงไป มันเป็นเรื่องที่สะเทือนใจอย่างยิ่ง

เซวียนหยวนเฉิงจึงตัดสินใจเช่นนี้ อันหลินไม่แปลกใจ กลับรู้สึกว่านี้ต่างหากพี่เฉิงที่ตนรู้จัก

“แค่ฆ่าทะเลปีศาจระดับจักรพรรดิตัวเดียว เราไปกันเองก็พอแล้ว!”

อันหลินเปี่ยมด้วยความมั่นใจและไม่สะทกสะท้าน แค่ปีศาจทะเลระดับแปลงจิตตัวเดียว เขาจะกลัวได้อย่างไร

“ไปกันเถอะ ต้าไป๋ เจ้าอัปลักษณ์ ไปทะเลบูรพากัน!”