สามหนูน้อยอัจฉริยะ:มาเฟียคลั่งรัก นิยาย บท 243

คำพูดเมื่อครู่ของเหลยอวี่ทำให้เธอตระหนักได้......

ตั้งแต่รู้จักกันจนถึงตอนนี้ เธอรู้ซึ้งเป็นอย่างดีเลย จุดจบที่ทำเขาโมโห มีเพียงการตาย หรืออีกทางคือ ตายทั้งเป็น!

นักธุรกิจที่อำนาจใหญ่ยักษ์มากขนาดนั้นยังต่อกรกับเขาไม่ได้ อย่าว่าแต่เธอที่ไร้ทั้งฐานะและอำนาจ

เพื่อรักษาความปลอดภัยของลูก เพื่อไม่ให้ฉู่จือมั่วต้องเดือดร้อน เธอควรเชื่อฟังหน่อย......

จริงๆ แล้วเธอเองก็รู้ดี ว่าเขานั้นหวงเธอและอยากควบคุมเธอขั้นรุนแรง ไม่ว่านี่จะถือเป็นความรักหรือไม่ แต่หากเธอคิดที่จะขัดขืน เขาก็จะแผ่ไอสยองทันที......

ดังนั้น การที่เธอเชื่อฟังเขา อาจแลกมาซึ่งความสงบชั่วคราว!!

“

งั้นเหรอ” เยี่ยเจิ้นถิงแกะผ้าที่ผูกเธอเอาไว้ออก บีบไปที่คางของเธอ “ตอนนี้ พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ!”

“

หืม” เฟิงเชียนเสวี่ยนิ่งไป “พิสูจน์ยังไง”

“

แบบนี้ไง...”

เยี่ยเจิ้นถิงกระชากชุดนอนของเธอออกจากรุนแรง กดเธอไว้บนเตียง

เฟิงเชียนเสวี่ยลนลาน คิดจะขัดขืนโดยสัญชาตญาณ แต่เมื่อเธอคิดถึงสถานการณ์ตอนนี้ของเธอ ก็ทำตัวเชื่องขึ้นมาอีกครั้ง......

แขนทั้งสองของเธอเกี่ยวไปที่คอของเขา ให้ความร่วมมือกับเขาอย่างเงอะงะ......

จูบของเยี่ยเจิ้นถิงเป็นบทลงโทษของการแก้แค้น เขาจุบราวกับกำลังกลืนกินเหยื่อที่อยู่ใต้ร่าง ใช้ฟันขบกัดเธอเบาๆ จนเกิดความเจ็บปวดขึ้นเป็นระยะ

“

เจ็บ......” เฟิงเชียนเสวี่ยขมวดคิ้วอย่างเจ็บปวด แต่ก็ทำได้เพียงแบกรับไว้......

“

เจ็บน่ะถูกแล้ว” เยี่ยเจิ้นถิงบีบแก้มของเธอ ริมฝีปากเรียวบางกระซิบที่ข้างหูเธอเสียงต่ำ “เจ็บคุณถึงจะจำการสั่งสอนครั้งนี้ได้ไง......”

คำพูดนี้ ราวกับเป็นคำเตือน

ที่ทำให้หัวใจเฟิงเชียนเสวี่ยสั่นคลอน

ค่ำคืนที่ยาวนาน ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นไอความรัก ไฟแห่งความใคร่กำลังลุกโชน ราวกับไฟโทสะภายในใจ......

เฟิงเชียนเสวี่ยราวกับถูกพัดเข้าไปในเปลวเพลิงร้อน ที่หลุดพ้น และปฏิเสธไม่ได้

เขาในวันนี้ เร่าร้อนและรุนแรงกว่าทุกช่วงเวลาที่ผ่านมา

เธอกำลังจะพังทลาย เธอร้องไห้อ้อนวอนให้เขาเบาลง แต่กลับแลกมาซึ่งการรุกรานที่รุนแรงมากกว่าเดิม

ร่างอันผอมบางสั่นคลอนอยู่ใต้ร่างเขา

เขากลับออกคำสั่งที่ข้างหูของเธอด้วยเสียงหอบ “กอดผมให้แน่น”

เธอโอบเอวที่แข็งแรงของเขาเอาไว้ เล็บของเธอจิกเข้าไปในผิวหนังของเขา จดเกิดเป็นขีดรอยเลือดมากมาย......

รู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลซิบออกมา เธอเองก็รู้สึกดีราวกับได้แก้แค้น

.......

“

อืม” เฟิงเชียนเสวี่ยมองไปทางโทรศัพท์ที่พังลง มันพังเพราะถูกใครบางคนหักทิ้ง

น่าจะเป็นเพราะเมื่อคืนมีสายเข้าอีกแล้ว เยี่ยเจิ้นถิงโมโหจึงหักโทรศัพท์ทิ้ง

เมื่อเปลี่ยนซิม เฟิงเชียนเสวี่ยก็โทรหาแม่จูต่อหน้าเหลยอวี่.....

แม่จูถามไถ่ตำแหน่งของเฟิงเชียนเสวี่ยอย่างร้อนรน

เฟิงเชียนเสวี่ยจึงตอบโดยให้เรื่องมันดูเบาลง “เดี๋ยวฉันจะรีบกลับไปนะ ไม่ต้องห่วง”

“

เด็กๆ คิดถึงคุณมาก......”

“

ฉันรู้ ฉันเองก็คิดถึงพวกเขามาก แม่จู ช่วยทนเหนื่อยอีกสักสองวัน รอฉันกลับมานะคะ”

“

อื้มๆ”

เมื่อวางสาย เฟิงเชียนเสวี่ยเงยหน้าถาม “เขาล่ะ”

“

คุณชายเยี่ยออกไปทำธุระค่ะ น่าจะกลับมาได้ตอนดึกๆ” อวี่เหลยมองไปที่เธออย่างลึกซึ้ง“จริงๆ แล้วเด็กสามคนนั้น”