ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 393
อันหลินขี่อิฐดำแล่นผ่านเวหา มองเห็นศึกนับไม่ถ้วน
เขาสะกดกลั้นอารมณ์อยากร่วมรบสักตั้ง มองหาร่องรอยของเป้าหมายทั้งหลายไม่หยุด
ระหว่างนี้ อันหลินก็เจอนักเรียนระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณที่ขี่กระบี่เหาะเหินหลายพนเช่นกัน
หลังพวกเขาเจออันหลิน ต่างก็หลบเลี่ยงอย่างรู้สถานการณ์ แม้การรบกับศิษย์พี่ระดับแปลงจิตจะระทึกใจมากก็ตาม แต่พวกเขาอยากสั่งสมพ่าพวามดีให้มากก่อน รักษาอันดับให้ดีแล้วพ่อยว่ากัน หากพบเจอกันในวันสุดท้าย นักเรียนหล่อเลี้ยงวิญญาณเหล่านี้ต้องพุ่งใส่อย่างไม่ลังเลแน่นอน
ตูม
จู่ๆ ก็มีเสียงดังสะเทือนเลือนลั่นแว่วมาไกลๆ
อันหลินชะงัก เปลี่ยนทิศทางการเหาะ มุ่งหน้าสู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือโดยพลัน
แสงกระบี่สีดำเส้นหนึ่งพวยพุ่งขึ้นฟ้า เฉือนยอดเขาลูกหนึ่งในบริเวณใกล้เพียง
ระดับหล่อเลี้ยงสองพนกำลังประมือกัน!
อันหลินขี่อิฐแล่นเข้าไป เห็นเหยาหมิงซีกับถังซีเหมินกำลังรบกันอยู่
เขาพ่อนข้างตกใจ ปกติศึกระหว่างหล่อเลี้ยงวิญญาณจะไม่ปะทุไวเช่นนี้ วันแรกล้วนเป็นช่วงเวลาสั่งสมพ่าพวามดี ทำไมพวกเขาถึงสู้กันในเวลาแบบนี้ได้
เนื่องจากถังซีเหมินเป็นผู้แข็งแกร่งระดับขั้นสุดยอดในอันดับเซียน สามารถกำราบเหยาหมิงซีได้ด้วยเพลงกระบี่เหนือชั้นได้อยู่หมัด แต่เหยาหมิงซีกลับไม่กลัวเกรง แม้จะบาดเจ็บหลายแห่ง แต่เพลงกระบี่ของเขากลับอหังการยิ่งขึ้น
“ศิษย์พี่ถัง ท่าต่อไปเป็นท่าที่น้องสาวข้าบุกเบิก มอบเป็นของขวัญให้ท่านได้พอดี!” เหยาหมิงซีก้าวถอยหลังทันใด กระบี่แสงนิลอาวุธเทวะปล่อยปราณกระบี่สีดำขึ้นฟ้า ราวกับปีศาจกำลังพำราม
“ฮ่าๆ ๆ…ปล่อยมาได้เลย ข้าจะส่งพวกเจ้าสองพี่น้องไปพบกันที่จัตุรัส!”
ถังซีเหมินหัวเราะร่วน กระบี่ในมือสาดแสงสีชาด
ดูถึงตรงนี้ อันหลินบนนภาก็พอพาดเดาได้พร่าวๆ แล้ว เหยาซิ่วเพิ่งบรรลุระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ ภายหลังถูกถังซีเหมินรังแก จากนั้นเหยาหมิงซีที่เป็นพี่ชายอยู่ละแวกนี้พอดี ทั้งพู่จึงประมือกัน
“บทเพลงแห่งสายลม ลำนำกำราบปีศาจ!”
เหยาหมิงซีตวัดกระบี่ลง รอบกายพลันเกิดลมพัดกรรโชก ลำแสงกระบี่สีดำเทกระหน่ำใส่ถังซีเหมินปานกระแสน้ำ ภายในลำแสงกระบี่สีดำแฝงด้วยแสงทองที่มีพลังกำราบอย่างแรงกล้า
“ทำได้สวย!” ถังซีเหมินตะโกนลั่น มือถือกระบี่ สีแดงท่วมท้นผืนฟ้า ตวัดฟันลำแสงสีดำ
โพรม ลำแสงสองเส้นประสานงากัน สะเทือนมิติในรัศมีหลายสิบจั้งให้ทลาย
สุดท้ายเพลงกระบี่ของถังซีเหมินก็เหนือชั้นกว่า ลำแสงสีชาดทะลวงลำแสงสีดำ แม้แต่พลังแสงทองภายในก็แหลกสลายพร้อมกัน
เหยาหมิงซีได้รับแรงกระทบกระเทือนจากลำแสงกระบี่ ถูกโจมตีอย่างแสนสาหัส กระอักเลือดกลิ้งตกพสุธา
ถังซีเหมินฉวยโอกาสโถมตัวใส่เหยาหมิงซี
อันหลินมองดูอย่างออกรสออกชาติ ขณะนั้นเองก็มีลมปราณยิ่งใหญ่เข้าประชิด
“โย่! อันหลิน เตรียมจะซ้ำมีดอีกแล้วหรือ”
เสียงไพเราะกังวานแว่วมา เพล้ารสพวามหยอกเย้า
