ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 360
อันหลินนอนพักบนเตียงไปอีกสองวัน ภายใต้สรรพคุณสมานแผลอันยอดเยี่ยมของยาเซียนชิงหุน ในที่สุดบาดแผลภายในก็ได้รับการฟื้นฟู สิ่งเดียวที่ยังไม่ฟื้นฟูนั่นก็คือ ผลข้างเคียงจากการใช้พลังปราณอนธการ
แม้เขาจะไม่สามารถใช้เวทมนตร์คาถาที่ทรงพลังได้ แต่ลงจากเตียงเดินเหินนั้นไม่มีปัญหา
ในช่วงพักรักษาตัว เพื่อนบางคนก็เที่ยวเล่นในแดนมนุษย์อย่างสบายใจเฉิบต่อ บางคนกลับฝึกวรยุทธ์ที่ได้มาใหม่
พญางูขาว จักรพรรดินีปี้ฉงกับจักรพรรดิจื่อหยางอยู่พักที่เขาเป่ยอู้ก่อนชั่วคราว จักรพรรดิสงครามทั้งสองยังต้องใช้เวลาปรับตัวให้ชินกับโลกใบนี้ จักรพรรดินีปี้ฉงทะลวงขั้นอีกครั้ง บรรลุระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางแล้ว ส่วนจักรพรรดิจื่อหยางยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการปรับเปลี่ยนเส้นชีพจร
อันหลินเดินทอดน่องบนยอดเขา เลียบไปยังเส้นทางที่ปูหินสีเขียว สุดท้ายมาถึงหน้าสวนดอกไม้แห่งหนึ่ง
หญิงสาวที่สวมชุดเดรสสีขาว ดูค่อนข้างโดดเด่นท่ามกลางมวลดอกไม้สีสันฉูดฉาด มือขาวปลอดเรียวยาวประคองประคำ กำลังเพ่งพิศดูความลึกลับที่อยู่ภายในไม่หยุดหย่อน
หญิงสาวที่งดงามคนนั้นก็คือพญางูขาว ส่วนประคำในมือของเธอเป็นประคำแพรวพราย ห้าอาวุธเทวะแห่งแผ่นดินปราณสงคราม หรือก็คืออาวุธเดิมของจักรพรรดินีปี้ฉงนั่นเอง แน่นอนว่าตอนนี้กลายเป็นของพญางูขาวไปแล้ว
“อ้าว ท่านเจ้าแห่งพิษ ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ”
หลังหญิงสาวเห็นอันหลิน ใบหน้าก็ฉายความประหลาดใจ วิ่งมาด้วยความลิงโลด
ชุดสีขาวพลิ้วไหวประดุจเมฆหมอก พากลีบดอกให้พัดกระพือ นำกลิ่นดอกไม้หอมมาเป็นระลอก
“ฉันมาหาต้าไป๋น่ะ อีกห้าวันก็จะกลับสำนักแล้ว ตอนนี้จะไปที่จุดส่งข้อมูลของสรวงสวรรค์ รายงานประสบการณ์ในครั้งนี้ให้เบื้องบนทราบหน่อย” อันหลินมองหญิงสาวที่งดงามน่ารักตรงหน้าพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ฮะ…จะไปแล้วเหรอเนี่ย…”
เมื่อได้ยินว่าอันหลินจะกลับสำนัก ใบหน้าของพญางูขาวก็เจือความเศร้าใจ
“ใช่ว่าไปแล้วจะไปกลับซะหน่อย โลกต่างหากที่เป็นบ้านของฉัน ฉันจะกลับมาบ่อยๆ” อันหลินลูบหัวพญางูขาว พูดปลอบใจอย่างยิ้มแย้ม
พอพญางูขาวได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็อ่อนลงเล็กน้อย พยักหน้าเบาๆ “อืม งั้นฉันจะรอท่านเจ้าแห่งพิษกลับมา เจอกันครั้งหน้า ฉันจะเติบโตถึงขั้นที่คุณตกใจแน่ๆ!”
อันหลินคิดว่าตอนนี้พญางูขาวก็ทำตนตกใจหลายครั้งหลายคราแล้ว กลับมาคราวหน้าจะทำให้เขาตกใจอีกงั้นเหรอ ตัวประกอบที่คอยรับบทตกใจข้างตัวเอก เขาต้องแสดงต่อไปให้ถึงที่สุดจริงๆ เหรอ
“พี่อัน ดูหมาป่าขย้ำ กระบวนท่าที่สามของข้า โฮ่ง!”
ต้าไป๋สวมกรงเล็บปราณทลายฟ้า วาดลำแสงสีน้ำเงินที่เจิดจ้าอย่างยิ่งร่วมสิบเส้นกลางอากาศ อานุภาพน่ากลัวอย่างมหันต์ ทั้งยังชวนให้รู้สึกอหังการสุดแสนอีกด้วย
อันหลินมองต้าไป๋กลางนภาด้วยความชื่นชม ไม่เสียหลายที่เขาซื้อกรงเล็บนี่มา
อันหลินจึงขึ้นควบต้าไป๋ที่ไม่ได้ขี่มาเนิ่นนาน มุ่งหน้าเหาะไปยังสถานีส่งข้อมูลของสรวงสวรรค์อย่างร่าเริง
…
ขณะนี้ ในเมืองที่คึกคักแห่งหนึ่ง มีหญิงสาวที่สมบูรณ์แบบทั้งรูปโฉมและรูปร่างกำลังเยื้องย่างอยู่บนคนเดินอย่างเชื่องช้า
ผมขาวดำขลับพลิ้วไหวตามแรงลม สวมเสื้อผ้าชีฟองสีขาว กางเกงยีนขายาวสีเข้ม ช่วงขาเรียวยาวถูกกางเกงยีนรัดแน่น ค่อนข้างน่าดูชม เป็นที่จับจ้องของผู้คนสัญจรนับไม่ถ้วน นัยน์ตาดำขลับลุ่มลึกคู่นั้นมีเสน่ห์ไม่เหมือนใคร เมื่อได้มองก็จมดิ่งลงไปอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
“ไม่คิดเลยจริงๆ ว่า ระยะเวลาสั้นๆ แค่ห้าสิบปี แดนมนุษย์จะเปลี่ยนแปลงไปมากมายขนาดนี้” สายตาของหญิงสาวกวาดมองรอบกายไม่หยุด มือถือชานมแก้วหนึ่ง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มบางๆ
นางคือพญางูนิลที่ออกมาท่องเที่ยวอีกครั้ง หลังจากเก็บตัวมาแล้วห้าสิบปี
เช่นนั้นปัญหาเกิดแล้ว นางควรทำอย่างไร จึงจะตัดความคิดรนหาที่ตายของมนุษย์ให้หมดสิ้นได้
ให้มนุษย์กลับคืนสู่การปกครองของพระแม่อีกครั้ง
ไม่ได้การ แบบนี้จะเป็นการฝ่าฝืนปณิธานเดิมในการสร้างโลกของพระแม่
บังคับให้ค่านิยมของระบบสังคมนิยมแทรกซึมในสมองของมนุษย์ทุกคนหรือ
ไม่ได้…มันเป็นการแทรกแซงขนาดใหญ่ จะทำให้เกิดผลข้างเคียงและการแว้งกัดทั้งหลายแหล่…
หรือจะสร้างระบบแจ้งเตือนสงคราม
อืม เรื่องนี้ทำได้ แต่ความปลอดภัยไม่สูง การเลือกกำลังคนก็เป็นเรื่องที่ยุ่งยากเช่นกัน เก็บไว้เป็นทางเลือกชั่วคราวแล้วกัน…
พญางูนิลดูดชานมอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับคิดหาวิธีแก้ปัญหาข้อนี้ไปด้วย เรือนคิ้วงามขมวดเล็กน้อย เหมือนหญิงสาวที่มีความกลัดกลุ้มแฝงเร้นอย่างยิ่ง
ผู้คนสัญจรที่ถูกรูปโฉมของพญางูนิลดึงดูดบางส่วน คิดว่าหญิงสาวที่งามล่มเมืองคนนี้กำลังขบคิดเรื่องความรักไม่ก็เรื่องงาน ไม่มีใครรู้เลยว่าสิ่งที่นางกำลังสับสนคือ จะรักษาสันติภาพของโลกนี้อย่างไร…
อีกฟากหนึ่ง อันหลินที่เพิ่งรายงานภารกิจแก่สรวงสวรรค์เสร็จ ก็ขี่ต้าไป๋เหาะเหินเวหา
“พี่อัน สถานีต่อไปเราจะไปไหน โฮ่ง!”
“อืม…ไปซื้อของฝากที่ย่านการค้ากลับสรวงสวรรค์กันหน่อยดีกว่า”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม