สามหนูน้อยอัจฉริยะ:มาเฟียคลั่งรัก นิยาย บท 247

“

ระหว่างเรา จะเดือดร้อนอะไรกัน” ฉุ่จื่อมั่วลนลาน “สี่ปีที่แล้ว เมื่อตอนที่เธอเกิดเรื่อง ฉันไม่อยู่ ตอนนี้ฉันอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร ฉันต้องช่วยเธอแน่ๆ !”

“

ขอบคุณนะ จื่อมั่ว” เฟิงเชียนเสวียรู้สึกตื้นตันเป็นอย่างมาก “แต่ว่าตอนนี้...ฉัน...”

เธอคิดไปคิดมา ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าแล้วพูด “ตอนนี้ฉันมีแฟนแล้ว เขาจะดูแลฉันเป็นอย่างดี!”

“ ......”

ฉู่จื่อมั่วอึ้ง นานมากกว่าเขาจะตอบสนองได้ “ แฟนเหรอ???”

ข่าวนี้สำหรับเขาแล้วไม่ต่างจากฟ้าที่ผ่าลงมาในวันทีอากาศแจ่มใส...

เขาเพิ่งจะกลับมาได้แค่กี่วัน วันแรกเห็นเฟิงเชียนเสวี่ยและซือเฮ่าเซวียนมีความสัมพันธ์บางอย่างกัน วันที่สามรู้ว่าเฟิงเชียนเสวี่ยมีลูก หนำซ้ำเธอยังเคยเกือบโดนลักพาตัว ตอนนี้ เธอมาบอกเขาอีกว่า เธอมีแฟนแล้ว

“

ใช่......” เฟิงเชียนเสวี่ยก้มหัวงุด ไม่กล้ามองหน้าเขา “จื่อมั่ว ฉันขอโทษจริงๆ รอบนี้ฉันเองก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไง เอาเป็นว่า รอบนี้ขอบคุณนายมากจริงๆ ฉันจะจำทุกอย่างที่นายเคยทำเพื่อฉันไว้ตลอดไป แต่หลังจากนี้......”

เธอกัดฟัน เธอรวบรวมความกล้า “พวกเราอย่าเจอกันอีกเลยดีกว่า!”

เมื่อเธอพูดคำนี้จบ เธอก็ก้มหัวลง

เธอรู้สึกว่าเธอนั้นเลวมากๆ หลอกใช้ฉู่จื่อมั่วเสร็จ ก็พูดคำพูดแบบนี้ออกมา ไม่ใช่คนชัดๆ

แต่ว่า เพื่อที่จะไม่เดือดร้อนฉู่จื่อมั่ว เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้

“

เอ่อ...” ฉู่จื่อมั่วราวกับถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง คนทั้งคนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ นานมากกว่าเขาจะได้สติ “เชียนเสวี่ย นี่เธอ...ถูกใครข่มขู่หรือเปล่า”

“

ไม่ใช่...” เฟิงเชียนเสวี่ยลนลานขึ้นมา จึงฝืนใจพูด “ฉันแค่รู้สึกว่า หลังจากมีแฟน ฉันก็ควรที่จะรักษาระยะห่างกับเพื่อนต่างเพศ...”

“

แฟนของเธอ อย่าบอกนะว่าเป็น...เยี่ยเจิ้นถิง”

ฉู่จือมั่วถามหยั่งเชิง

“

อืม” เฟิงเชียนเสวี่ยพยักหน้า ไม่กล้ามองเขา “ขอโทษนะ!”

“

ฉันเข้าใจ!” ฉู่จือมั่วขัดคำพูดของเฟิงเชียนเสวี่ย พูดอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร ในเมื่อเธอเลือกแล้ว ฉันก็ยินดีกับเธอ!”

ฉู่จือมั่วสวมใส่ชุดขาว หล่อเหลาดุจหยกงาม แสงแดดตอนเที่ยงสาดลงมาที่ตัวของเขาผ่านกระจก แต่ก็ไม่สามารถบดบังออร่าบนตัวของเขาได้......

สุภาพบุรุษผู้สมบูรณ์ไร้ที่ติ บางทีอาจมีเพียงเขาที่คู่ควรกับคำนี้!

น่าเสียดาย ที่สุดท้ายเธอก็ทำเขาผิดหวังอีกครั้ง

“

ขอโทษนะ......”

ภายในใจของเฟิงเชียนเสวี่ยรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก แต่นอกจากสามคำนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรจริงๆ

“

ยัยบ๊อง เธอไม่ได้ทำผิดต่อฉันสะหน่อย” ฉุ่จือมั่วกำมือของเธอเอาไว้ พูดอย่างอ่อนโยน “เรื่องแค่นั้นที่ฉันทำให้เธอน่ะไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย ต่อให้เป็นแค่เพื่อนกัน ฉันก็ควรยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ ยิ่งไปกว่านั้น...”

เขามองต่ำลง เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา “ เทียบกับเรื่องพวกนี้แล้ว ฉันอยากให้เธอมีความสุขมากกว่า!”

ที่เขาพูดมานั้นเป็นคำพูดที่มาจากใจจริง แต่เพราะมันจริงใจ เลยทำให้ดูแล้วยิ่งล้ำค่ามากกว่าเดิม!