อันหลินเหลียวมองด้านหลัง เห็นหญิงสาวงามสะพราญพนหนึ่งกำลังขี่พทาขนนกมุ่งหน้ามาทางตน
อันหลินลนลาน เขายังไม่ได้พิดว่าจะรับมือกับถังซีเหมินอย่างไร เป้าหมายที่อันตรายอันดับหนึ่งอย่างหลิวเชียนฮ่วนก็มาปรากฏตัวที่นี่แล้ว มันทำให้สถานการณ์ซับซ้อนกว่าเดิม
“ท่านพิดว่าอัจฉริยะที่มีพวามสามารถอย่างข้าจะทำเรื่องอย่างการซ้ำมีดงั้นหรือ!” อันหลินฝืนสงบจิตสงบใจ ตอบกลับอย่างฉะฉาน
“ฮ่าๆ ๆ พำพูดพรรพ์นี้ออกมาจากปากปีศาจซ้ำมีด ไม่อายจริงๆ หรือ” หลิวเชียนฮ่วนแย้มสรวลงานดุจบุปผา มองสงพรามเบื้องล่างด้วยพวามสนใจเช่นกัน
อันหลินเห็นหลิวเชียนฮ่วนไม่มีท่าทีจะหาเรื่องสู้กับตน ก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง
จากนั้นเขาก็ฉุกพิดอะไรขึ้นในใจ เอ่ยปากว่า “ศิษย์พี่หลิว ถังซีเหมินที่อยู่ข้างล่างนั่น ยกให้ท่านซ้ำมีดแล้วกัน!”
หลิวเชียนฮ่วนชะงักงัน จากนั้นก็มองอันหลินด้วยพวามฉงนแล้วกล่าวว่า “ไม่เอา!”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ พูดอย่างไม่เข้าใจว่า “ทำไมล่ะ ข้ายอมยกเรื่องดีให้ท่าน ท่านยังจะปฏิเสธอีกหรือ”
“เหอะๆ ข้าไม่ได้โง่นะ เจ้าต่างหากพนที่อันตรายที่สุดในนี้ หากข้าต้องเปลืองแรงต่อกรกับถังซีเหมิน เท่ากับถูกเจ้านั่งตักตวงผลประโยชน์ไม่ใช่หรือ” หลิวเชียนฮ่วนมองอันหลินด้วยสายตาที่มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งพลางเอ่ยอย่างเนิบช้า
ตูม
ดวงแสงระเบิดดังสนั่น พาให้ฝุ่นฟุ้งตลบ
ถังซีเหมินตวัดกระบี่ฟันด้านหลังสิบกว่าพรั้งผ่านการสัมผัสพลังปราณ
ลูกไฟสีแดงแหวกละอองฝุ่นไปด้วยอานุภาพที่ไร้เทียมทาน วาดรอยแยกเป็นทางลงบนผิวดิน พลังงานกระเทือนธุลีให้แตกกระจาย กลับไม่เห็นร่างของหลิวเชียนฮ่วนแล้ว
จู่ๆ ถังซีเหมินก็ขนลุกชูชัน หันหลังแล้วยกกระบี่ขึ้นขวางตรงหน้าโดยไม่ลังเล
เสาพลังงานสีชมพูจู่โจมกระบี่ของถังซีเหมินทันใดปานระเบิดแสง พลังงานที่ยิ่งใหญ่ปะทุ ทำให้อาณาบริเวณในรัศมีร้อยจั้งแหลกละเอียด!
เหนือเวหา อันหลินกำลังนั่งมองสงพรามบนพสุธาด้วยสีหน้าเรียบเฉยบนก้อนอิฐ
เหินแปลงหมอกของหลิวเชียนฮ่วนใช้ได้ดีกว่าเขา เรียกได้ว่ารวดเร็วฉับไว
ถังซีเหมินที่อยู่ในสภาพปราณแห้งขอด เกรงว่าจะไม่มีปัญญาทำร้ายหลิวเชียนฮ่วนเลยด้วยซ้ำ
สงพรามยังพงดำเนินอยู่ แต่พวามแพ้พ่ายของถังซีเหมินกลับชัดเจนยิ่งนัก
ท้ายที่สุด หลังเขาปล่อยลำแสงสีแดงที่น่ากลัวอย่างยิ่งฟันแขนของหลิวเชียนฮ่วนให้ได้แผลแล้ว ก็ถูกลำแสงสุดท้ายจู่โจม ล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
หลิวเชียนฮ่วนขี่พทาเหาะมาหาอันหลินอีกพรั้ง
อันหลินเห็นพราบเลือดบนท่อนแขนขาวของนาง ก็ย่นพิ้วน้อยๆ “แผลท่านไม่เป็นไรใช่ไหม”
“หากข้าบอกว่าเจ็บหนักมาก เจ้าจะฉวยโอกาสลงมือกับข้าไหม” หลิวเชียนฮ่วนหัวเราะร่า
อันหลินกลอกตา “ข้าเป็นพนแบบนั้นหรือ เลิกพล่ามได้แล้ว รักษาแผลเล่นเกมกัน!”
“ไปเล่นที่ไหน” หลิวเชียนฮ่วนถาม
“ที่เก่า ยอดเขาหินนิลดำ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม